Όταν δεν έχω λεφτά, δε μπορώ να ψωνίσω. Όταν δε μπορώ να ψωνίσω, θλίβομαι. Όταν είμαι στεναχωρημένη, όμως, για να νιώσω καλύτερα, πρέπει να ψωνίσω. Θυμάμαι όμως ότι δεν έχω λεφτά, κι έτσι ξαναγυρίζω στην αρχή. Έχω πέσει σε φαύλο κύκλο. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα Η&Μ (αλήθεια, πότε θα ξανανοίξει το αγαπημένο μου Σταδίου, που καταστράφηκε στα επεισόδια…;) όπου με 12 ευρώ (τι είναι 12 ευρώ; Elle + caramel macchiato+ caramel waffles, από τα Starbucks, που μαθαίνω ότι η οικονομική κρίση χτύπησε κανονικά και ξεκίνησαν οι απολύσεις…) αγοράζεις τρισχαριτωμένες πετρόλ μπαλαρίνες, με ροζ λεπτομέρεια στο εσωτερικό τους (γιατί είπαμε, το στυλ είναι στις λεπτομέρειες, ακόμα κι αν δεν φαίνονται!).
Κρίμα που σήμερα ψιχαλίζει και δε μπορώ να τις εγκαινιάσω.

(μόλις άκουσα στις ειδήσεις ότι η Ελλάδα είναι φτηνή μόνο στα μακαρόνια. Γιούχου! Ελπίζω να συμπεριλαμβάνονται και τα linguine της Barilla...)

«γιατί τα γυναικεία ρούχα να είναι τόσο πολύπλοκα;» ρωτάει ο δούκας
«μάλλον επειδή είναι ένας τρόπος να εκφραζόμαστε» απαντάει η Keira Knightley, στην τελευταία της ταινία The Duchess, που προωθήθηκε σαν την ιστορία της πριγκίπισσας Diana του 18ου αιώνα.

Εγώ βέβαια, όσο την έβλεπα, περισσότερο μου θύμιζε στις λεπτομέρειες τη Marie Antoinette (με την οποία λέει ήταν στ΄αλήθεια φίλες!), καθώς η Δούκισσα του Devonshire υποτίθεται ότι σχεδίαζε ρούχα, δημιουργούσε trends και φορούσε εξωφρενικά στολίδια στα μαλλιά, την ίδια ώρα που ένιωθε να καταπιέζεται από την αγωνία της να εκπληρώσει το καθήκον της φέρνοντας στον κόσμο έναν αρσενικό κληρονόμο, αλλά στο μεσοδιάστημα πνίγει τον πόνο της με λίγο τζόγο, κανένα πάρτυ, λίγο gossipάκι και βόλτες στην εξοχή.
Και καταλήγω στο συμπέρασμα πως τα φορέματα με φουρό, τελικά, ταιριάζουν περισσότερο στη Reese Witherspoon, που στο Vanity Fair αγωνίστηκε με νύχια και με δόντια προκειμένου να ανελιχθεί στη high society (όπως ακριβώς κάνει κάθε socialite του σήμερα).

Πίσω στην ταινία τώρα, όση ώρα δε με αποσπούσαν τα φρύδια της Keira Knightley στα κοντινά πλάνα ή δε σκεφτόμουν, πάει γέρασε και ο Fiennes ρε γαμώτο, δε μπορώ να πω συμφώνησα με την κεντρική ιδέα, του κεράτωσε πριν σε κερατώσουν πόσο ανάγκη έχουμε όλοι να αγαπηθούμε. Ωστόσο καθώς ο προϋπολογισμός καταναλώθηκε σε υπερμεγέθεις περούκες, λευκή πούδρα, εξωφρενικά καπέλα και κορσέδες (εννοείται ότι η ταινία είναι υποψήφια για Όσκαρ κοστουμιών, όπως επίσης και για την καλλιτεχνική διεύθυνση), αλλά όχι σε σκηνοθεσία ή σενάριο της προκοπής, oh well, στο τέλος σκεφτόμουν ότι ίσως καλύτερα να ξανάβλεπα τους Πειρατές της Καραϊβικής.

