Και φτερά και πούπουλα και φραμπαλάδες και παγιέτες και λουλούδια και ριγέ και διαφάνεια και χαμόγελο «πάλι θα κάτσω να τα ακούσω γιατί έχω ενοχές που κοιμήθηκα με το γκόμενό σου». Oh, wait, αυτό είναι κάτι που θα έκανε η Serena. Anyway, δεν έχει σημασία. There's too much going on σ΄αυτό το φόρεμα της Blake Lively και το αποτέλεσμα είναι υπερβολικό -no need to say more.

Έγιναν προχτές που λες τα Screen Actors Guild Awards, που δε πρόλαβα να τα σχολιάσω εγκαίρως, είχα να βάψω ρίζα, αλλά υπό άλλες συνθήκες, εδώ που τα λέμε, δε θα είχα ασχολήθει καθόλου. Επειδή νιώθω όμως ένα σύνδρομο στέρησης από κόκκινο χαλί και λίστες με καλοντυμένες και ακόμα καλύτερα με κακοντυμένες, καθότι Χρυσές Σφαίρες δεν γκλαμουροδόθηκαν, τι να κάνω θα συμβιβαστώ με ότι έχω (και θα αποδείξω ότι καλά έκανα και δεν είχα ασχοληθεί τόσο καιρό).

Πάει που λες η Sophia Bush και φοράει ένα δαντελωτό καφέ στράπλες φόρεμα, ωραίο είναι δε λέω, θα το φόραγα στο γάμο της ξαδέρφης μου στην Αγ. Σκέπη στου Παπάγου χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά στο κόκκινο χαλί πας με χρώμα τόσο ουδέτερο και καθημερινό; Και εκεί που αναρωτιόμουν αυτό το καυτό θέμα, βλέπω παραδίπλα τη Michelle Pfeiffer, που φοράει ίδιο φόρεμα σε πιο απλή εκδοχή (που καλοραμμένο δε το λες εκεί στο ποδόγυρο, βιαστικά της το κοντύνανε στο Χρυσό Ψαλίδι) και η απορία μεγαλώνει: πας στο κόκκινο χαλί με φόρεμα που διάλεξε η Michelle, που κούκλα είναι μεν, αλλά έχει τα διπλάσιά σου χρόνια; Διότι εφόσον παίζει στις ταινίες (βλ. γλυκοζέ χαριτωμενιά 'I Could Never Be Your Woman') τη σαραντάρα, δε θα χει πατήσει τα πενήντα; Στάνταρ.

Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα: πάει η Katούλα Beckinsale και βάζει το φόρεμα μιλ φέιγ, ολόκληρη υπερπαραγωγή με χιλιάδες φύλλα και βολάν, σε κίτρινο που είναι και hOt και ξεχωρίζει και στολίστηκε με όλη τη διαμαντομπουτίκ από Καρτιέ μέχρι Γουίνστον, και στο τέλος εξέπεμπε τόσο φως που έδωσε λύση στο ενεργειακό για τα επόμενα τρία χρόνια, κι έρχομαι εγώ τώρα που έχω μνήμη ελέφαντα όταν πρόκειται για παντελώς ασήμαντα γεγονότα και θυμάμαι τη Drew Barrymore με ένα ίδιο φόρεμα σε πράσινο (που εκείνο το καιρό, ήταν hOt και ξεχώριζε) που το φορούσε πέρσι μόλις στη πρεμιέρα του Lucky You και όλοι έλεγαν «ποπο επιτέλους ντύθηκε κι αυτή μια φορά καλά, όχι σα τότε που βγήκε να παραλάβει το βραβείο μ’ ένα στενό μπλουζάκι χωρίς σουτιέν και γελούσε μέχρι και το κανίς της Πάρις Χίλτον» και φιγουράριζε σε ΟΛΕΣ τις λίστες με τις καλοντυμένες της χρονιάς, του Χόλιγουντ και του πλανήτη του Ε.Τ. Βέβαια, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, θα σκέφτηκε η Kate, “α, αφού η χοντρομπούτα βγήκε καλοντυμένη με αυτό το φόρεμα, έχει ήδη περάσει το τεστ του καλού γούστου, οπότε τουλάχιστον δε κινδυνεύω να με πούνε κακόγουστη. Κάτι είναι κι αυτό”

