Πολλές φίλες μου είναι ιδιαίτερα απαιτητικές με τις κρέμες χεριών: να μην είναι λιπαρές, να αφήνουν τα χέρια τους απαλά, να απορροφούνται γρήγορα κλπ. Eγώ το μόνο που θέλω είναι να μου υπενθυμίζει ότι πρέπει να τη βάλω, γιατί πιστεύω ότι όλες το ίδιο κάνουν (και γι΄ αυτό όταν ξεμένω χρησιμοποιώ το body lotion μου). Και μέχρι να βγει μια κρέμα που να χτυπάει ολόκληρο συναγερμό για να μου το θυμίζει, η επόμενη καλύτερη λύση που μπόρεσα να βρω είναι κρέμες χεριών με υπέροχα αρώματα –καλό κίνητρο για να μην ξεχνάω, ειδικά τώρα που βάζει σιγά σιγά κρύο και τα χέρια ταλαιπωρούνται. Στα plus οι σχεδόν vintage συσκευασίες, αλλά και το μικρό μέγεθος που είναι βολικό για την τσάντα.

Οι L’ Occitane εκτός του ότι ικανοποιούν την προσωπική μου εμμονή για μυρωδιές (κεράσι, τριαντάφυλλο και λεμόνι-μέλι), συνδυάζουν ιδανικά ενυδάτωση και ταχύτητα απορρόφησης και καθώς πωλούνται σε συσκευασία των τριών, μπορείς να τις μοιράσεις σε φίλες/ μαμά/ αδερφή (γιατί χρειάζονται τέτοια μικρά treats για τους γύρω μας).

Τα Burt’s Bees διαθέτουν επίσης νοσταλγικές αλλά και μινιόν συσκευασίες και εκτός από την κρέμα για τα πετσάκια (με άρωμα λεμόνι) και το hand salve (με άρωμα ευκαλύπτου) για τις δύσκολες περιπτώσεις, υπάρχει και η πιο αστεία κρέμα χεριών που έχω δοκιμάσει: μυρίζει μπανάνα! How crazy is that? Είναι ωστόσο υπερβολικά πηχτή και λιπαρή (άρα μόνο για βραδινή χρήση). Δυστυχώς στην Ελλάδα, δεν έχω εντοπίσει ακόμα τη συγκεκριμένη μάρκα στα ευρείας, αλλά στην άλλη πλευρά του ατλαντικού δεν είναι κάτι special, πωλούνται στα pharmacies σε νορμάλ τιμές.

Μου τη δίνουν τα περιοδικά που κάνουν must have άρθρα (‘τα 10 κομμάτια που ΠΡΕΠΕΙ να αποκτήσετε’, ‘οι 5 τάσεις που ΠΡΕΠΕΙ να ακολουθήσετε’) ενώ δεν ξέρουν την τύφλα τους. Seriously? Θέμα με προορισμό το Παρίσι και φωτογραφία από τον πύργο του Άιφελ - μινιατούρα που βρίσκεται στο LAS VEGAS?! SERIOUSLY?

Μου τη δίνουν τα ζευγάρια που πάνε μαζί για ψώνια. Ξεκινά από το ότι στέκονται δίπλα δίπλα στις κυλιόμενες του μετρό μέχρι τους κυρίους που είναι φορτωμένοι παλτά και τσάντες και περιφέρονται γύρω από τα δοκιμαστήρια περιμένοντας. Μου τη δίνουν περισσότερο όταν περιφέρονται στο τμήμα των εσωρούχων όσο η ‘καλή’ τους δοκιμάζει το εξηκοστό itchy bitchy κολλητό μαύρο μπλουζάκι.

Μου τη δίνουν οι πωλήτριες που χώνουν τη μούρη τους στο δοκιμαστήριο ενώ είσαι ημίγυμνη να ρωτήσουν ‘πώς πάνε τα πράγματα’. Ακόμα οι πωλήτριες που όταν κάτι σου είναι πολύ στενό (και δεν το έχουν σε μεγαλύτερο νούμερο) σου λένε ότι ‘θα ανοίξει’ ενώ αν σου είναι πολύ φαρδύ (και δεν το έχουν σε μικρότερο νούμερο) σου λένε ‘έτσι τα φοράνε φέτος’

Μου τη δίνουν όσοι με πατάνε κατά λάθος στα καινούρια μου λουστρινένια γοβάκια και δε ζητάνε συγγνώμη. Δηλαδή επειδή είναι Zara τους αξίζει τέτοια συμπεριφορά;

Μου τη δίνουν τα ‘μηχανάκια’ των πιστωτικών όταν κολλάνε, ενώ η ουρά στο ταμείο μεγαλώνει ανησυχητικά .
Μου τη δίνουν γυναίκες συνάδελφοι που έρχονται στη δουλειά με την κοιλιά έξω. Σύνδρομο γνωστό ως ‘έχω τρελές ανασφάλειες και θέλω όλοι να ασχολούνται μαζί μου’

Μου τη δίνουν όσες περπατάνε μες τη μέση του δρόμου κουβαλώντας σακούλες. Oh wait, that’s me. Μου τη δίνει επομένως που δεν υπάρχουν πεζοδρόμια για να περπατάω κουβαλώντας τις σακούλες μου.