Όσο περνάει ο καιρός, δοκιμάζοντας διαφορετικά προϊόντα περιποίησης, έρχεται ένα σημαντικό turning point στη ζωή κάθε γυναίκας. Άλλες το γυρίζουν στα βιολογικά, γιατί προβληματίζονται με τα χημικά και τα συντηρητικά των υπόλοιπων προϊόντων. Άλλες το παίρνουν απόφαση ότι όλα την ίδια δουλειά κάνουν, οπότε τουλάχιστον να μη ξοδεύονται τσάμπα, επιλέγουν τα ασφαλή, αλλά οικονομικά φαρμακευτικά. Και άλλες (σαν εμένα) σηκώνουν όλο τον πάγκο της αγαπημένης τους εταιρίας, πείθοντας τον εαυτό τους ότι πρόκειται για επένδυση, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν πως όσο και να παστώνεις τη μούρη σου, ακόμα και με χαβιάρι, τα μυαλά σου δεν αλλάζουν: πάντα θα είσαι θύμα των διαφημίσεων.
Λάτρης της πούδρας pureness Shiseido (την αγοράζω χρόνια τώρα και όσες φορές έχω αλλαξοπιστήσει το μετάνιωσα), αποφάσισα να αγοράσω και όλη την υπόλοιπη σειρά (εκμεταλλευόμενη αυτές τις ξαφνικές προσφορές που κάνουν τα καταστήματα καλλυντικών). Να που κατέληξα:

Μύθος: τα προϊόντα της ίδιας σειράς συνεργάζονται καλύτερα μεταξύ τους (απ’ ότι αν έχεις scrub μιας εταιρίας, καθαριστικό άλλης, λοσιόν τρίτης, ενυδατική τέταρτης και πάει λέγοντας)
Αλήθεια: αν σου ταιριάζει ένα προϊόν μια συγκεκριμένης σειράς, στατιστικά, είναι πιο πιθανό να σου ταιριάζουν και αρκετά από τα υπόλοιπα (όχι όλα όμως)
Μύθος: ένα προϊόν κάνει πάντα όσα υπόσχεται
Μύθος: με τα cleansing waters που είναι ελαφριά και διάφανα σα νερό, μπορείς να κάνεις full και τέλειο ντεμακιγιάζ, χωρίς να καταναλώνεις ένα ολόκληρο μπουκάλι τη φορά
Αλήθεια: η υψηλή τιμή ορισμένων προϊόντων δικαιολογείται λόγω της ποσότητας, άρα και της διάρκειάς τους
Αλήθεια: υπάρχει αφρός καθαρισμού που χρειάζεται ελάχιστη ποσότητα, κάνει πολύ αφρό, έχει διακριτικό άρωμα και καθαρίζει καλά, ακόμα κι αν έχεις λιπαρό δέρμα
Μύθος: οι λοσιόν είναι απαραίτητες γιατί αφαιρούν και τα τελευταία υπολείμματα μακιγιάζ, αποκαθιστούν τα επίπεδα υγρασίας στο δέρμα και δεν είναι μια ακόμα τεχνητή ανάγκη για να ψωνίσουμε
Αλήθεια: ακόμα και ένα scrub που λέει ότι λειτουργεί με θερμότητα, μπορεί να γδέρνει το δέρμα σου αν είναι ευαίσθητο
Αλήθεια: ένα serum μπορεί να ελέγχει τη λιπαρότητα και να αφήνει μια πολύ δροσερή αίσθηση, ότι πρέπει για το καλοκαίρι
Μύθος: ένα serum μπορεί να μειώσει τους πόρους
Αλήθεια: τα blotting papers αποδίδουν καλύτερα ενάντια στη λιπαρότητα, σε σχέση με υπερβολική πούδρα, που μπορεί να κάνει το πρόσωπο να δείχνει σα ξεροψημένο κέικ
Μύθος: υπάρχουν blotting papers που κάνουν καλύτερη δουλειά και γι΄ αυτό στοιχίζουν περισσότερο
Μύθος: χρειάζεσαι όλα τα προϊόντα που έχει μια ολοκληρωμένη σειρά
Αλήθεια: το ράφι του μπάνιου μου είναι πλέον ομοιόμορφο!

