It's all in the details: Μιλάνο, εβδομάδα μόδας για τις τάσεις άνοιξη-καλοκαίρι 2009

DSquared2 / Dolce & Gabbana

Τρεις γυναίκες, μια ανάσα πριν τα τριάντα, αυτοαναλύονται, ψάχνουν την ιδανική σχέση, μπερδεύονται με τις ίδιες τους τις επιλογές και μιλούν για το sex στα hip εστιατόρια του Manhattan.

Sounds familiar? Όχι δεν πρόκειται για το Sex & The City, αλλά για το Chasing Harry Winston, ένα ακόμα contemporary βιβλίο με catchy τίτλο, αποκλειστικά για γυναίκες, της Lauren Weisberger (της ίδιας που έγραψε το καθόλου εντυπωσιακό για τα δικά μου γούστα, The Devil Wears Prada).

Η συνέχεια του story θυμίζει ακόμα περισσότερο Sex & The City (το βιβλίο, τη σειρά και την ταινία μαζί!): η Leigh έχει αρραβωνιαστεί τον κύριο τέλειο και δεν τολμάει να αποκαλύψει σε κανένα πόσο την πνίγει αυτή η σχέση (σαν την νευρωτική Carrie, τον καιρό που έβγαινε με τον Aidan). Η Emmy ψάχνει να βρει την αδελφή ψυχή της, όπως η Charlotte, ενώ η Adriana δε μπορεί να κάνει μονογαμικές σχέσεις, όπως ακριβώς η Samantha.

Εντάξει το γράψιμο είναι witty, μ’ αυτό τον επιφανειακό τρόπο που το κάνει εύκολο και fun to read (το διάβασα σε ένα ταξίδι 5 ωρών), είναι μέσα στην εποχή του με αναρίθμητες pop και σύγχρονες αναφορές (από το facebook μέχρι τις υιοθεσίες της Angelina Jolie), διαθέτει αναλυτικές περιγραφές από designer outfits (σλουρπ), είναι γεμάτο ζωηρούς διάλογους, που σε βάζουν μέσα στη γυναικοπαρέα και τέλος είναι ...εκπαιδευτικό, όταν σου μαθαίνει πως 'αν θεωρείς ένα διαμάντι υπερβολικά μεγάλο, τότε πιθανότατα δε σου αξίζει'!

But that’s all –and it’s not enough. Είπαμε έχει διάλογους, αλλά είναι υπερβολικά πολλοί, δείγμα ότι η Weisberger δε μπορεί να αναπτύξει μια πλοκή της προκοπής ή ακόμα χειρότερα ότι ξεπατίκωσε όλες τις συζητήσεις που κατά καιρούς είχε με φίλες της/ είδε σε reality shows/ κρυφάκουσε στο κομμωτήριο, διανθίζοντάς τες με χαριτωμένα τσιτάτα, η εξυπνάδα των οποίων κρατάει μέχρι να πεις «μονόπετρο». Και να το ξαναπώ: θυμίζει υπερβολικά το Sex & The City και αυτό λέγεται έλλειψη πρωτοτυπίας.

Οι χαρακτήρες της, στ’ αλήθεια δε με ενοχλεί που είναι υπερβολικά ρηχοί (εδώ ίσως να επήλθε και η ταύτιση, χαχα), αλλά δεν αντέχω μια ακόμα παρέα λαμπερών σούπερ πετυχημένων γυναικών, που διαθέτουν επιπλέον τα δύο most hard to get πράγματα: τον τέλειο μεταβολισμό και το τέλειο διαμέρισμα στη ΝΥ! Ακόμα χειρότερα, όταν καταφέρνουν να αποκτήσουν όλα όσα θέλησαν, ονειρεύτηκαν και δούλεψαν γι΄αυτά, είναι ανικανοποίητες, σχεδόν υστερικές, ενώ η Weisberger εισάγει και τις τρεις με τον ένα ή άλλο τρόπο στο βασίλειο του whoredome, γεγονός που με κάνει να δυσφορώ στη σκέψη α)ότι η συγγραφέας είναι γυναίκα β)ότι στην chick lit οι γυναίκες ασχολούνται μόνο με το sex.
Δεν είμαι πουριτανή- απλώς υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα για να ασχοληθείς μαζί τους, όπως τα Harry Winston σκουλαρίκια-δάκρυ, το Βvlgari B.Zero1 μενταγιόν, το Cartier Love bracelet και τα Fred Leighton vintage περιδέραια.

Βαθμολογία
1/5 διαμαντένια δαχτυλίδια

Φθινόπωρο, χειμώνας εν όψει, ο καιρός αλλάζει, το ίδιο και οι ανάγκες του δέρματος. Για να πάψω να αναζητώ τα προϊόντα εκείνα –ή τους συνδυασμούς τους- αποφάσισα να μείνω σε μια εταιρεία, την αγαπημένη μου: η shiseido (και αυτό το λέω έπειτα από πολλές δοκιμές, αν και ποτέ δε θα σταματήσω τα πειράματα με άλλες μάρκες) με πείθει ότι μου ταιριάζει: ίσως επειδή είναι ασιατικής καταγωγής και σέβεται περισσότερο τα λευκά δέρματα, σα το δικό μου. Το οποίο είναι και λιπαρό επίσης. Not an easy combo. Η παρακάτω καθημερινή ρουτίνα είναι αρκετά βολική και αποτελεσματική, όχι βέβαια ότι μου έχει αλλάξει μούτρα. Αυτό μόνο με νυστέρι γίνεται.