Μου τη δίνει το ενοχικό shopping, η αγοραφοβία της Ερμού και η υπερβολική ζέστη μέσα στα μαγαζιά.

Κι εκεί που στερεύεις για ιδέες πώς να φορέσεις looks που εμφανίζονται ξανά και ξανά στο προσκήνιο, να σου τα στυλάτα κορίτσια της μικρής οθόνης για να πάρεις ιδέες.
Η Amanda του Ugly Betty συνδυάζει το κλασσικό blazer με μια τούλινη full skirt, ενώ δεν παραλείπει να τονίσει τη μέση της με μια λεπτή ζώνη από λουστρίνι.
Η Serena του Gossip Girl θα βάλει τη προσωπική της πινελιά στη συνηθισμένη κατά τ'άλλα στολή του πανάκριβου ιδιωτικού της σχολείου με μια λαμπερή ζακέτα γεμάτη πούλιες, ενώ δίνει urban αέρα στο σύνολο με μια χρωματιστή oversized city bag και φορώντας την υποχρεωτική γραβάτα ως φουλάρι.

Τη γνώμη μου για τα ankle boots / open toe shoe boots / oxford shoes και όλα τα παρεμφερή την έχω ξαναπεί και δεν είναι η καλύτερη. Ειδικά σε συνδυασμό με κολάν μου χτυπάει 80’s alert και νομίζω ότι το μόνο που λείπει είναι οι βιντεοκασέτες της Jane Fonda για να συμπληρωθεί το σκηνικό. Αλλά βλέποντάς τα στη νέα φουρνιά των celebs των οποίων το στυλ συμπαθώ, άρχισα λίγο να το ξανασκέφτομαι. Ο νέος τρόπος που φοριούνται -σε συνδυασμό δηλαδή με οπάκ καλσόν και glam μίνι φόρεμα- με έβαλε σε πειρασμό. Και ψέματα δε θα πω, δοκίμασα καναδυό ζευγάρια (οκ, τέσσερα!). Αλλά, ναι, η αρχική μου εκτίμηση επανήλθε αμέσως και τα άφησα εκεί που τα βρήκα... πιστεύω ότι ταιριάζουν πολύ στο στυλ Serena van der Woodsen, αλλά προσωπικά προτιμώ να παίζω on the safe (και χωρίς αμφιβολίες chic) side με ένα ζευγάρι μαύρα peep toes.

Παλιμπαιδισμός: μπορεί να μεγαλώνω, αλλά δε σταματάω να θέλω και να φοράω t-shirt με cartoon ήρωες, μπαλαρίνες με φιογκάκια και χρωματιστά κοκαλάκια στα μαλλιά. Έτσι όταν μου έφεραν ένα ζευγάρι Hallo Kitty σκουλαρίκια, τα φόρεσα επί τόπου. Και όταν λίγο καιρό μετά, μου έφεραν ένα μπρελόκ με κρεμαστούς Disney ήρωες και μου το έδωσαν με την ατάκα “μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις, ακόμα και σκουλαρίκια”, σκέφτηκα, why not? Και το έκανα. It feels like 12 again! Βέβαια, δε ξέρω αν οι φίλοι μου θέλουν να μου πουν κάτι με αυτές τους επιλογές...

Η απάντηση είναι «όχι» εκτός αν έχεις θεία στη Βοστόνη. Α, και το παρακάτω post είναι γεμάτο γκρίνια. Μην πείτε ότι δε σας προειδοποίησα.

Θέλω να γκρινιάξω για το πόσο ακριβή είναι η χώρα μας. “Newsflash!” θα μου πείτε. Δε θα αναφερθώ στο κόστος βασικών αγαθών, όπως το ψωμί (καθότι ως γνωστόν τρώω παντεσπάνι!), αλλά σε όλα εκείνα που με κάνουν να νιώθουν ως shopper δεύτερης κατηγορίας.
Καταρχήν, η έννοια του φτηνού shopping είναι καινούρια στην αγορά της Αθήνας, καθώς brands όπως H&M, Stradivarius, Bershka, Kotton και όλα όσα ξεχνάω είναι σχετικές πρόσφατες ανακαλύψεις για τη χώρα μας. Πριν λίγα χρόνια, θυμάμαι, για να βρω ένα φτηνό πουκαμισάκι, έπρεπε να κονταροχτυπηθώ στο δεύτερο Zara της Ερμού, που είχε κατά γενική ομολογία λιγότερο κόσμο από τον πρώτο (όπου προφανώς δε χωρούσες να σταθείς). Και παρ’ όλες τις αλλαγές, ακόμα δεν υπάρχουν αρκετά φτηνά brand names, όπως πχ τα Forever21 και τα Wetseal. Και trust me, υπάρχει χώρος. Για την ακρίβεια, αν υπάρχει χώρος στην αγορά είναι για μαγαζιά που ισορροπούν το πολυπόθητο value for money.