Φυσικά όλες βαφτήκανε πολύ διακριτικά, του στυλ ‘έτσι ξυπνάω το πρωί, έχω φυσική ομορφιά εγώ και δε χρειάζομαι φτιασιδώματα’, κατ’ αναλογία με το ‘φοράω στράπλες γιατί έχω υπέροχα φυσικό στητό στήθος, καθώς δεν έχω κάνει πλαστική, είναι που φοβάμαι τη νάρκωση’ και επίσης όλες έκαναν ένα παρόμοιο χτένισμα (χαλαρές μπούκλες πιασμένες επάνω, με μια 20’s αισθητική) που σημαίνει ότι έχουν τον ίδιο hair stylist ή είναι το πιο trendy ‘επίσημο’ χτένισμα αυτή τη στιγμή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και εκεί που σκεφτόμουν πώς να το περιγράψω στο κομμωτήριο, ξέρετε για τον επικείμενο γάμο της ξαδέρφης που έλεγα πιο πάνω, και ενώ το μισό cast των Απελπισμένων για γάμο Νοικοκυρών εμφανίζεται ντυμένο νυφούλα, σκάει αυτό:

Ναι είναι η αντροτραγανίστρα Angelina, με έναν αέρα «χα! Είμαστε το ομορφότερο ζευγάρι του πλανητικού συστήματος» και τραβολογάει τον Brad, όπως η Πάρις τραβολογάει το κανίς της, το ίδιο που γελούσε παραπάνω. Εντάξει, ο άντρας γενικά αξεσουάρ είναι σε αυτή τη ζωή, αλλά δε μπορείς να συμπεριφέρεσαι έτσι στον Brad Pitt, τον άντρα έκθεμα-μουσείου, που έχει γεννηθεί απλά για να τον κοιτάς και τον θαυμάζεις. Θα μας τον κατσιάσει, η λυσσάρα. Αφήστε, που αυτό το αξύριστο look το είχε και παλιά με τη Jennifer, ακριβώς τότε που ξεκίνησαν οι φήμες ότι δε τα πάνε καλά και όλοι είδαμε πόσο τελικά επιβεβαιώθηκαν αυτές οι φήμες. Βέβαια, δυστυχώς ακόμα και όταν (όχι ‘αν’) χωρίσει με την Angelina θα παραμένει ο πατέρας των παιδιών της...aaaargh. Στην Angelina τώρα, που έβαλε αυτή την αέρινη ντεγκραντέ (τρελό trend λέμε) με αυτή τη 70’s pool -party -το -ηλιοβασίλεμα αίσθηση τουαλέτα, τα ’σκασε που τα ’σκασε στον Hermes, χάθηκε να προσλάβει μια δούλα να της τη σιδερώσει; Τσκ τσκ τσκ εκκεντρικότητες αυτοί οι πλούσιοι! Εν τω μεταξύ, κλασσικά έχει τη φάτσα ‘είμαι μια κούκλα, θα βάλω χάντρα θαλασσιά’ και άφησε τα μαλλιά πάλι κάτω, δήθεν ελεύθερα, δήθεν απλά, δήθεν φυσικά, προσπαθώντας να μας πείσει πως δε κουράζεται αυτή με ευτελή πιστολάκια και ρόλεϋ, αυτή είναι μάνα, σύζυγος και σταρ! Τώρα γιατί πήρε μαζί της πασμίνα, που είναι τόσο πασέ, ούτε στους γάμους δε τις φοράνε πια οι συμπεθέρες, είναι μια ακόμα απόδειξη του πόσο κοντά είναι ο χωρισμός. Η Angelina προνόησε να έχει τη πασμίνα σε περίπτωση κρύου, γιατί ο Brad χέστ^κ$ να της δώσει το σακάκι του, με το μπαρδόν κιόλας.

Φταίω εγώ μετά που μου άρεσε η Christina Applegate, η οποία σκέφτηκε λογικά: κι αν δεν γίνουν τα Όσκαρ? Κι αν γίνουν και δεν έχω πρόσκληση? Κι αν έχω πρόσκληση, αλλά κανείς δεν ασχοληθεί μαζί μου? κι έτσι έβαλε ένα λαμπερό φόρεμα, έπιασε τα μαλλιά σε ένα χαμηλό κομψό σινιόν και το στόλισε με μια διαμαντένια καρφίτσα και βάφτηκε αναλόγως: λίγη ασημί σκιά τριγύρω από το μάτι και κόκκινο κραγιόν, φέρνοντας το glamour που είχε λείψει από το event.