H lucia με κάλεσε να παίξω σε ένα μπλογκοπαίχνιδο και να ποστάρω την τέταρτη φωτογραφία του τέταρτου υπο-φακέλου από το φάκελο με τις φωτογραφίες μου. Συνήθως δε παίζω τέτοια παιχνίδια, γιατί το Shopping Therapy είναι θεματικό και δε βρίσκω το λόγο να ποστάρω ιδιωτικές εικόνες. Από περιέργεια ωστόσο έψαξα να βρω τη συγκεκριμένη φωτογραφία και παρόλο που το πρόσωπό μου δε φαινόταν και θα μπορούσε να ταιριάξει στο concept του blog, καθώς ήταν από μια σειρά φωτογραφιών από τις καλοκαιρινές διακοπές όπου πόζαρα σα celebrity που προσπαθεί να αποφύγει τους παπαράτσι (lol), ωστόσο πάλι δεν ένιωθα άνετα. Επειδή όμως στο τέλος, στυλ είναι να παρεκκλίνεις από τους κανόνες, να βάζεις την προσωπική σου άποψη, να προσθέτεις, να αφαιρείς και να διαλέγεις... αποφάσισα να βάλω την ενδέκατη φωτογραφία του τρίτου υποφακέλου.

On to the photo now. Τη διάλεξα γιατί αντιπροσωπεύει το γεγονός ότι το στυλ υπάρχει παντού. Και οι λεπτομέρειες είναι αυτές που το κάνουν.
Παρόλο που το σπίτι μου απέχει πολύ από το ιδανικό που ονειρεύομαι, κάποιες αναπάντεχες γωνιές του ωστόσο με εκφράζουν απόλυτα. Όπως αυτό το ράφι της βιβλιοθήκης, που δε χρειάζεται περαιτέρω εξηγήσεις. Ίσως μόνο για το πώς βρέθηκε ένας γυμνός Κεν εκεί. Well, τελεί χρέη βιβλιοστάτη. Τώρα γιατί είναι γυμνός… that’s a whole different story….

Πολύς λόγος around the fashion world για τα περιδέραια του οίκου Burberry, όπως αυτό που φοράει η Rebecca Romijn ως Alexis Meade στο Ugly Betty. Αν και από γυαλί, κοστίζει κοντά στις 1000 λίρες και είναι ο ορισμός του statement necklace. Ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι πολύ loud για τα γούστα μου και παρ’ ότι είναι βέβαιο ότι θα κυκλοφορήσουν (αν δεν έχουν κυκλοφορήσει ήδη δηλαδή) άπειρα knock – offs, σε προσιτές τιμές, το συγκεκριμένο στυλ είναι waaaayyyy off από τις επιλογές μου. Είναι huge, μου αποσπά την προσοχή και ο συνειρμός που μου προκαλεί είναι οι άποικοι (=designers) να δίνουν shiny κρυσταλλάκια στους ιθαγενείς (=fashionistas) με αντάλλαγμα διαμάντια.

So, κάθομαι σπίτι μου και βλέπω ένα επεισόδιο του The Hills, από εκείνα τα εορταστικά τύπου, που τους καλούνε όλους και φοράνε τα καλά τους και φιλιούνται και λένε ο ένας στον άλλο ‘καλέ στις ομορφιές σου είσαι, φτου σου’ και από κάτω το live κοινό τα δίνει όλα… τέλος πάντων εκεί που τσακίζω ένα πακέτο choco orange καλούνε μέσα τη Whitney που έχει μετακομίσει πλέον μόνιμα στη ΝΥ και αρχίζουν να λένε για το spin off του The Hills, το The City και ότι η Whitney θα γίνει η νέα Carrie Bradshaw… and I’m like, wait a minute, who the hell is Whitney? Και μετά θυμάμαι, είναι εκείνη η άχρωμη –άοσμη –ουδέτερη και αδιάφορη φίλη της Lauren, που πάντα νόμιζα ότι ήταν το ίδιο πρόσωπο με μια άλλη εξίσου αόρατη τη Lo. Turns out, not the same person at all!