Οπότε, ποια είναι η αμέσως επόμενη σκέψη; Το on line shopping, που είναι universal. Αλλά εδώ πάλι, τι συμβαίνει: Ή που θα βρεις ένα πανέμορφο φορεματάκι με παγιέτες που κοστίζει μόλις 20 δολάρια και η αποστολή στοιχίζει άλλα τόσα και περισσότερα ή που το site δεν κάνει αποστολές στην Ελλάδα.

Στην πρώτη περίπτωση, υπολογίζεις και αποφασίζεις πόσο και αν τελικά συμφέρει. Πχ. παραγγέλνοντας από τα Victoria’s Secret μια μπουρνουζοπετσέτα μια ρομπίτσα 30$+25$ έξοδα αποστολής, το σύνολο ερχόταν πιο λίγο από όσο βρήκα εδώ την ίδια ακριβώς. Δεν είναι όμως μόνο η σύγκριση. Αλλά και αν τελικά μια ρομπίτσα αξίζει 55$. Εγώ είπα ότι αξίζει. Για μεγαλύτερες αγορές, όταν είναι εκτός ΕΕ, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να σταματήσει το πακετάκι σου στο τελωνείο με αποτέλεσμα πιθανές επιπλέον χρεώσεις (στην οποία περίπτωση η αρχική αγορά γίνεται ακόμα λιγότερο συμφέρουσα). Άλλες φορές τα έξοδα αποστολής είναι τόσο υπερβολικά υψηλά που δε μπαίνω καν στον πειρασμό (αλλά δε σταματάω να γκρινιάζω απίστευτα): τα καινούρια μου all star κόστισαν 75€. Το επίσημο site της Converse τα κοστολογεί 49,99$. Δολάρια! Δηλαδή με την τρέχουσα ισοτιμία 39,5 ευρώ. ΤΑ ΜΙΣΑ ΣΧΕΔΟΝ ΛΕΦΤΑ. Αλλά για να μου τα στείλει ήθελε ακόμα 108 δολάρια (είναι μεγάλο το ταξίδι), χωρίς να μου αφήνει άλλο περιθώριο πλην του να τα σκάσω εδώ για να τα αποκτήσω.

Έτσι ακόμα κι αν ένα site κάνει αποστολές στην Ελλάδα (όπως το σλουρπ http://www.shopbop.com/) τα έξοδα είναι τόσο πολλά που δεν έχει νόημα. Εκτός αν βρεις site που κάνει δωρεάν αποστολή, όπως το strawberry για καλλυντικά.

Οπότε επανέρχομαι στην αρχική μου ιδέα: έχεις θεία στη Βοστόνη? Και εξηγούμαι: δείτε αυτά τα suede loafers από τα Old Navy, που κατάφερα να αποκτήσω χάρη στο ‘κονέ’ μου στην άλλη πλευρά της λίμνης του Ατλαντικού. Το οποίο ‘κονέ’ βέβαια πρέπει να έχει την όρεξή σου, γιατί θα πρέπει να κάνει το ίδιο την παραγγελία on line με την αμερικάνικη διεύθυνση του, αλλά και με την πιστωτική του (καθώς συνήθως τα αμερικάνικα sites δεν δέχονται πιστωτικές στις οποίες δεν αντιστοιχεί USA address) και επιπρόσθετα μετά πρέπει να σου τα στείλει στην Ελλάδα με το ΚΤΕΛ το ταχυδρομείο. Αξίζει όλη αυτή η ταλαιπωρία? Πάλι ο καθένας πρέπει να απαντήσει σε προσωπικό επίπεδο (για μένα αυτά τα παπουτσάκια των 16.5$ μαζί με το φόρο άξιζαν).

Και μέχρι να έρθουν στην Ελλάδα τα Old Navy ή τα πιο κυριλέ, αλλά affordable Banana Republic που ανήκουν στον ίδιο όμιλο με τα Gap (που πλέον τα έχουμε και εδώ) σε ξαναρωτάω: έχεις θεία στη Βοστόνη?