Σε καθαρό, λοιπόν, και στεγνό πρόσωπο, αφού έχω πλυθεί με ένα απλό & απαλό σαπούνι (αυτή την εποχή χρησιμοποιώ το Shea Butter Extra Gentle Cold Cream Soap - L'Occitane, αλλά συμπαθώ ιδιαίτερα και τα οικονομικά σαπουνάκια Πρωτεϊνες Γάλακτος του Κορρέ), ξεκινάω με το visible luminizer serum (από τη σειρά The Skincare): ένας ‘ορός άμεσης φωτεινότητας’. Αυτό υποτίθεται ότι είναι ιδανικό για θαμπά πρόσωπα. Wow, σκέφτηκα όταν το αγόραζα, θα με κάνει να λάμπω, σα να με φωτίζει συνέχεια ένας προβολέας. Σαν το Αγκαλίτσα που είχα μικρή και όταν τον ζούλαγες, φωτιζόταν το κεφάλι-γλόμπος. Κι εγώ θα μπορούσα να έχω αυτό το αποτέλεσμα, χωρίς να με ζουλάει κανένας! Εννοείται ότι δεν το είχα. Ωστόσο, μπορώ να πω ότι τις μέρες που τον χρησιμοποιώ σε σχέση με αυτές που επίτηδες τον αφήνω στην άκρη (test in vivo !) το πρόσωπό μου παραμένει πιο ενυδατωμένο και το make up κρατάει περισσότερο.

Περιμένω λίγα λεπτά (στα οποία βάφω τα μάτια μου & πίνω καφέ) και μετά απλώνω την ενυδατική μου κρέμα, την day essential moisturizer light, SPF 10 (από τη σειρά The Skincare). Αυτή είναι πραγματικά μια απλή, αλλά καλή ενυδατική κρέμα, χωρίς άλλες υποσχέσεις και ιδιότητες (πχ δεν είναι αντιρυτιδική). Αλλά ενυδατώνει πολύ καλά, χωρίς να είναι λιπαρή ή βαριά, παρέχει δηλαδή την κατάλληλη ισορροπία. Το light αντιστοιχεί στα λιπαρά δέρματα, ενώ υπάρχει και πιο πλούσια σύνθεση για ξηρά δέρματα -γεγονός που εκτιμώ, γιατί δε μπερδεύομαι: αν απλούστατα μεθαύριο νιώσω το δέρμα μου αφυδατωμένο, πχ λόγω καιρού, αντί να ψάχνω μια καινούρια κρέμα εξ΄ ολοκλήρου, απλώς μπορώ να μεταπηδήσω στην επόμενη σύνθεση. Μεγάλο πλεονέκτημα, η αντηλιακή προστασία που παρέχει.

Αφού την αφήσω να απορροφηθεί (πίνω λίγο ακόμα καφέ στο μεσοδιάστημα και ντύνομαι), ήρθε η ώρα για το make up, dual balancing foundation, SPF 15. Εδώ ανάλογα με τα κέφια μου ή το χρόνο που διαθέτω, μπορεί να το βάλω all around ή τοπικά σε σημάδια/ κοκκινίλες κλπ. Δεν πρόκειται για θεαματικό make up, δεν είναι ο ορισμός του ματ και δεν παρέχει extreme κάλυψη. Ωστόσο, είναι ένα make up ιδανικό για καθημερινή (και πρωινή, οπότε και συνήθως θέλω κάτι ελαφρύ) χρήση, δε φράζει τους πόρους, είναι semi-matte και παρέχει μέτρια κάλυψη (μου θυμίζει αρκετά το Select spf 15 της MAC). Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν επιδεινώνει τη λιπαρότητα, ούτε δημιουργεί όψη ‘κέικ’ όπως πολλά σούπερ ματ make up και διαθέτει επίσης δείκτη αντηλιακής προστασίας (απλώς δεν έχω καταλάβει τι γίνεται όταν χρησιμοποιείς δύο προϊόντα με spf, το ένα πάνω από το άλλο. I guess nothing...)

Εφτά τα θανάσιμα αμαρτήματα και ένα από αυτά η ζήλεια. Εφτά και οι εμφανίσεις που ζήλεψα στα Emmy Awards 2008.

Όταν υπάρχουν άπειρες red carpet εμφανίσεις στα φετινά βραβεία Emmy, αλλά εγώ αντί να τις σχολιάσω, πανηγυρίζω που επιτέλους η reality tv αναγνωρίστηκε και ο υπερ-αγαπημένος μου Jeff Probst βραβεύτηκε ως ο καλύτερος host του είδους (16 σεζόν του 'will lie for food' Survivor, τώρα δικαιώνονται) ξέρεις ότι κάτι δε πάει καλά. Με εμένα κάτι δε πάει καλά. Είναι μάλλον που κάθε φορά που θα δω μια celebrity με μια υπέροχη designer μάξι τουαλέτα, σκέφτομαι ότι ποτέ δε θα μπορέσω να φορέσω μια ίδια. Να, όπως αυτή της Lipstick Jungle, Brooke Shields. Μπορεί κανείς να πει ότι αυτό το almost φούξια είναι πολύ έντονο για τη 40something ηλικία της. Αλλά το λατρεύω. Όχι μόνο το χρώμα. Όλο το φόρεμα (Badgley Mischka). Έχει βολάν, έχει ουρά, έχει πετράδια. Είναι τέλειο. Το ζηλεύω. Είναι absolutely fabulous. Και το ονειρεύομαι τα βράδια.