Anyway, μια και δυο πάω στο site του mtv και αρχίζω να βλέπω τα επεισόδια του The City (που όπως το The Hills) είναι ένα extended video-clip, με ολίγον από δράμα, απλώς όταν παίζουν τραγούδια, από πίσω δείχνει μονταρισμένα πλάνα της Νέας Υόρκης και όχι του LA. Μόνο που φαίνεται 100 φορές πιο σκηνοθετημένο και 1000 φορές περισσότερο scripted.

H Whitney σκάει μύτη στο Μεγάλο Μήλο για να δουλέψει για την Diane von Furstenberg και μέχρι να πεις Nobu έχει βγάλει γκομενάκι επιπέδου Μαρτάκη, έχει βρει σούπερ διαμέρισμα, την καλούν σε dinner parties, έχει αγοράσει πέδιλα υπογεγραμμένα κυριολεκτικά από τον Manolo Blahnik και φυσικά έχει κάνει φίλες.

H βασική είναι η Erin, που όταν την πρωτοείδα είπα ‘μπα βάλανε και μια στρουμπουλούλα στην τηλεόραση’. Τρία δευτερόλεπτα μετά συνειδητοποίησα τι πλύση εγκεφάλου έχω υποστεί. Η Erin έχει το απολύτως γυναικείο νορμάλ σώμα. Οι υπόλοιπες είναι εξαιρετικά αδύνατες και περπατάνε πάνω σε τρελά τακούνια με αυτά τα chicken legs και νομίζεις ότι θα σπάσουν τα καλαμάκια από στιγμή σε στιγμή. Παρόλα αυτά η Erin είναι κάπως outcast και την έχουν να ξεχωρίζει ακόμα και με το στυλ της, που είναι περισσότερο streetwear, μποέμ, με μια grunge πινελιά.

Το πρόσωπο αποκάλυψη του show ωστόσο είναι η obnoxious και σνομπ socialite Olivia Palermo (αυτό το όνομα δε ταιριάζει τέλεια σε κόρη μαφιόζου? only που ο πατέρας της ασχολείται με το real estate). Το Who What Wear την ανακήρυξε ως ‘girl of the month’ μόνο και μόνο για να ακολουθήσουν πάμπολλα σχόλια μίσους από κάτω για το πόσο παλιοχαρακτήρας είναι, ενώ όσοι ψύχραιμοι αντιλαμβάνονται ότι ‘είναι απλώς τηλεόραση’ και προσπάθησαν να την υπερασπιστούν, δε μπόρεσαν να διαφωνήσουν με το γεγονός ότι δεν έχει τελικά καμιά ιδιαίτερη άποψη ή έμπνευση όσον αφορά το στυλ - απλώς φοράει σούπερ ακριβά ρούχα και vintage δαχτυλίδια.

Αλλά, αυτή η ξινισμένη φάτσα που παίρνει, ό,τι και να της λένε και ένα ύφος «ω θεέ μου πλήττω, να ρίξω τα λιοντάρια στην αρένα μπας και ξεβαρεθώ λιγάκι» είναι όλα τα δολάρια, μαζί με εστέτ ατάκες («παραγγέλνω μόνο γιαπωνέζικο αν πεινάσω») με αποκορύφωμα όταν ανακοίνωσε στον Blahnik ότι τα πρώτα της manolos τα πήρε στα 17 της για το χορό των ντεμπυτάντ και είναι «so comfy» !
Λένε ότι προσπαθούν να την πλασάρουν σαν τη real life Blair Waldorf, για το οποίο διαφωνώ για τόσους πολλούς λόγους, που βαριέμαι να αναλύσω. Ωστόσο όταν πέτυχα μια εμφάνιση της Olivia με ένα φραμπαλαδένιο πουκάμισο παρόμοιο με αυτό που φορούσε η Blair στο πάρτυ των γενεθλίων της, γέλασα με τη ψυχή μου με αυτή τη σύμπτωση (ή "σύμπτωση";).

Η Olivia και μόνο κατατάσσει το The City στα “bad shows we love”.