η little stylist με προσκάλεσε να παίξω το blogoπαίχνιδο 5 Random Things About Me. Επειδή όμως το blog είναι θεματικό, θα γράψω 5 τυχαία πράγματα για μένα που αφορούν την αγαπημένη μου ασχολία, το shopping.
*η πρώτη μου αγορά με πιστωτική κάρτα ήταν ένα αναπαυτικό ζευγάρι μπεζ μοκασίνια tod’s. τα έβαλα σε τρεις άτοκες

*το shopping είναι από τις μεγαλύτερες απολαύσεις στη ζωή μου. τα ταξίδια όμως είναι πιο απολαυστικά από το shopping. και η ζάχαρη πιο απολαυστική από τα ταξίδια

*λέω σε όλους ψέματα ότι αν πήγαινα στο Survivor, θα έπαιρνα ως προσωπικό αντικείμενο την πούδρα μου, ενώ η αλήθεια είναι ότι δε θα πήγαινα ποτέ (τρελαίνομαι όμως να το παρακολουθώ τρώγοντας junk food)

*υπάρχει μια μαϊμού που μπαίνει συνέχεια στο σπίτι μου: ο Julius (by Paul Frank). έχω από πίνακα ανακοινώσεων μέχρι χριστουγεννιάτικη κάλτσα (αυτή ήταν δώρο)

*το blog ξεκίνησε με εντελώς διαφορετικές προϋποθέσεις και με διαφορετικό σκοπό. τώρα λειτουργεί ‘ψυχοθεραπευτικά’. συχνά βάζω κρυμμένα μηνυματάκια που θα καταλάβουν μόνο όσοι ‘δικοί’ μου ξέρω ότι διαβάζουν

και επειδή δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς στο blogomall blogoχωριό που δεν έχει παίξει… well όποιος έχει όρεξη να ξαναπαίξει ή δεν έχει παίξει, be my guest!

(οι παρακάτω στιχομυθίες είναι πέρα για πέρα αληθινές)
στην παρέα
#(φίλη σε μένα) ωραία σκουλαρίκια. τα θυμάμαι -τα φορούσες και προχτές
(η άλλη φίλη σε μένα) τώρα σου την είπε ότι φοράς συνέχεια τα ίδια και τα ίδια

#(φίλη σε μένα) πώς σου φαίνονται τα βραχιόλια μου; είναι χειροποίητα.
(εγώ) ωραία είναι
πόσα δηλαδή θα έδινες γι αυτά;
ξέρω εγώ; 5 ευρώ το ένα;
μα έχουν και ασημένια στοιχεία
οκ, 10 ευρώ;
με απογοήτευσες. εγώ τα έφτιαξα. και έλεγα να αρχίσω να τα πουλάω. μου πήρε τρεις ώρες το καθένα για να γίνει τέλειο
θα σε συμβούλευα να μην αλλάξεις καριέρα

#(σε χώρο αναμονής. βλέπω μια louis vuitton στα πόδια μου. βέβαιη ότι είναι φίλης μου που αγοράζει γυαλιά τΣανέλ από πλανόδιους και παζαρεύει τη τιμή κιόλας, αρχίζω να τη ψαχουλεύω για να δω τα σημεία που φαίνεται ότι είναι fake. κι εκεί που σκέφτομαι ‘ρε πουστ$ μου, πώς τις φτιάχνουν έτσι τις μαϊμούδες? δε μπορείς να τις ξεχωρίσεις από τις αυθεντικές’ ακούω μια άγνωστη φωνή)
μη ψάχνετε άλλο την τσάντα μου, γνήσια είναι

στη δουλειά
# (ο υποδιεθυντής εμφανίζεται με σκισμένο τζην)
(μια συνάδελφος) ε casual Friday σήμερα
(εγώ) σιγά μη ξέρει αυτός τι είναι casual Friday
θα τον χτύπησε τότε κι αυτόν η οικονομική κρίση
όχι καλέ, απλώς το παίζει τζόβενο
α στην έπεσε ΚΑΙ σένα δηλαδή;
όχι... τι εννοείς ΚΑΙ σε μένα?
τίποτα τίποτα...

#(άντρας συνάδελφος σε μένα) ωραίο κολιέ! τι υλικό είναι; μπορώ να το πιάσω; wow είναι τσόχα!
(εγώ από μέσα μου) να μη ξεχάσω να διαδώσω φήμη ότι είναι gay

#(η διευθύντρια πλησιάζει έτοιμη να μου βάλει τις φωνές)
(εγώ) καλέ τι φανταστικό αυτό το σακάκι που φοράτε και πόσο σας πάει!
(εκείνη) ωραίο δεν είναι; από τα celestino. να πας να δεις κι εσύ (φεύγει)

#(συνάδελφος σε μένα) πώς σου φαίνεται η καινούρια κοπέλα του 1ου;
(εγώ)να την προσέχεις
γιατί;
γυναίκα που φοράει τιράντες, εγώ δεν την εμπιστεύομαι!