Μια από τις εμφανίσεις που άφησε τα καλύτερα σχόλια –δικαίως- ήταν της Christina Applegate. Είναι που όταν οι celebrities έχουν περιπέτειες με την υγεία τους, τους βλέπουμε πλέον σα θνητούς, άρα δε τους φθονούμε πια. Είναι που κάθε κορίτσι μετά από μια περιπέτεια με την υγεία του θα ήθελε για τον εαυτό της τα πιο όμορφα πράγματα. Είναι που η Christina για μια ακόμη φορά λάμπει (εδώ φορώντας Reem Acra) στο κόκκινο χαλί. Μπράβο της.

Γιατί δε μπορώ να βρω ένα κομμωτήριο που να μου κάνει αυτό το μαλλί και καταλήγω πάντα με ‘ένα ισιωματάκι’? μη ρωτάτε πού θα πάω με αυτό το μαλλί. Θα κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι και θα κάνω δουλειές. Λέμε τώρα, γιατί έτσι κι αλλιώς δε κάνω ποτέ δουλειές μέσα στο σπίτι. Well, απλώς θα κυκλοφορώ με αυτό το μαλλί μέσα στο σπίτι. Το θέμα είναι να το αποκτήσω. Αλλά όχι. Έχω πληρώσει- και δύο ώρες μετά, ήμουν πιο αχτένιστη κι από την Kate στο νησί του Lost έπειτα από καταδίωξη από τους Others.

Αυτή η εμφάνιση της Sandra Oh ήταν η μοναδική που με έκανε να σταματήσω και να σκεφτώ «να κάτι τόσο διαχρονικό και in μαζί» προκαλώντας μου έκπληξη. Ευχάριστη έκπληξη. Πρώτον γιατί δεν την έχω σε μεγάλη στυλιστική εκτίμηση. Και δεύτερον γιατί έχω ένα issue με τα total δαντελένια looks. Αλλά αυτό (Oscar de la Renta) δε δείχνει καθόλου outdated. In fact, είναι τόσο πετυχημένο, που αν και δίπλα της βλέπω τον αγαπημένο μου από τις 80’s-bad-movies-we-love Patrick Dempsey, δε σκέφτομαι να παραγγείλω πίτσα με έξτρα αντζούγιες!

Την America Ferrera τη θεωρώ πραγματικά άσχημη. Και δεν πρέπει να υπάρχουν πολλές άσχημες celebrities εκεί έξω. Η America Ferrera και η Hilary Swank πρέπει να είναι οι μόνες. Παρόλα αυτά η Ugly Betty βγάζει όλα της τα στυλιστικά απωθημένα στις δημόσιες εμφανίσεις της και τα καταφέρνει. Όχι μόνο έχει βρει την τέλεια απόχρωση κόκκινου κραγιόν (συμπαγές, δυνατό και φωτεινό μαζί), αλλά πρωτοτυπεί: δε φοράει ούτε peep toes ούτε πέδιλα, αλλά ένα ζευγάρι γόβες (Rene Caovilla) με δαντελένια επένδυση, το κορυφαίο δηλαδή trend του χειμώνα που έρχεται.

Αυτή την πόζα την έβαλα, γιατί απλώς είναι αστείο να τρέχεις στο κόκκινο χαλί με τα Louboutin σου (ζηλεύω totally). Τελευταία τη Hayden δε τη πάω καθόλου, νομίζω οι εμφανίσεις της είναι υπερβολικά μεγαλίστικες (I totally wanna be her). Επίσης τη βρίσκω χοντρή (ζηλεύω εντελώς λέμε). All in all και ανεξαρτήτως των mixed feelings που έχω γι’ αυτήν, για να είμαι αντικειμενική, αυτό το look μου κάνει boring. Ωστόσο το Louboutin Louboutin και η ζήλεια ζήλεια.

Αυτή είναι η γυναίκα που μπορεί να κάνει Mad τους Men. Έχει υπέροχες καμπύλες, περπατάει προκλητικά, σουφρώνει τα χείλη της (αλλά όχι όπως η Renee Zellweger) και διαθέτει αυτοπεποίθηση. Όλα αυτά στην tv βέβαια, αλλά σίγουρα κάτι από το ρόλο της, το εφαρμόζει και στην πραγματική ζωή. Το κόψιμο στο φόρεμα τη δείχνει ακόμα πιο ζουμερή, το χρώμα ταιριάζει στην επιδερμίδα της και φοράει το περίφημο πέδιλο-κόσμημα. Αυτή η στέκα με τα κρυσταλλάκια, που είναι σα να ξέμεινε από το costume department του Rome να έλειπε μόνο...