Τρελό γέλιο επίσης: Η DVF κάνει υποδείξεις στη Whitney για το πώς έχει στήσει μια βιτρίνα. Στο τέλος τη ρωτάει πώς της φαίνεται η ΝΥ και ενώ της χαϊδεύει συγκαταβατικά τα μαλλιά, κάνει την ερώτηση παγίδα “Are you learning anything ?” (αν δεν μαθαίνεις σημαίνει ότι έχεις καβαλήσει το καλάμι και δεν είσαι συνεργάσιμος. Αν μαθαίνεις, σημαίνει ότι έχεις πολλές ελλείψεις και ίσως δε θα πρεπε να είσαι σε αυτό πόστο)
Οπότε απαντά η Whitney βεβιασμένα “A lot” και στο καπάκι για να αλλάξει τη συζήτηση “You look so pretty”. Χαχαχα, Whitney, έχω που το κάνω αυτό καιρό τώρα. Χαίρομαι όμως που πιάνει ακόμα και στη DVF.

photo credit: REUTERS/Jason Reed

Ξέρετε ότι αυτό το blog δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με θέματα πολιτικής όσον αφορά τη στενή έννοια όρου. Αλλά καμιά φορά μπορεί να κάνει μια εξαίρεση. Ακολουθεί πραγματικά φανταστικός διάλογος:
(εγώ με φωνή τζένης καρέζη) ορκιστήκααααααατε;
(πολιτικοποιημένος έλληνας που ζει στην αμερική) ε, ναι… είδες πόσος κόσμος μαζεύτηκε; μα καλά δεν είχαν δουλειές να πάνε; (->σπόντα για την ανεργία). φάγανε τρελό κρύο εν τω μεταξύ.
ναι ναι μάλλον τους προκαλεί τόσο ενθουσιασμό το inauguration όσο εμάς οι ολυμπιακοί αγώνες.
το λόγο του Ομπάμα τον άκουσες; είπε θα απλώσει το χέρι του σε φίλους αλλά και εχθρούς.
να προσέχει μη του το δαγκώσουν. άστα αυτά. η Ομπάμενα τι φορούσε?
ένα κιτρινοπράσινο.
α, ναι. συμβολίζει λέει την αισιοδοξία. στο πάρτυ μετά όμως?

Λοιπόν, στο πάρτυ μετά η Μισέλ φόρεσε μια ιβουάρ τουαλέτα με τον ένα ώμο έξω, με την οποία άνετα πας να παραλάβεις βραβείο στις χρυσές σφαίρες. Το ότι ήταν στολισμένη με swarovski αφήνει να εννοηθεί καθαρά πως θα βγούμε επιτέλους από την οικονομική ύφεση. Το ότι ήταν σχεδιασμένη από τον Jason Wu (με καταγωγή από τη Ταϊβάν) ήταν επίσης ένα ξεκάθαρο μήνυμα κατά του ρατσισμού. Το ότι στο site του Jason Wu αναφέρεται ότι τον προτιμούν celebrities, μεταξύ των οποίων και η Leighton Meester, του Gossip Girl, σε μια δεύτερη ανάγνωση, μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως η Μισέλ θέλει να καταργήσει τις ταξικές διαφορές μεταξύ του Upper East Side και του υπόλοιπου πλανήτη και να πάρει με το μέρος της το target group του GG, δηλαδή τα νεανικά κοινά, που ως γνωστόν είναι και τα δυναμικά κοινά που ενδιαφέρουν τους διαφημιστές (sic). Or something.