στο μετρό
#(φίλη που φοράει πέδιλο σε άλλη φίλη που φοράει μπότα)
δε ζεσταίνεσαι;
όχι. εσύ δε κρυώνεις;

#(15χρονο με μαλλί Amy Winehouse σε 15χρονο με μαλλί Amy Winehouse ενώ μασάει τσίχλα –τονίζοντας τα σύμφωνα)
καλέ σσσου έπεσσσε ο όν-γκος

#(εγώ στο τηλέφωνο)
θέλω να ερωτευτώ. μου λείπει αυτό συναίσθημα καταλαβαίνεις;
(απέναντι τύπος το ακούει και χτενίζεται)
να δω ένα ζευγάρι μπότες και να με τρελάνει, πολλά ζητάω; ακόμα κι αν είναι πανακρίβου και δεν μπορώ να τις αγοράσω, αλλά τουλάχιστον να τις ερωτευτώ, να τις ονειρεύομαι τα βράδια. ότι έχω δει μέχρι τώρα στις βιτρίνες είναι so and so
(ο απέναντι τύπος γουρλώνει τα μάτια)
μάλλον φταίει που έχει ακόμα τόση ζέστη. είναι νοέμβρης και κυκλοφορώ με το κοντομάνικο. πώς να σκεφτώ μπότες;
(ο απέναντι τύπος κουνάει καταφατικά το κεφάλι)
αφού να σκεφτείς είδα στα accessorize ένα μάλλινο αρνί - χριστουγεννιάτικο στολίδι και δε το πήρα γιατί με τόση ζέστη δε μπορώ να σκεφτώ ούτε χριστούγεννα
...τι εννοείς γιατί να θέλω να βάλω στο δέντρο μου ένα μάλλινο αρνί; γιατί φέτος θα έχει τόση ζέστη που θα νομίζουμε ότι είναι πάσχα!

Επιτέλους ήρθε. Και αυτό το ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πρέπει να είναι κεφαλαίο. Γιατί η παραγγελία ξεκίνησε αρχές Ιουλίου από το www.houseofholland.co.uk/ και ήταν ένα εντελώς διαφορετικό t-shirt: έγραφε Do Me In The Park, Marc (για 35 λίρες και 4.80 μεταφορικά –τελωνείο δεν παίζει, έρχεται από το Νησί)! Θα ήταν το my_vacation_t-shirt: με φανταζόμουν να μπαινοβγαίνω σε αεροπλάνα, να περνάω από check-in και ελέγχους αποσκευών φορώντας το και όλοι θα με έλεγαν «το κορίτσι με το μπλουζάκι House Of Holland». Or whatever. Θα ήταν η στολή ταξιδιού μου, ένα άνετο και cool outfit. Μόνο που δεν ήρθε εγκαίρως!

Anyway, επιστρέφοντας από τις διακοπές, με παρηγορούσε το γεγονός ότι μπορεί το καλοκαίρι να τέλειωσε, αλλά τουλάχιστον θα έχει έρθει το μπλουζάκι μου. Indeed, σπίτι με περίμενε ένα ενημερωτικό χαρτάκι από το ταχυδρομείο για να παραλάβω ένα συστημένο. Μόνο που ήταν από την εφορία για να περάσω από δειγματοληπτικό έλεγχο γιατί κάνω τη δήλωσή μου μέσω internet (hallo! γι΄αυτό ακριβώς την κάνω on line, για να μη χρειάζεται να χάνω μια μέρα από τη ζωή μου καταθέτοντας αποδείξεις) ~επίσης μπορείτε να αντιληφθείτε τη φάτσα μου στο ταχυδρομείο, όταν η υπάλληλος μου έδωσε το μπιλιετάκι από το υπουργείο οικονομικών, ενώ περίμενα -και με αγωνία nevertheless- το τισερτάκι μου.

Το αντιπαρέρχομαι κι αυτό... μου έρχεται κάποια στιγμή ένα mail που σε ελεύθερη μετάφραση έλεγε 'συγγνώμη, αλλά το σύστημά μας μπάζει και το μπλουζάκι σας ενώ φαινόταν ότι υπάρχει διαθέσιμο, δεν υπάρχει και μήπως να το ξανασκεφτείτε να πάρετε κάτι άλλο, ένα φοντανάκι? ένα κουραμπιέ ίσως? το μπλουζάκι σε μεγαλύτερο νούμερο, γιατί με τόσα γλυκά, δεν παίζει, τρία κιλάκια θα τα βάλετε?' Απαντάω κι εγώ, 'να περιμένω άμα είναι, η υπομονή είναι και χαρακτηριστικό του ζωδίου μου άλλωστε και μεγάλη αρετή γενικά, αλλά να ξέρω πότε περίπου το περιμένετε, διότι αν φτάσει σε δέκα χρόνια που θα είμαι πια διευθύντρια, και το ‘χω σκοπό να φοράω τρεις σειρές πέρλες στο λαιμό, δεν θα ταιριάζει, με καταλαβαίνετε πιστεύω, σας μερσό προκαταβολικά.' Αλλά απάντηση δεν πήρα. Επειδή, όμως, ήταν μια εποχή με διαμαρτυρίες και συνδικαλιστικούς αγώνες έξω από τη βουλή (για να μπορώ να διεκδικήσω μελλοντικά την προαναφερθείσα θέση) το ξέχασα το μπλουζάκι.