Στο οποίο event τo τελευταίο πράγμα που είδα ήταν η Ellen Pompeo ντυμένη αλουμινόχαρτο και εξοικονομώντας τόση ενέργεια όση και ένας ηλιακός θερμοσίφωνας –γεγονός που αν συνδυαστεί με την εξίσου eco friendly εντυπωσιακή προσπάθεια της Beckinsale, συνεπάγεται άμεση πτώση της τιμής του πετρελαίου κάτω από το ψυχολογικό όριο των 100 δολαρίων το βαρέλι.

Η όρασή μου έχει επιστρέψει μερικώς, ίσα ίσα ξεχωρίζω δηλαδή το κροκί της Vanessa Williams και το τυρκουάζ της Marcia Cross, μόνο και μόνο επειδή είναι τόσο έντονα τολμηρά χρώματα.

H επιλογή της σεζόν για τη Bobbi Brown είναι το raspberry ή αλλιώς σμέουρο (αυτά δε μαζεύανε τα στρουμφάκια?), που σύμφωνα με την ίδια τη make up artist ταιριάζει σε όλες τις επιδερμίδες, αναλόγως της απόχρωσης. Και επειδή δεν έχω καλύτερο, από το να ξεκινάω τη βδομάδα με ένα raspberry cheesecake, δεν υπήρχε πιθανότητα να μη θελήσω το κατιτίς μου από την αυτή την ανοιξιάτικη συλλογή, που επιπλέον δεν έχει θερμίδες και περιλαμβάνει μία παλέτα (με δυο σκιές, δύο κραγιόν και ένα ρουζ), ένα σετ-νεσεσέρ με πινέλα, το βραβευμένο pot rouge (για χείλη και μάγουλα) σε αποχρώσεις pink raspberry και raspberry, ένα μολύβι χειλιών, δύο glossάκια, και το νέο μου απόκτημα (με 22,5€) το κραγιόν Black Raspberry, που όπως μου είπε και η πιο cool πωλήτρια που έχω συναντήσει ever σε stand καλλυντικών είναι ‘σα να έχεις δαγκώσει τα χείλη σου’.

Όντως, αν και η υφή του είναι κρεμώδης, με μία έως δύο στρώσεις το αποτέλεσμα είναι σχετικά see-through και φυσικό, δίνοντας ωστόσο χρώμα στα χείλη. Μιας και είναι το πρώτο μου lipstick από την εταιρεία (της οποίας είμαι fan των shimmer wash σκιών και των shimmer brick, αλλά απογοητεύτηκα εντελώς από make up και concealer), το περίμενα πιο ενυδατικό και θα ήθελα να γλιστράει πιο εύκολα. Παρ’ όλα αυτά είμαι happy για την επιλογή μου, γιατί είναι ακριβώς το look που έψαχνα, καθώς διανύω φάση απόρριψης της γυαλιστερής μου συλλογής από ροζ και nude gloss.

Σμαραγδένιο πράσινο, βαθύ δαμασκηνί, έντονο φούξια, εκτυφλωτικό τυρκουάζ, royal blue, κόκκινο της φωτιάς. Αυτά είναι τα χρώματα που προτείνει ο Christopher Bailey για τον -άλλοτε συντηρητικό- οίκο Burberry Prorsum, τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες, σε μια collection που κέρδισε τις εντυπώσεις όταν παρουσιάστηκε στο Μιλάνο, και συνεχίζει να αποσπά εντυπωσιακά σχόλια τώρα που κυκλοφόρησε στην αγορά. Well, εδώ στην Ελλάδα δε λέμε ποτέ όχι στα χρώματα έτσι κι αλλιώς.

άνοιξη - καλοκαίρι 2008, γυναίκες

Bonus tip: αυτό το χαρακτηριστικό mod φούξια φόρεμα (κόστους περίπου 1200€) διαθέτει μια πολύ hot λεπτομέρεια της σεζόν: τα cap sleeves, αυτά τα τόσο κοντά μανικάκια που ίσα ίσα καλύπτουν τους ώμους!