Όπως έχω ξαναγράψει, κάθε σεζόν ερωτεύομαι. Κι όταν υπάρχει ανταπόκριση, μου φτιάχνει η διάθεση για πολύ καιρό. Φέτος, προτού ξεθυμάνει ο προηγούμενος έρωτας, βρήκα καινούριο. Ή με βρήκε αυτός. Με το που είδα on line αυτή τη τόσο girly δερμάτινη τσάντα, σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου χρώματα, το μοβ, ένιωσα το πρώτο δυνατό καρδιοχτύπι. Έπρεπε να την αποκτήσω, όπως ακριβώς την έβλεπα, μέχρι το ροζ μπρελόκ-καρδιά. Και το έκανα -με συνοπτικές διαδικασίες. Γιατί, αν δεν αγαπάς εσύ τον εαυτό σου, ποιος θα σε αγαπήσει? αυτά τα psychobabble τα λέω φυσικά για να δικαιολογήσω το γεγονός ότι ξεκίνησα τη νέα σεζόν με χρέη (και σκεφτείτε: δεν έχουν βγει ακόμα οι περισσότερες χειμωνιάτικες collection στα μαγαζιά), ενώ με βεβαιότητα μπορώ να πω πως δεν έγινα σαν το κορίτσι της διαφημιστικής καμπάνιας, αλλά oh well, χαμογελάω κάθε πρωί που την κρατάω. Now, that’s what I call serious shopping therapy.

Λονδίνο, εβδομάδα μόδας για τις τάσεις άνοιξη-καλοκαίρι 2009: ρομαντικό και girly, γυαλιστερό και φουτουριστικό, σοφιστικέ και μπλαζέ, το ροζ ήταν εκεί. Και μπορεί να μην ήταν η πιο χαρακτηριστική τάση, ωστόσο μου θύμισε πόσο πολύ αγαπώ αυτό το χρώμα σε όλες του τις αποχρώσεις: baby, dusty, salmon. Υπάρχει μία για κάθε ηλικία και κάθε περίσταση.

Δε προλαβαίνω να γυρίσω σπίτι μετά τη δουλειά κι έτσι αναγκαστικά θα πάω κατευθείαν στον κινηματογράφο. τσιμπάω ένα σαντουιτσάκι από το κυλικείο και μπαίνω στην αίθουσα, κρυώνω λίγο από το air condition, αλλά με αποζημιώνει η ταινία, στο φουαγιέ έχει ζέστη και καπνό, αλλά εγώ φεύγω γρήγορα, μπαίνω στο μετρό, αρχίζω και ζεσταίνομαι, αλλάζω στο σύνταγμα, εκεί με πιάνει υπνηλία, βγαίνω από τις κυλιόμενες και wtf? βρέχει. τρέχοντας περνάω απέναντι, είμαι ασφαλής μέσα στο σινεμά, αγοράζω δύο σοκολάτες (αλλά τρώω μόνο τη μία) και όταν η ταινία τελειώνει, όλοι επιμένουν να πάμε στο after party. εγώ στο δρόμο χάνω το ένα μου σκουλαρίκι, ευτυχώς έχει σταματήσει να βρέχει και σκέφτομαι να αφήσω το άλλο σκουλαρίκι ως δήθεν statement ή να το βγάλω κι αυτό, αν και έτσι θα μείνω χωρίς ούτε ένα τόσο δα μπλινγμπλίνγκι να με φωτίζει. μετά από δύο ποτά, πέντε παλιούς γνωστούς και τρεις νέες γνωριμίες (αλλά μόνο μία ενδιαφέρουσα) είμαι έτοιμη να φύγω. και είμαι ξεθεωμένη επίσης. μια ακόμα νύχτα πρεμιέρας τελείωσε. αύριο ξανά. και κάθε φορά, το ίδιο ερώτημα. τι φοράνε πάλι? ορίστε πέντε στυλιστικοί κανόνες για το φεστιβάλ (και όχι 'για τα φεστιβάλ', τουτέστιν 'για τα πανηγύρια')

#1 - Mix & Match: Ένα μεγάλο θέμα αυτές τις μέρες είναι ο καιρός, που από καλοκαιρινός μπορεί μέχρι να πεις “lighten up, it’s fashion” να έχει μετατραπεί σε βροχερός, ψυχρός και μετά ξανά ηλιόλουστος με ουράνιο τόξο! Η Rachel Bilson είναι το celeb κορίτσι που κάνει δήθεν χαλαρές (αλλά τόσο μελετημένες και ultra stylish) εμφανίσεις στην πόλη. Χρώματα, υλικά, υφές και ιδέες ανακατεύονται σε unexpected συνδυασμούς, γύρω από δύο basics: το blazer (το φοράς αν κάνει κρύο, το βγάζεις αν κάνει ζέστη) και ένα ζευγάρι μπαλαρίνες (πιο σικ από τα sneakers, πιο άνετες από τακούνια), αν και στο πρώτο weather forecast για βροχή, είναι βέβαιο ότι οι μπότες θα κατεβούν από το πατάρι.

#2 -Be Cool: To κοινό στις Νύχτες είναι κοινό με άποψη, so therefore, θες πάντα κάτι προχωρημένο (αλλά και άνετο μαζί), αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στις καλοκαιρινές αγάπες και τις πρόσφατες αγορές από τις νέες collection και oh well, δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς τι θα φορέσεις, έχεις τόσες ταινίες να δεις.
Το t-shirt όταν είναι ένα νούμερο μεγαλύτερο αποπνέει coolness, ενώ οι girly λεπτομέρειες (όπως τα μανίκια σε αυτό της Natalie Portman) το κάνουν λιγότερο sporty/casual. Ένα ελαφρώς πιο σοφιστικέ look, σαν αυτό της Keira Knightley, είναι πάντα καλοδεχούμενο, ειδικά αν πρέπει να το υιοθετήσεις από το πρωί μέχρι το βράδυ (δουλειά -> σινεμά -> πάρτυ) και συμβατό με το φθινόπωρο.