Εν μέσω, όμως, Λονδρέζικης εβδομάδας μόδας, να σου οι φωτογραφίες από τις πασαρέλες του Henry Holland, το ξαναθυμήθηκα το μπλουζάκι. Και μιας και δεν ήταν ακόμα σε stock, άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο να παραγγείλω άλλο. Η αλήθεια είναι (έπεισα τον εαυτό μου) ότι δεν ήταν πολύ σικ να κυκλοφορώ με μπλουζάκι Do Me In The Park, Marc, εκτός κι αν σκόπευα να ντύσω το φίλο μου Μάρκο-Αντώνιο (full περιβολή μέχρι και το ρωμαϊκό σανδάλι) και να κυκλοφορώ στο Πάρκο Ελευθερίας. Not! Από την άλλη, ένα Give Us A Tickle Richard Nicoll, θα μπορούσα ίσως να το φορέσω και στη δουλειά μια casual Friday και αν με ρωτούσαν τι λέει να πω «Ριχάρδος Νικολάκης ο ζουζουνογαργαλίτσας». Γεγονός που σημαίνει 2 πράγματα: πρώτον στη δουλειά δεν έχουμε dress code και δεύτερον οι συνάδελφοι δεν έχουν lower.

Τέλος πάντων, στέλνω mail, αλλάξτε μου την παραγγελία, αλλά απάντηση δεν πήρα πάλι και εκεί άρχισα να προβληματίζομαι, διότι η πιστωτική είχε χρεωθεί κανονικότατα, από τον Ιούλιο κιόλας! Αλλά είμαι από αυτούς που βαριούνται να παίρνουν τηλέφωνα κι έτσι σκεφτόμουν να στείλω ένα ακόμα mail, μέχρι που πήρα απάντηση, χίλια συγγνώμη, αλλά λείπαμε σε διακοπές και την επόμενη φορά να μη μας στέλνετε εδώ, αλλά στο άλλο και θα σας κάνουμε refund την πρώτη παραγγελία και αν θέλετε το άλλο μπλουζάκι πρέπει να το κάνετε παραγγελία εκ νέου και πάρτε και 50% έκπτωση για την αναστάτωση που σας προκαλέσαμε. (ψέμα). Aaaaaaaaaanyway, έκανα την καινούρια παραγγελία, την επεξεργάστηκαν με ένα ρυθμό πιο αργό και από γέρους να χορεύουν βαλς και ένα μήνα μετά το μπλουζάκι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε.

Ουφ......

Overall experience: ...ε ερασιτεχνική οργάνωση

...είναι Νοέμβρης κι εγώ αγόρασα ένα ζευγάρι γάντια… nothing weird about that, huh? well, θα το ξαναπώ πιο σωστά: είναι Νοέμβρης ΕΧΕΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΖΕΣΤΗ κι εγώ αγόρασα ένα ζευγάρι γάντια. δεν υπάρχει περίπτωση να τα φορέσω σύντομα, αλλά ήταν τόσο γλυκά και αν σε ένα μήνα δεν υπάρχουν στα ράφια? εξάλλου ποτέ δεν πηγαίνει χαμένο ένα ζευγάρι γάντια και είναι μετεωρολογικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα κάνει κρύο. Κι έτσι -χωρίς ενοχές- ξεκίνησε το μεσημέρι της Παρασκευής με εμένα να αναρωτιέμαι γιατί όταν δεν νιώθω καλά, θέλω να ψωνίσω? Και γιατί όταν δε μπορώ να ψωνίσω, δε νιώθω καλά? Φαύλος κύκλος, γιατί δεν έχω πολλά χρήματα για ξόδεμα αυτή την εποχή...
Το θέμα είναι ότι ξεπέρασα το να ‘αγοράσω αυτό το κατιτίς’ όταν η μπιζουτιέρα μου άρχισε να ξεχειλίζει από κολιεδάκια που δεν έχω φορέσει ποτέ (αλλά τα κρατάω γιατί ποτέ δε ξέρεις). Είμαι στη φάση ‘θέλω να ξοδέψω χρήματα για να με κανακέψω’ (και αυτό περιλαμβάνει επίσης starbucks με σαντιγύ, extra σιρόπι+ δόση espresso ή delivery με ότι παχυντικό διαθέτει ο κατάλογος, το οποίο θα καταβροχθίσω βλέποντας Survivor) . Μάλλον, αυτό έρχεται μαζί με το ‘μου αξίζει, γιατί δουλεύω τόσα χρόνια τώρα’ (ενώ θα προτιμούσα να κάθομαι σπίτι και να βλέπω τι λέει για τα ζώδια η Άση Μπίλιου).