Αυτό ακριβώς κλήθηκαν να απαντήσουν με τις δημιουργίες τους οι σχεδιαστές του Project Runway σε ένα από τα εξυπνότερα challenges (S04 E08) του show. Επειδή όμως το avant -garde στη μόδα είναι συνώνυμο της ευφάνταστης υψηλής ραπτικής στα όρια, εκφράζοντας την έμπνευση κάθε σχεδιαστή, συχνά δε μπορεί να φορεθεί στη πραγματική ζωή.

Τι είναι avant-garde και πώς ερμηνεύεται πρακτικά, ήταν επομένως το ολοκληρωμένο ερώτημα, καθώς οι σχεδιαστές (τρομοκρατημένοι λόγω έλλειψης χρόνου), αναγκάστηκαν να φτιάξουν και την εμπορική εκδοχή του couture έργου τέχνης τους. Νίκησε η ομάδα των αξιαγάπητων Christian και Chris με μία larger than life café-au-lait τουαλέτα, από την οποία πολύ ξεκάθαρα προέκυψε και ένα καθημερινό φορέσιμο σύνολο, όχι το ίδιο προκλητικό, αλλά εξίσου όμορφο, τηρουμένων των αναλογιών.

Η Nina Garcia προτείνει το δικό της τρόπο για να είμαστε avant-garde: αρκεί ένα ξεχωριστεί ιδιαίτερο κομμάτι, ένα extreme καπέλο, ένα jacket αλά Alexander McQueen ή ένα ζευγάρι παπούτσια στο στυλ του John Galliano, που θα το σετάρουμε με ήσυχες και απλές επιλογές, προσγειώνοντάς το έτσι ομαλά στην καθημερινή πραγματικότητα.

“η ζωή είναι ένα θέατρο” : αυτό είναι το concept της συλλογής και κατ’ επέκταση της διαφημιστικής καμπάνιας της Miu Miu γα την άνοιξη - καλοκαίρι 2008. Η φωτογράφηση που έλαβε χώρα Los Angeles το Νοέμβριο που μας πέρασε από τους Mert Alas και Marcus Pigott έχει σαν κεντρικό πρόσωπο μια αγνώριστη Kirsten Dunst, που με τη βοήθεια κατάλληλου φωτισμού και του απαραίτητου photoshop έχει αποκτήσει αφύσικα λευκή όψη, που εξυπηρετεί το γενικότερο μήνυμα: όλοι μας σε καθημερινή βάση καλούμαστε να παίξουμε ρόλους και αναγκαζόμαστε να δημιουργήσουμε ένα ψεύτικο προσωπείο, να φορέσουμε ένα κοστούμι, να αποκτήσουμε ένα συγκεκριμένο ύφος –μετά από τόσο κόπο, μας αξίζει τουλάχιστον, να κρατάμε μια υπέροχη τσάντα!

ακολουθούν οι φωτογραφίες (κάντε 'κλικ' για μεγαλύτερο μέγεθος) της καμπάνιας, συνοδευόμενες από snapshots των αντίστοιχων ρούχων και αξεσουάρ από την επίδειξη μόδας στο Παρίσι -για ολοκληρωμένη άποψη

Τα σχόλια για τη καμπάνια ποικίλουν, αλλά personally τα δικά μου είναι μόνο θετικά: όταν την πρωτοείδα νόμιζα θα πεταχτεί όλο το cast Moulin Rouge να τραγουδήσει «Because we can-can-can», ενώ η Kirsten Dunst καταφέρνει να συνδυάσει αθωότητα και πονηριά μαζί, ενώνοντας σε ένα πρόσωπο τους ρόλους της από το Virgin Suicides και το Interview with the Vampire.

Το θεατρικό feeling αποπνέει μυστήριο και ταυτοχρόνως παραμένει πιστό στην collection αυτή καθ’ αυτή, που παίρνει έμπνευση από μπαλαρίνες και γαλλίδες υπηρέτριες, αρλεκίνους και πιερότους, με κολάρα και μανσέτες αποκομμένα από τα ρούχα, δαντελωτά γάντια βγαλμένα από το Like a Virgin της Madonna, σκανδαλωδώς κοντές φούστες μπαλαρίνας, που με την κίνηση αποκαλύπτουν από κάτω φουφούλες και μίνι φουστάκια, με μια ιδέα kinky-ness και τη χρωματική παλέτα να δείχνει μια προτίμηση στο μαύρο και το κρεμ, σε μετάξι και οργάντζα. Ξεχωρίζουν ακόμα φορέματα με ζωγραφισμένη την εικόνα ενός γυναικείου προσώπου, μικροσκοπικά clutch και ιδιότροπα, αλλά τσαχπίνικα παπούτσια. Το πόσο και αν μπορούν να φορεθούν τα περισσότερα από αυτά (μιας και το αγοραστικό κοινό δεν είναι 15χρονα κορίτσια) in real life είναι ένα άλλο θέμα, αλλά μπορούμε πάντα να ενδώσουμε σε ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου ή μια τσάντα.