#3 - Layer Up: οι πολλές στρώσεις ρούχων, δημιουργούν ένα ψαγμένο και ταυτοχρόνως πολυμορφικό στυλ. Ένα φουλάρι μπορεί να δώσει χρώμα στο σύνολο (η Jessica Alba τα έχει κάνει προσωπικό της trademark), ένα fedora σε κάνει να ξεχωρίζεις, ένα γιλέκο μπορεί να δώσει tailored αέρα σε ένα κατά τ’ άλλα απλό σύνολο κ.ο.κ.

#4 - Accessorize Yourself: τα αξεσουάρ μεταμορφώνουν κάθε outfit, ενώ εύκολα χωράνε στην τσάντα, όταν αποφασίσεις να τα αποχωριστείς (γιατί μπορεί να μη θες να εμφανιστείς με τα mini mouse σκουλαρίκια στη δουλειά). Chunky κολιέ (ειδικά αν είναι αγορασμένα από τον τόπο των καλοκαιρινών σου διακοπών), oversized κοσμήματα και extreme ζώνες αναβαθμίζουν ακόμα και ένα plain μονόχρωμο φόρεμα.

#5 - Be prepared: η τεράστια τσάντα είναι αυτή που θα χωρέσει τα πάντα, φουλάρι, εισιτήρια, κοσμήματα, προγράμμάτα, cardigan (οι loose είναι οι αγαπημένες μου αυτή την εποχή) και φυσικά μια μικρή ομπρέλα, if necessary. Αν είσαι της κλασσικής σχολής, μια δερμάτινη city bag θα σε βγάλει ασπροπρόσωπη, αν είσαι πιο funky, μια shopping bag με uber cute σχέδια είναι ιδανική για να ασχολούνται όλοι μαζί της και μαζί σου.

Ποτέ δε συμπάθησα τις καφέ σκιές (ειδικά τις ματ), τις βρίσκω ότι πιο ουδέτερο - κάτι σαν την ελβετία του μακιγιάζ. Οι μπεζ απολύτως άχρωμες και ξεπλυμένες επάνω μου (έχω λευκό δέρμα). Κι εξάλλου όταν υπάρχουν τόσα βιολετί και ροζ, που κάνουν τη διαδικασία του μακιγιάζ τόσο colourful & fun, το μόνο καφέ χρώμα που μου φτιάχνει τη διάθεση, είναι στον εσπρέσσο μου. Μέχρι που βρέθηκα μπροστά (ε, καλά μη φαντάζεστε ότι συνέβη τυχαία κιόλας) στη φθινοπωρινή συλλογή των Nars και ένιωσα αμέσως αυτή την παρορμητική ανάγκη να την αποκτήσω. Δύο διπλές σκιές, ginger και χαλκός στην πρώτη (isolde), και πλούσιο καφέ και καπνισμένο σκούρο καφέ στη δεύτερη (cordura), όλες ελαφρά ιριδίζουσες και βολικές για πάμπολλους συνδυασμούς μεταξύ τους.

Obviously, το αποτέλεσμα δεν είναι φυσικό («καλέ εγώ έτσι ξυπνάω το πρωί!»), αλλά είναι αρκετά έντονο για να τονίζει τα μάτια, φωτεινό μαζί και αναλόγως της ποσότητας, μπορώ να δημιουργώ από day μέχρι ultra βραδινά looks. Μου αρέσει να τις συνδυάζω με nude shiny χείλη, αλλά ροζ blush, γιατί όσες φορές δοκίμασα με τερακότα, το αποτέλεσμα ήταν πολύ flat. Και για να είμαι ειλικρινής, δε με εντυπωσίασαν και οι δύο: αυτή που πραγματικά έγινε η αγαπημένη μου γι΄αυτό το φθινόπωρο είναι η cordura, με την οποία μπορώ να κάνω το πιο γλυκό smokey eyes, σε σχέση με όλα τα χρώματα που έχω χρησιμοποιήσει κατά καιρούς.

Πολύ κακό για το τίποτα όλο το buzz για την καινούρια γενιά του “90210” που ταλαιπωρείται μέσα στα designer ρούχα του, απ΄όλα αυτά τα προβλήματα που κάνουν τη ζωή των πλουσίων δύσκολη και αφόρητη (πχ βλέπε: είναι αδύνατον να βρεις ετοιμοπαράδοτη τυρκουάζ κροκό Hermès). Τα τρία πρώτα επεισόδια μου φάνηκαν, αν μη τι άλλο απογοητευτικά.

Βέβαια, σ'αυτό έπαιξαν ρόλο δυο βασικοί λόγοι: πρώτον, στο original “90210”, ήμουν κι εγώ actually στο λύκειο (και όταν η παρέα πήγε στο ucla, η δική μου ήρθε στο καποδιαστριακό, χαχα), οπότε (τότε) υπήρχε η ταύτιση (minus the trust funds… και τις porsche... και το beach house) και δεύτερον, ποτέ τα sequels δεν στέκονται στο ύψος των προσδοκιών του κοινού έτσι κι αλλιώς (εξαιρείται το Τerminator και το Shrek, obviously!). Επιπλέον, όση ώρα το έβλεπα (το καινούριο, that is), η μόνη μου αγωνία ήταν αν θα πουν τι απέγινε ο Dylan, ποιος είναι ο πατέρας του παιδιού της Kelly, αν η Brenda θα αναβιώσει τη μόδα των t-shirt με slogan που εμπεριέχουν τις λέξεις ”kill” και “bitch” στην ίδια πρόταση (η Shannen έβαλε υαλουρονικό στα μούτρα στάν-ταρ, by the way) και χαζοχαίρομαι με κάτι trivia που κλείνουν το μάτι στους παλιούς (βλ. η κόρη της Andrea, όχι μόνο πηγαίνει στο ίδιο σχολείο, αλλά ακολουθεί και τα βήματα της μητέρας της όσον αφορά τη σχολική δημοσιογραφία). Το βλέπω δηλαδή for old time’s sake.