Πάντως η αλήθεια είναι ότι είχα την εντύπωση πως οι πρώτες κυρίες κάνουν πιο συντηρητικές επιλογές. Ή είμαι εγώ συντηρητική που το πίστευα αυτό? Εκτός αν η τάση είναι να ξαναζήσουμε εποχές Τζάκυ Κένεντυ (και προτού γίνει «Ο»), γεγονός που σημαίνει ότι η Κάρλα Μπρούνι κινδυνεύει να χάσει τα πρωτεία ως η κομψότερη σύζυγος προέδρου. In that case, η Κάρλα πρέπει να πετάξει τις μπαλαρίνες, να φορέσει τα στιλέτο της και να διεκδικήσει τη θέση της.
Οπότε μ΄αυτά και μ’αυτά τα θέματα που με προβλημάτισαν, πάλι δεν ασχολήθηκα με το λόγο του πλανητάρχη…

Έχω ένα ζευγάρι Ugg μπότες δυο χρόνια τώρα, αλλά τις έβλεπα σε celebrities ακόμα πιο πριν. Δεν τις αγόρασα επειδή τις έβλεπα celebrities, αλλά επειδή μου άρεσαν. Ναι, είναι χοντροκομμένες, αλλά μου αρέσουν. Για να μην πω είναι το πιο αναπαυτικό και ζεστό παπούτσι που υπάρχει. Τόσο που δε μπορείς να φανταστείς ότι υπάρχει.

Υπάρχουν κατά πάσα πιθανότητα και κοπέλες που επηρεάστηκαν από ‘what they wore’ άρθρα διασημοτήτων που φορούσαν τις συγκεκριμένες μπότες και μάλιστα που στην Ελλάδα πλήρωσαν κάτι παραπάνω για να τις αποκτήσουν. Τώρα πια, όμως, που αν είσαι στο Άττικα και ανέβεις την Κανάρη, μέχρι να βγεις στην πλατεία Κολωνακίου έχεις μετρήσει δυο ντουζίνες από μπότες, να τα άρθρα πως οι Ugg είναι ότι πιο άσχημο και κακόγουστο έχει κυκλοφορήσει ποτέ (seriously? τότε οι βάτες τι είναι?) και πως οι celebrities τώρα φοράνε Minnetonka και αν θέλουμε να είμαστε trendy με λίγα λόγια, πρέπει να πάρουμε κι εμείς.

Οκ, προφανώς υπάρχουν trends που βλέπω σε διάσημες και μου αρέσουν και τα ακολουθώ (όπως και άλλα που μου αρέσουν, αλλά δεν τα ακολουθώ γιατί νιώθω ότι δε μπορώ να τα στηρίξω). Όπως και άλλα που δε μου αρέσουν και ΔΕΝ τα ακολουθώ, ασχέτως αν τα φοράνε όλες, διάσημες και μη. Οι Ugg ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. Οι Minnetonka στην τελευταία.

Και επειδή μου αρέσουν, δε βρίσκω κανένα λόγο γιατί να μη συνεχίσω να τις φοράω με το skinny jean μου, τις μέρες που κάνει πολύ κρύο (που δεν είναι και πολλές, αν ζεις στην Αθήνα). Και τις έχω φορέσει σε τόσο κρύο και τόσο χιόνι, που ο Άγιος Βασίλης είχε χτίσει σπιτάκι παραδίπλα, και δεν κατάλαβα τίποτα. Και έχει χρειαστεί να τρέξω για να προλάβω λεωφορείο φορώντας τες και το πρόλαβα (μια φορά το είχα επιχειρήσει με μπαλαρίνες και παραλίγο να μου φύγει η μία). Και τις έχω φορέσει ολόκληρη μέρα με τρελό περπάτημα και γυρίζοντας το βράδυ τα πόδια μου ήταν τόσο ξεκούραστα σα να φορούσα havaianas.
Γι΄ αυτό λοιπόν δε ντρέπομαι να πω, έχω Ugg και θα συνεχίσω να τις φοράω.