Έτσι πλέον, τα ψώνια των moody days είναι:
α.- κρέμες με πλούσια υφή, λάδια σώματος και αρώματα από λιγότερο συνηθισμένα brand names: laura mercier, molton brown, jo malone που δεν πλησιάζω τον υπόλοιπο καιρό και πολυτελή καλλυντικά που ξέρω ότι πληρώνω το όνομα και όχι απαραιτήτως την ποιότητα, όπως ένα βερνίκι νυχιών των 20€
β.- luxurius και παντελώς άχρηστο homewear. Διότι αν έχω χρήματα να ξοδέψω σε ρούχα-για-μέσα-στο-σπίτι αυτό μου δίνει την ψευδαίσθηση, ότι ουυυυυ έχω χρήματα να φανε και τα χρυσόψαρα. So silly, αλλά η διάθεσή μου φτιάχνει με μια super fluffy ρομπίτσα, παντόφλες που στοιχίζουν όσο ένα ζευγάρι μπαλαρίνες από τα bershka ή ένα girly ρομαντικό νυχτικό, που μοιάζει περισσότερο με φόρεμα
γ.- τα αναδρομικά ψώνια. Ότι είχα βάλει στο μάτι πέρυσι, αλλά το ξανασκέφτηκα ψύχραιμα και αποφάσισα ότι μου είναι περιττό ή όταν πήρα απόφαση να ξοδευτώ (παρόλο που μου ήταν περιττό) είχε εξαντληθεί. Ε, αφού ένα χρόνο μετά το θέλω ακόμα (και ξανακυκλοφόρησε) δεν πρέπει να επιβραβεύσω την υπομονή μου?

αυτή τη λίστα τη σκεφτόμουν όσο περίμενα το μετρό. Το οποίο μετρό την Παρασκευή βράδυ είναι σα πασαρέλα. Επίσης μπορείς άνετα να βάλεις στοίχημα ποιος θα κατέβει σύνταγμα, ποιος μοναστηράκι και ποιος κεραμεικό, από τον τρόπο που είναι ντυμένοι. Έχει πλάκα πώς τα κορίτσια τσεκάρουν τι φοράνε τα άλλα κορίτσια. Επίσης, θα έπρεπε να καταργηθούν τα δυνατά φώτα στο μετρό την Παρασκευή βράδυ. Γιατί τα κορίτσια έχουν βαφτεί για βράδυ και oh well, κάτω από τόσο έντονο φως, το make up τους φαίνεται too much. Not fair! Άσε που κάτω γλιστράει αν φοράς τακούνια.
Στην έξοδο και όσο περιμένω τους φίλους μου διαπιστώνω με χαρά ότι τα αδέσποτα σκυλιά της πόλης έχουν επιστρέψει. Τα θαυμάζω. Είναι ανεξάρτητα και όταν έχει ήλιο, κοιμούνται όπου βρουν. (θα ήθελα κι εγώ να το κάνω αυτό).

Το Σάββατο το μεσημέρι κατεβαίνω στο κέντρο για φαγητό. Στην Ερμού γίνεται λαϊκό προσκύνημα. Οικονομική κρίση, my ass. Οκ, δε λέω, οι περισσότεροι ψωνίζουν στις προσιτές αλυσίδες μαγαζιών, αλλά κρατάει τρεις σακούλες ο καθένας. Κοντεύω να γίνω αγοραφοβική. It’s like Christmas in July! Δηλαδή, έχει τόσο κόσμο όπως τα Χριστούγεννα, αλλά τόση ζέστη όπως τον Ιούλιο, χαχα.
Με ένα ποτήρι κρασί και μια σαλάτα ρόκα με μπαλσάμικο και μέλι, η συζήτηση έρχεται πάντα στο shopping. Η μια φίλη μου δηλώνει ότι αγόρασε ένα μαύρο φάκελο, γιατί ‘ποια δε χρειάζεται ένα μαύρο φάκελο?’ όσο εγώ τον ψαχουλεύω, προσπαθώντας να μην αφήσω δαχτυλιές πάνω στο λουστρίνι (πάνω απ’όλα σεβασμός στις αγορές των άλλων), ενώ η άλλη έχει αναπτύξει θεωρίες περί shopping πιο στέρεες από τις δικιές μου. διότι, όπως πολύ σωστά δηλώνει, τόσα χρόνια τώρα που δουλεύει, τη basic γκαρνταρόμπα την έχει φτιάξει. Και εφόσον πια διαθέτει μια ντουζίνα μαύρα παντελόνια, έχει πια τη δυνατότητα να ψωνίσει ένα ζευγάρι φούξια designer peep toes, που θα φορέσει μόνο μια μισή σεζόν. Λίγο αργότερα, την παρακολουθώ εν δράσει, με συνοπτικές διαδικασίες να τσακίζει λοσιόν και γαλακτώματα καθαρισμού πανακρίβου εταιρίας, ενώ είχαμε πάει για να αγοράσει ‘μόνο μια λακ’. «Είναι τεράστιες οι συσκευασίες!» μου δικαιολογείται. Μάλλον θα νόμισε ότι την κοίταζα επικριτικά, ενώ η αλήθεια είναι ότι περιεργαζόμουν το γαλάκτωμα με το δίλημμα «μήπως είναι καλύτερο από το δικό μου και πρέπει να το δοκιμάσω κι εγώ?» να γεννιέται μέσα μου.