Bonus tip: πεταλούδες και λιβελλούλες: super hot και αυτή τη σεζόν

θυμηθείτε εδώ τη περυσινή επίσης πολυσυζητημένη καμπάνια με τη Lindsay Lohan

I just can't get enough
Η ιστορία είναι γνωστή: το 1848 ο Levi Strauss άρχισε να πουλάει προς $1.25 ανθεκτικά παντελόνια στους χρυσοθήρες της Καλιφόρνια, ο Jacob Davis πρόσθεσε λίγο αργότερα αυτά τα κακομούτσουνα καρφάκια που κρατάνε τις τσέπες στη θέση τους, όσο χρυσό, κινητά, κλειδιά κλπ βάλεις μέσα και κάπως έτσι γεννήθηκε το πρώτο jean, το πιο διάσημο κομμάτι ρούχου παγκοσμίως, τόσο συνυφασμένο με την ποπ κουλτούρα όσο η Coco Chanel με την κομψότητα.

Για να φτάσει στα σημερινά επίπεδα, το jean πέρασε από τις «καουμπόικες» ταινίες του ’30, (για να μπορέσει 70 χρόνια μετά η Madonna να επαναφέρει την western αισθητική και να χορέψει με ένα loose fitting jean το American Pie), συνδέθηκε άμεσα με επαναστάτες νέους τη δεκαετία του ’50 χάρη στον James Dean (Rebel Without a Cause) και τον Marlon Brando (The Wild One), ενώ το ‘70 δεκάδες hippys περδικλώθηκαν όταν οι εξωφρενικές καμπάνες των παντελονιών τους μπερδεύτηκαν στα τακούνια πλατφόρμες.

Τη δεκαετία του ’80 αναβαθμίστηκε, καθώς σχεδιαστές όπως ο Calvin Klein στήριξαν την αυτοκρατορία τους σε προκλητικές διαφημίσεις ασχημάτιστων ακόμα κοριτσιών (Brooke Shields δηλώνοντας "Want to know what gets between me and my Calvin's? Nothing." και Kate Moss στα πρώτα της βήματα), κατόπιν σκίστηκε, ξεβάφτηκε και βρώμισε τεχνητά για να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του, λίγο πριν το millennium. Με πρώτο και καλύτερο τον Tom Ford για τον οίκο Gucci, οι σχεδιαστές άρχισαν να στολίζουν το ταπεινό denim της εργατιάς με glitter, swarovski και φτερά, έτσι ώστε κάθε τραγουδίστρια παραλιακής να μπορεί να λέει «δεν έχω όρεξη απόψε, με ένα τζηνάκι θα βγω μωρέ», προκαλώντας σύγχυση: το τζην δεν είναι η επανάσταση του casual? Από πότε φτιάχνεται από την ελίτ για την ελίτ?

Η φρενίτιδα των designer jeans πέρασε σχετικά ανώδυνα, χωρίς καταναλωτικά δάνεια και μεταφορές υπολοίπων, γιατί αυτό που μετρά ultimately σε ένα jean δεν είναι το label, αλλά το πώς εφαρμόζει: πρέπει να κρύβει τα ψωμάκια, να ψηλώνει τα πόδια και κυρίως να δημιουργεί τα τέλεια οπίσθια –γιατί όταν μας κοιτάνε εκεί κανείς δε νοιάζεται για τη ραφή-λογότυπο στην πίσω τσέπη. Μπορεί μεν η Victoria Beckham να περιφέρει τον ισχνό πισινό της μέσα σε πανάκριβα jeans με την ίδια ευκολία που κρατά κάθε βδομάδα και διαφορετικού χρώματος Birkin τσάντα, αλλά πλέον το μόνο κοινό που την ενώνει με τις-τους υπόλοιπους λιγότερο posh fashion lovers είναι η λατρεία για τους κοιλιακούς του David.