Όσον αφορά τον παράγοντα στυλ, τώρα, well, they missed the trend setter factor, here. Και μπορεί σήμερα να γελάμε όταν βλέπουμε στις επαναλήψεις το αρχικό show, αλλά τα λουλουδάτα φορέματα της Donna(-Martin-graduate) συνδυασμένα με κίτρινα ορειβατικά μποτάκια, τα σκούρα ματ χείλη και τα τσόκερ της Brenda και τα καρό grunge/ξυλοκόπου πουκάμισα του Brandon φορεμένα ανοιχτά και με τα μανίκια rolled up πάνω από μακρυμάνικα λεπτά πουλόβερ, άφησαν εποχή και ναι, αντιγράφηκαν. Ναι, έκαναν μόδα. Και μη κοροϊδεύετε αυτή τη μόδα. Μας πέρασε από το κιτς supreme των 80’s στο μινιμαλισμό των 90’s με επιτυχία, ώστε να μπορούμε σήμερα να ντυνόμαστε urban chic και ladylike και sporty chic και casual glam και boho chic και preppy hip, και –anyway- πάνω απ’ όλα σικ.

Το σημερινό “90210” είναι (till now τουλάχιστον, δε ξέρω πως μπορεί να εξελιχθεί –πολλά έχω δει στην καριέρα μου ως τηλεοπτικό κοινό) βαρετό από αυτή την άποψη. Δείτε στο clip I put together -familiar faces and places included- με τις πιο χαρακτηριστικές εμφανίσεις: το spoiled little poor rich girl (βαθιά ανάσα: η ηθοποιός είναι κλασσική περίπτωση αποτυχημένης ρινοπλαστικής στάν-ταρ, απλώς δείτε τα ρουθούνια της -γεγονός που δίνει, ωστόσο, ένα reality point στη σειρά, γιατί το πλουσιοκόριτσο εννοείται ότι έχει κάνει nose job, πριν καν τα sweet 16, και let’s face, δεν πετυχαίνουν πάντα, ακόμα και στο Hollywood) ντύνεται με Chanel και Fendi, που βγάζουν μάτι, από τη κορυφή μέχρι τα νύχια, σε μια από τις χειρότερες αισθητικά περιπτώσεις φανταχτερής logomania.

Η μπλεγμένη στα ναρκωτικά φίλη της (those troubled teenagers…), είναι ντυμένη totally junky-φίλε σου περισσεύουν τίποτα ψιλά? τύπου- τόσο που απορώ πώς κανένας δεν έχει καταλάβει τον εθισμό της: άλουστη με hoodies και άθλια λύκρα μπλουζάκια, που δε μπορείς να τα πουλήσεις ούτε σε yard sale για μισό δολάριο.

Η κουτσομπόλα-καρφί blogger (btw μου φάνηκε sooo weird πως συσχετίζεται με χαρακτήρα από το αρχικό show) είναι κάτι μεταξύ μούφα emo, χίπικο παιδί των λουλουδιών και ταγάρι που προσποιείται ότι είναι επαναστάτρια με αιτία αλλά άμα λάχει μπορεί να γίνει και πολύ σινιέ, οπότε τώρα που το σκέφτομαι μπορείς να πεις ότι είναι η typical teenager, που ακόμα ψάχνεται στιλιστικά και πειραματίζεται. Τhere’s another reality point!

Το look των αγοριών είναι ως επί το πλείστον αδιάφορο και basic και της παρτσακλής πρωταγωνίστριας τόσο απλοϊκά teenage (jean + τιραντέ top), που θα έτρωγε τρελή καζούρα αν τολμούσε να εμφανιστεί έτσι στο west beverly high: άσπρο κάπρι με άσπρα σοσόνια!! Go back to Kansas where you came from, να γδέρνεις βίσωνες, girl! Και όλα αυτά, από το ίδιο κανάλι που μας έχει δώσει το ultra stylish Gossip Girl.

Come on people, δε θέλουμε αληθοφάνεια. Tv είναι! Θέλουμε ψώνια στο Rodeo Drive και όχι σε mall του συρμού, Marc Jacobs δερμάτινες τσάντες και όχι σακίδια πλάτης, luxury brands που δε φωνάζουν κραυγαλέα το όνομά τους και όχι Balenciaga σακάκια περσινής σεζόν, i-phone 3g ή με ότι άλλο gadgetάκι παίζουνε these kids nowadays. Oh, και θέλουμε κι απ΄αυτό που η μία κλέβει το boyfriend της άλλης! Definately, we want some of that!

βαθμολογία:
1/5 γραμματοκιβώτια

Τι φόρεσαν και τι είδαν οι celebrities στις πασαρέλες του Bryant Park κατά την εβδομάδα μόδας για ις τάσεις άνοιξη - καλοκαίρι 2009 στη Νέα Υόρκη. Εννιά looks που ξεχώρισαν (όχι απαραιτήτως με την καλή έννοια) front row και εννιά looks που εντυπωσίασαν στα catwalks.