Συνεχίζουμε στο αγαπημένο μου πολυκατάστημα, όπου έρχεται η σειρά μου να ψωνίσω, το ίδιο βιαστικά. Μπαίνω, διαλέγω, υπερευχαριστώ την πωλήτρια και τρέχω γρήγορα να πληρώσω, όσο είμαι ακόμα σε έξαψη. Αυτό το κομμάτι του shopping είναι μόνο η αρχή. Πώς όταν πας στο εστιατόριο και ενώ ακόμα δεν έχετε αποφασίσει για τα ορεκτικά, εσύ βλέπεις ότι στα επιδόρπια υπάρχει κρεμ μπριλέ? Έτσι! Όταν γυρίζω σπίτι με τα νέα μου αποκτήματα και τα ακουμπάω στον καναπέ κορυφώνεται η πραγματική χαρά (=ο σερβιτόρος σου φέρνει το γλυκό). Ανοίγω τις σακούλες (=σπάω την καραμελωμένη κρούστα σαν την Αμελί), τα δοκιμάζω (=τρώω την πρώτη κουταλιά), τα πασπατεύω (=συνεχίζω να τρώω λαίμαργα) και τα χαζεύω χαμογελώντας (=κοιτάζω το άδειο πιάτο χωρίς τύψεις). Και όχι δεν τελειώνει εκεί. Τα νέα ψώνια θα ξεκουραστούν στον καναπέ μια ολόκληρη μέρα. Την επόμενη θα κοπούν οι ταμπέλες και θα τακτοποιηθούν στη θέση τους. Κι έτσι η χαρά του shopping κρατάει ακόμα περισσότερο.
Την Κυριακή ευτυχώς τα μαγαζιά είναι κλειστά. Αλλά, damned, υπάρχει και το on line shopping. Ένα ρολόι που στοιχίζει 195$, ενώ εδώ δεν υπάρχει περίπτωση να το βρω λιγότερο από 250€, δεν είναι καλή ευκαιρία? Χμ..... πρέπει να το σκεφτώ....

Υπάρχει ένα θετικό όταν μεγαλώνεις. Ξέρεις πότε πρέπει να πεις ‘όχι’ στα περίεργα trends που ενίοτε λανσάρονται. Και ο λόγος είναι απλός. Γιατί ξέρεις, πλέον, πώς είναι να βλέπεις φωτογραφίες σου από δέκα χρόνια πριν και να ντρέπεσαι γι' αυτές.

No-no είναι για μένα φέτος το μαύρο χρώμα στα χείλη. Γενικά έχω πρόβλημα με τα πολύ σκούρα κραγιόν και νομίζω ότι ελάχιστες in real rife μπορούν να τα στηρίξουν (και όχι, η Blair Waldorf δεν είναι real!). Τις κοπέλες με λευκό δέρμα τις κάνει σα πρωταγωνίστριες σε βιβλίο του Bram Stoker, ενώ κάνει τα χείλη να δείχνουν πιο μικρά, όταν οι περισσότερες θα θέλαμε να έχουμε τα χείλη (και τον άντρα) της Angelina Jolie.
Και όλα αυτά, απλώς το σκούρο κραγιόν. Πόσο μάλλον το as goth as it gets μαύρο! Που μπορεί μεν να δουλεύει στην πασαρέλα (βλέπε φθινόπωρο-χειμώνας 2008-9 YSL), κάνοντας επιθετικό statement ή προσδίδοντας δραματικό τόνο, αλλά η πραγματική ζωή δεν είναι (sigh!) πασαρέλα.

Και δε θα αφιέρωνα χρόνο να ασχοληθώ, αλλά άρχισα να βλέπω εταιρίες και καταστήματα καλλυντικών να προτείνουν προϊόντα για να πετύχεις το look. Δηλαδή και να κυκλοφορείς έτσι και να έχεις πληρώσει! Well, ξέρετε τον πιο απλό και φθηνό τρόπο να πετύχεις το look χωρίς να ξοδευτείς? Να βάψεις τα χείλη με μαύρο μολύβι ματιών -ποια δεν έχει στο νεσεσέρ της?- και μπόλικο διάφανο ή και κοκκινωπό gloss από πάνω. Αλλά προσωπικά δε ξέρω κανένα άντρα που να θέλει να φιλήσει μαύρα χείλη...