Τα πλέον πολυπόθητα jean, που έχουν γίνει διάσημα γιατί ‘έχουν άψογη εφαρμογή’ (όπως οι Louboutin γόβες when it comes to shoes) είναι τα True Religion, τα 7 For All Mankind και τα Citizens of Humanity, ενώ ένα σκαλί πιο κάτω βρίσκονται τα Blue Cult και τα Rock and Republic, των οποίων οι τιμές ξεπερνούν τα 200€. Το επιχείρημα που τα αθωώνει είναι ότι αυτά τα χρήματα δε τα δίνεις για το label, το στολισμό της εκκλησίας και τη βιτρίνα, αλλά γιατί δημιουργούν υπέροχη σιλουέτα. Τα hip Diesel, Fornarina και Miss Sixty είναι πρώτα στις προτιμήσεις νεαρότερων ηλικιών, ενώ πολλοί εμμένουν κλασσικά Levi's και Lee.

Οι επιλογές είναι άπειρες, όσες ακριβώς και οι ώρες που πρέπει να περάσει κανείς στα δοκιμαστήρια μέχρι να βρει το τέλειο τζην. Αν αυτό είναι και οικονομικό, τότε μιλάμε για το Χρυσό Δισκοπότηρο του στυλ. Ένα jean σε απλή καθαρή γραμμή, σκούρο μπλε χρώμα και συνοδευόμενο με λίγο ή περισσότερο τακούνι, θα κάνει θαύματα στους περισσότερους σωματότυπους. Το μόνο που λείπει είναι μια ζώνη.

Ποια στυλ jean βρίσκονται στο προσκήνιο και σε ποιες ταιριάζουν;

Bootcut: όλες οι γυναίκες πρέπει να διαθέτουν τουλάχιστον ένα. Κολακεύει καθώς αγκαλιάζει τους γοφούς, δείχνει τα πόδια πιο μακριά και ανοίγει ελαφρώς στο τελείωμα, έτσι ώστε να χωράει από κάτω η μπότα (surprise! γι’ αυτό τα λένε bootcut). Ταιριάζει ωστόσο με γόβες μέχρι sneakers, άρα μας πάει στη δουλειά μέχρι την απόδραση του ΣΚ.

Μερικά ανοίγουν πολύ περισσότερο κάνοντας ‘καμπάνα’ –σε extreme καταστάσεις τα αποκαλούμε και ‘Αbba ντύθηκες πάλι μωρή τρελή;’

Χαμηλόμεσα: κουμπώνουν κάτω από τον αφαλό, μερικές φορές τόσο κάτω που αποκαλύπτουν άθελα (;) string, string και καμιά φορά κανονικά εσώρουχα (α, εδώ πάει το ‘άθελα’). Dress code αρχίζει να επιβάλλεται στα σχολεία, τόσο για κορίτσια όσο και για αγόρια που φοράνε αποκαλυπτικά παντελόνια, αλλά αρκεί μόνο ένα καλό κοίταγμα στον καθρέφτη: όσο σέξι είναι ένα χαμηλόμεσο jean που αφήνει να φανεί ένα παιχνιδιάρικο σκουλαρίκι στον αφαλό σε μία επίπεδη κοιλίτσα, άλλο τόσο απαράδεκτο (επιφωνήματα αποδοκιμασίας) είναι όταν ξεχειλίζουν δεξιά και αριστερά τα love gross handles, σα παραφουσκωμένο muffin.

Capri: σταματούν πιο πάνω από τον αστράγαλο και είναι τόσο βολικά για τις ενδιάμεσες εποχές, καθώς συνδυάζονται τέλεια με μπαλαρίνες και kitten heels για girly άποψη ή loafers, για ‘ήμουν κι εγώ στο κότερο’ look. Το μειονέκτημά τους είναι ότι δείχνουν το πόδι πιο κοντό.

Φαρδύ μπατζάκι: με navy αναφορές, θυμίζει τα παντελόνια καμπάνα, με τη διαφορά ότι αρχίζει να ανοίγει από ψηλά και όχι μόνο στο τελείωμα. Σετάρονται με chunky τακούνια και πλατφόρμες, αλλά δύσκολα θα ταιριάξουν σε κοντές ή με παραπάνω κιλά κοπέλες.