Oh my my my… καιρό είχα να πέσω πάνω σε celebrities που φοράνε τα ίδια -και τόσο χαρακτηριστικά- παπούτσια (YSL Tribute Platform Sandals) αν εξαιρέσω τα Christian Louboutin peep toes, που έχουν ξεποδαριαστεί όλες να φοράνε.

Η Lindsay Price, εδώ προσπαθώντας να εμπεδώσει τις νέες τάσεις από την εβδομάδα μόδας της ΝΥ, που διεξάγεται τώρα -αν και όπου πάει, καμαρώνει και θα φωτογραφίζεται με τα ίδια πέδιλα, προφανώς γιατί τις κόστισαν ακριβά και θέλει να κάνει απόσβεση. Βέβαια, πρέπει να της αναγνωρίσω ότι σε όλες αυτές τις εμφανίσεις συνδύασε τα χρυσοειδή αυτά πέδιλα με φορέματα όλων των χρωμάτων, άποψη που θεωρώ φρέσκια με μια ιδέα απρόβλεπτου (think κίτρινο φόρεμα με κόκκινα peep toes, χρυσό φόρεμα με τυρκουάζ πέδιλα, lbd με λευκές γόβες κ.ο.κ.).

Από την άλλη η Lindsay Lohan, που δεν μοιράζεται με την Price μόνο το ίδιο όνομα, αλλά και το ίδιο γούστο στα παπούτσια, το έπαιξε safe και τα συνδύασε με φόρεμα στην ίδια απόχρωση, στα βραβεία του MTV. Βέβαια, και αυτή η επιλογή δουλεύει, όταν θες να κάνεις ένα έντονο fashion statement, τύπου «σήμερα είμαι πυγολαμπίδα, γι΄αυτό είμαι ντυμένη στα χρυσά». Ή, για την περίπτωση της Lindsay, «σήμερα είμαι μενεξές» ή μαϊντανός ή cocktail χωρίς αλκόολ ή ότι άλλο είναι το κορίτσι αυτές τις μέρες...

Μπορεί να έχει περάσει προ πολλού ο καιρός που τέτοια εποχή επέστρεφα στα θρανία (ή ακόμη και στα έδρανα), αλλά με αφορμή το post της happyfairy, μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ τι θα φορούσα εάν...

Well, ήθελα το τελικό αποτέλεσμα να δείχνει αυθόρμητο και ανεπιτήδευτο, να είναι ταυτόχρονα πρακτικό, άνετο ΚΑΙ όμορφο. Γι΄ αυτό -αν και το outfit χτίστηκε γύρω από μια βολική casual τσάντα απροσδιορίστου μεγέθους (μεγαλύτερη από city bag, μικρότερη από weekender), το βασικό κομμάτι είναι ένα τυπικό bootcut jean, συνδυασμένο με μια preppy καζάκα και tweed sneakers, που λόγω υλικού δίνουν μια αίσθηση βρετανικού κολεγίου, μόνο που είναι ζεστά για την εποχή και σχετικά χειμωνιάτικα.

Από την άλλη, η πρώτη μέρα στη δουλειά είναι κάτι που αναγκαστικά χρειάστηκε να σκεφτώ, στυλιστικά μιλώντας, αφ’ ενός γιατί ακόμα και σε ένα περιβάλλον χωρίς αυστηρό dress code, δε μπορείς να εμφανιστείς με τα σορτσάκια του καλοκαιριού και αφ΄ ετέρου καθώς ούτε φέτος είχα να επιδείξω σημάδια από μαγιό (δε μαυρίζω ποτέ) προτιμούσα να εμφανιστώ σχετικά concealed, ενώ βρήκα ευκαιρία να εγκαινιάσω το καινούριο πουκαμισάκι μου, που ισορροπεί ανάμεσα στη σεμνότητα (με τη λεπτή του μπλε ρίγα) και τη χαριτωμενιά (με τα φραμπαλαδάκια και την προσθήκη fun καρφίτσας- της οποίας η σοβαρότητα αμφισβητείται). Η φούστα μπορεί να είναι jean, αλλά το μήκος της την κάνει totally work appropriate.

Οι δύο εμφανίσεις μπορεί να φαίνονται διαφορετικές, αλλά έχουν ορισμένα κοινά σημεία, γεγονός που αποδεικνύει πως πραγματικά θα μπορούσε να τα φοράει το ίδιο πρόσωπο, throughout the years. Το βασικό κομμάτι και στα δύο είναι από denim, τα χρώματα γυρίζουν γύρω από το λευκό και τις αποχρώσεις του μπλε, toned down με φυσικά tan και μπεζ-καφέ, όλα τα ρούχα είναι από περασμένες σεζόν και ένα μόνο κομμάτι είναι καινούριο σε κάθε περίπτωση (η τσάντα και το πουκάμισο, αντιστοίχως), διότι δεν είναι υποχρεωτικό να ανανεώνω ολόκληρη τη γκαρνταρόμπα μου δυο φορές το χρόνο, ενώ το μοναδικό κόσμημα και στις δύο περιπτώσεις ήταν ένα πάμφθηνο ζευγάρι σκουλαρίκια - πέρλες από τα accessorize (not pictured here), που προσθέτουν έναν καθώς πρέπει τόνο.
Like, ‘this year I’m gonna be serious!’