Ψηλή μέση: η τελευταία τάση, που όλο ανεβαίνει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Δεν είναι μόνο για μια σεζόν, καθώς κερδίζει την εύνοια τω γυναικών γιατί προσδίδει θηλυκότητα. Ταιριάζει τόσο σε κοπέλες με καμπύλες όσο και σε αδύνατες, που μπορούν να τολμήσουν το συνδυασμό ψηλή μέση & φαρδύ μπατζάκι.

Skinny: Στα 80’s τα έλεγαν ‘σωλήνα’. Well, είναι εδώ τις τελευταίες σεζόν και θα παραμείνουν λίγο ακόμα. Ταιριάζουν περισσότερο σε αδύνατες κοπέλες, στις οποίες μπορούν να δημιουργήσουν και την ψευδαίσθηση πιο ζουμερών οπισθίων, ειδικά αν υπάρχουν πίσω τσέπες, που δίνουν όγκο. Ωστόσο, μπορεί να βρεθεί το κατάλληλο skinny σχεδόν για όλες, που ανεξαρτήτως ύψους θα κάνει τα πόδια να δείχνουν μοντέλου και θα δίνει killer αποτέλεσμα αν συνδυαστεί με ψηλοτάκουνες γόβες ή μπότες ιππασίας. Έχει ανάγκη από συμμετρία γι΄ αυτό ταιριάζει τέλεια με φαρδιά πουλόβερ ή loose top και αποκτά ανεπιτήδευτη νεανική όψη όταν σετάρεται με μπαλαρίνες.

Τα jeans που εφαρμόζουν καλύτερα σε σωματότυπους που έχουν καμπύλες (εμ δηλαδή σε όλες εκτός από τα μοντέλα) είναι όσα στη σύνθεσή τους έχουν βαμβάκι και 1 ή 2% ελαστάνη -αφήστε που σε αυτά τα jeans, χωράς σε ένα νούμερο μικρότερο (χωρίς να χρειάζεται να ρουφάς τη κοιλιά!) και αναπτερώνεται το ηθικό πάραυτα. Το αρνητικό είναι ότι χάνουν την εφαρμογή τους σχετικά εύκολα, αλλά συνήθως πλύσιμο στους 30 βαθμούς στο πλυντήριο σε πρόγραμμα για τα ευαίσθητα, γυρισμένο το μέσα έξω και φυσικό στέγνωμα, τα επαναφέρει στην αρχική τους μορφή. Όσα είναι 100% βαμβακερά είναι πιο σκληρά στην αίσθηση, αποκτούν τις γραμμές του σώματος και είναι πιο ανθεκτικά.

Τι καινούριο υπάρχει;
Τα μεγάλα brands συνεχώς δοκιμάζουν νέους τρόπους πλυσίματος των jeans, που τους προσδίδουν ιδιαίτερο χαρακτήρα, τα jeans από οργανικό βαμβάκι (πχ Levi’s green tab) αγγίζουν τους οικολογικά ευαισθητοποιημένους, ενώ τα χρώματα φέρνουν την ανανέωση.

Έτσι ενώ το χειμώνα είχαμε γκρι, το καλοκαίρι, μπορούμε να ενδώσουμε σε ένα λευκό. Ένα άσπρο capri συνδυασμένο με ριγέ top μπορεί να κάνει Jackie O συνειρμούς.

Τα ψηλόμεσα -για ladylike look, που θυμίζει σταρ του 50 και του 60- συνδυάζονται με σατέν πουκάμισα και θηλυκές μπλούζες με φιόγκους, φραμπαλαδάκια και άλλα hit της εποχής, ενώ τα φαρδιά μπατζάκια δίνουν μαθήματα συμμετρίας: χρειάζονται στενά top.

Το πιο hot denim κομμάτι, ωστόσο, θα είναι αυτό που συνδυάζει δύο καλοκαιρινές τάσεις: jumpsuits & shorts, αλλά απευθύνεται σε πιτσιρίκες ή μινιόν φιγούρες.