Μου έχει πέσει βαρύ αυτό το φθινόπωρο. Θα 'θελα να κυκλοφορώ κρατώντας στο χέρι ένα bahama mama, απ΄το μπαλκόνι μου να βλέπω κοκοφοίνικες και να γκρινιάζω γιατί δε στέγνωσε ακόμα το ροζ μαγιό. Αντ’ αυτού είμαι στην πόλη και οι προσκλήσεις για επίσημα events ξεκίνησαν, τη στιγμή που το τελευταίο πράγμα που μου λείπει είναι να αγχωθώ για το τι θα βάλω -και όταν το βρω να νιώθω ασφυκτικά μέσα σ΄αυτό, απλούστατα γιατί δεν είναι το παρεό μου!

Αποφάσισα να ξεκινήσω με κάτι πιο απλό and dress it up με ξεχωριστά αξεσουάρ, όπως το "πέδιλο-κόσμημα" (= στολισμένα με λαμπερές πέτρες πέδιλα. ώστε να μη χρειάζεται ένα actual κόσμημα το σύνολο) ή όπως στην περίπτωσή μου η "τσάντα-φόρεμα": ένας oversized φάκελος, τόσο εντυπωσιακός που δεν χρειάζεται actual φόρεμα το σύνολο που απαιτεί ένα ήσυχο outfit, για να αναδειχθεί, όπως του αξίζει. Τον αποκαλώ "τσάντα-φόρεμα" γιατί διαθέτει ντεγκραντέ βολάν από αέρινο σιφόν, όπως θα έπρεπε να είναι δηλαδή ένα ιδανικό βραδινό φόρεμα.

Επιπλέον, η εναλλαγή αξεσουάρ που διαθέτουν the wow factor επιτρέπει να φοράω το ίδιο φόρεμα ξανά και ξανά, χωρίς οι κακές γλώσσες να σχολιάζουν “καλέ το ίδιο δε φορούσε στο γάμο της Jennifer/ στο Nobu/ στο πάρτυ του Vanity Fair?” (λέμε τώρα).

Αυτή την εποχή του χρόνου αντιμετωπίζω πάντα το ίδιο θέμα με το μακιγιάζ των ματιών: από τη μία, έχοντας ακόμα το ρυθμό ων διακοπών βαριέμαι να ασχοληθώ με λεπτομέρειες (σημείωση: αυτό δε σημαίνει ότι στις διακοπές δε βάφομαι, αλλά ότι σε αυτή τη μεταβατική περίοδο τα πρωινά προτιμώ να κοιμάμαι λίγο περισσότερο από το να βάφομαι) και επιπλέον τα shimmery και ανοιχτόχρωμα του καλοκαιριού μου φαίνονται πολύ light και με θλίβουν γιατί το καλοκαίρι πέρασε, ενώ τα σκούρα του χειμώνα, πολύ μουντά (αν και είμαι this close να αρχίσω να ξαναβάφω τα νύχια μου rouge noir –could I be more influenced από τα κορίτσια του The Hills?) και με θλίβουν γιατί ο χειμώνας έρχεται.

Οπότε σκέφτηκα, γιατί να μην τα συνδυάσω? Έτσι με ένα μαλακό και σχετικά πλατύ πινέλο άπλωσα πρώτα μια ανθρακί σκιά και από πάνω μια ιριδίζουσα ροζ και συμπλήρωσα λίγη (καλά οκ, αρκετή) μάσκαρα. Το αποτέλεσμα (εκτός του ότι επετεύχθη ταχύτατα) διέθετε την ισορροπία που αναζητούσα: τόνιζε τα μάτια όσο χρειάζεται (χωρίς να χρονοτριβώ με το μολύβι), ήταν ωστόσο φωτεινό.

Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας των μεγάλων αποφάσεων (οκ, μετά τον Ιανουάριο), τύπου φέτος θα πάω γυμναστήριο, θα τρώω πρωινό και δε θα κάνω παρορμητικές αγορές. Επειδή ποτέ δε κρατάω τέτοιες αποφάσεις, τα τελευταία χρόνια έχω αποφασίσει να κάνω μόνο baby steps.

Έτσι φέτος δεν είπα ‘θα τακτοποιήσω τη ντουλάπα μου’ καθώς ακόμα και την εποχή των μεγάλων εκκαθαρίσεων πάντα υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που κρατάω χωρίς να μου χρειάζονται πρακτικά, όπως εκείνο το φόρεμα που αγόρασα για το +Soda, το γαλάζιο παλτό που ψώνισα ενώ δεν είχα να φάω (σολωμό, φαρφάλες είχα) και το τριμμένο t-shirt, που αποτελεί το προσωπικό μου comfort item, και φοράω μέσα στο σπίτι, “those days when I get the mean reds”.

Φέτος λοιπόν είπα ‘I will accessorize my closet’, με τρεις αγορές κλειδιά: αρωματικά αυτοκόλλητα χαρτιά για τα συρτάρια, σακουλάκια λεβάντας και κρεμάστρες. Ομοιόμορφες και βελουδένιες, προκειμένου να μη γλιστράνε τα ρούχα και σούπερ ρομαντικές για τα πιο ευαίσθητα και intimate κομμάτια. Να χωρούσαν και όλα με άνεση καλά θα ΄ταν.