Jean για πάντα;
Από το 1935 που το πρώτο jean για γυναίκες έκανε την εμφάνισή του στη Vogue, προσαρμόστηκε για να γίνει όλο και περισσότερο woman friendly και είναι τόσο απαραίτητο για τη γυναικεία γκαρνταρόμπα όσο το lbd. Κατά μέσο όρο διαθέτουμε εφτά jean στη ντουλάπα μας και το jean είναι η πρώτη μας επιλογή, καθώς μας ακολουθεί από την casual Friday μέχρι τη βραδινή έξοδο.

IMO
Στην εφηβεία μου μάζευα χρήματα για να αγοράσω το ultra cool για τα τότε standards κλασσικό 501, χωρίς η μητέρα μου να μπορεί να καταλάβει τι διαφορά μπορεί να έκανε μία μικροσκοπική κόκκινη ταμπελίτσα. Don’t blame me: μεγάλωσα με TV και διαφημίσεις, έχανα επαφή με το περιβάλλον όταν ο Brad Pitt έβγαινε από τη φυλακή και βρισκόταν στη μέση της ερήμου μόνο με ένα μποξεράκι και μια φωτογραφική μηχανή, ενώ το cast του Beverly Hills 90210 έβγαζε τα Edwin από την αφάνεια, όπου και ανήκουν.

Μεγαλώνοντας, άρχισα να ψάχνω κι αλλού, αλλά πάντα να πέφτω θύμα των trends (‘τώρα τα ρεβέρ είναι μόδα’, ‘τώρα δεν είναι μόδα’), μέχρι που η υπερβολή άρχισε να με ξενίζει. Όλα ξεκίνησαν όταν τα used jeans άρχισαν να πωλούνται ακριβότερα από τα καινούρια, όταν τα σκισίματα ήταν τοποθετημένα σε στρατηγικά σημεία από τους σχεδιαστές και όχι από τη φυσιολογική φθορά ή την έμπνευση του καθενός μας και όταν –ewww- το dirty denim έκανε την εμφάνισή του και οι μανάδες τρομάζανε ότι ο κόσμος θα πει πως δεν είναι καλές νοικοκυρές.

Άρχισα να φοράω tweed και είχα τα jean μόνο για τα ταξίδια, επειδή οι τσέπες τους ήταν πρακτικές. Και μετά άρχισε ο στολισμός πιο grande και από την Αθήνα του Αβραμόπουλου. Από western κρόσσια και πολύτιμους λίθους, μέχρι φτερά και πούπουλα και μου φαινόταν αστείο: έβλεπες τη κυρία με τη λιποαναρρόφηση και το κολλαγόνο στα χείλη να φοράει το glamorous jean της με χρυσά πέδιλα και να πίνει cuba libre στο Κεφαλάρι και τη Φιλιπιννέζα της να φοράει αντίστοιχο jean με χρυσή σαγιονάρα και να ψωνίζει μανταρίνια στη λαϊκή. Καταργεί θα μου πεις το χλιδάτο jean τις ταξικές διακρίσεις. Καταργεί ακόμα και το χάσμα γεναιών, θα σου πω εγώ, αφού το ίδιο παντελόνι μπορεί να φορά μαμά και κόρη, αλλά δεν είναι αυτή η φιλοσοφία του jean. Όπως είπε και ο Yves Saint Laurent «θα ήθελα να έχω εφεύρει τα μπλου τζην, γιατί διαθέτουν εκφραστικότητα, σεμνότητα, σεξ απήλ και απλότητα –όπως θα έπρεπε να είναι όλα τα ρούχα, άλλωστε».

Ένα απλό jean χωρίς πολλά πολλά είναι πια η επιλογή μου και για ποικιλία θα κοιτάξω σε διαφορετικά κοψίματα: bootcut, skinny και capri. Όσο κι αν λατρεύω την ευκολία, αλλά και το πόσο γρήγορα προσαρμόζεται αυτό το κομμάτι στις περιστάσεις, προσπαθώ να του λέω ‘όχι’ αρκετά συχνά. Ένα μάλλινο φόρεμα το χειμώνα και ένα αέρινο το καλοκαίρι μπορούν να αντικαταστήσουν το τρίπτυχο της ομοιομορφίας top/jean/μπότες ή πέδιλα.

Τώρα, όσο για το πόσο πρέπει να στοιχίζει ένα jean? Well, αν σε κάνει να νιώθεις όμορφα, μπορείς να κοστολογήσεις αυτό το συναίσθημα;