Το ότι η Eva Mendes είναι χωρίς αμφισβήτηση se-xy, περιττό να το πω. Δε χρειάζεται καν να στριφογυρίζει στο κρεβάτι της γυμνή, όπως έκανε στην απαγορευμένη διαφήμιση του Calvin Klein για το Secret Obsession. Και ντυμένη είναι το ίδιο sexy. Για την ακρίβεια, έχω την αίσθηση πως ότι και να βάλει πάλι sexy θα είναι. Αυτό που πραγματικά θεωρώ έξυπνο εκ μέρους της, ωστόσο, (ή εκ μέρους του στυλίστα της, no idea αν/ποιον έχει) είναι ότι δημιουργεί μια συγκεκριμένη εικόνα για τον εαυτό της, με τις επιλογές της, που δεν είναι άλλες παρά late 50’s-early 60’s φορέματα -σα να ξεπήδησαν από το set του Mad Men- που τονίζουν τις καμπύλες της και χωρίς να αποκαλύπτουν (τα περισσότερα δεν έχουν καν ανοιχτό ντεκολτέ) αφήνουν πολλά υπονοούμενα. Κι έτσι, όταν η συνάδελφος της και συμπρωταγωνίστρια στο The Spirit, Σκάρλετ Βυζογιόχανσον, τη μια εμφανίζεται στις πρεμιέρες σα μαθητριούλα με γκρι ζακέτα και την άλλη με το στήθος της να ασφυκτιά και να περισσεύει, σε μια προφανή στυλιστική σύγχυση, η Mendes ακολουθεί κοινή γραμμή. Και τι σημαίνει στυλ, παρά να ταυτίζεσαι με μια εικόνα υψηλής αισθητικής;

Οι παραπάνω εμφανίσεις της Mendes δεν είναι ιδιαίτερα πρόσφατες, αλλά άρχισα να τις ψάχνω όταν αποφάσισα να δω το The Spirit, αλλά surprise surprise δεν παιζόταν πια πουθενά. Whatever, καλύτερο από το Sin City δε θα ήταν έτσι κι αλλιώς. Instead, είδα το Revolutionary Road, που Ok ήταν, αλλά πάλι όχι καλύτερο από την πρώτη σεζόν των Mad Men, και basically who cares τι φορούσε η Kate Winslet στις πρεμιέρες? Probably something black, όπως και στις Χρυσές Σφαίρες.

Τις περισσότερες φορές που με πιάνει η βροχή απροετοίμαστη (=φορώντας μπαλαρίνες) είναι επειδή έχω φύγει από το σπίτι απλώς με λίγα σύννεφα (και χωρίς να έχω τσεκάρει το δελτίο καιρού) και μέχρι να φτάσω στη δουλειά νιώθω σα να είμαι μέσα στο Kali River Rapids. Έτσι τουλάχιστον φροντίζω να έχω μια μικρή ομπρέλα μέσα στη τσάντα (τι άλλο θα χωρέσει πια αυτή η τσάντα?) και προκειμένου να ομορφαίνει μια τόσο μουντή μέρα, έχω φροντίσει να κρατάω μια όμορφη ομπρέλα: ναι είναι από τη Γέννηση της Αφροδίτης (Botticelli) αγορασμένη μια πολύ ζεστή μέρα, χωρίς καθόλου βροχή, στη Φλωρεντία.

Αλλά βέβαια, επειδή ποτέ δε σταματάω να θαυμάζω εξίσου όμορφες εικόνες, όταν αντίκρισα αυτή τη γυναίκα στο μετρό, κρατώντας μια κατακόκκινη ομπρέλα που φώτιζε το σικ γκρι outfit δουλειάς, αποτελώντας βασικό αξεσουάρ στο σύνολο, ίδιας αξίας με τις γόβες ή την τσάντα, άρχισα να σκέφτομαι μήπως πρέπει να αγοράσω κι εγώ μια παρόμοια ομπρέλα. Στο τέλος, όμως, κατέληξα ότι προτιμώ να κουβαλάω μια τσάντα Sport Billy, αλλά να έχω ένα τουλάχιστον το ένα χέρι ελεύθερο (με το άλλο κρατάω καφέ) για πρακτικούς λόγους: πχ να μουτζώνω τους οδηγούς που περνούν πάνω από λακκούβες και νερά και με κάνουν χάλια, ενώ περιμένω στην άκρη του δρόμου… ξέρω, καθόλου καθώς πρέπει….

Περίεργο είναι τα blogs να δημοσιεύονται και από την by default e-μορφή τους να γίνονται χειροπιαστά. Το περιοδικό Young αυτού του μήνα, ωστόσο, αποφάσισε να κάνει ένα αφιέρωμα στα ελληνικά fashion blogs, οπότε there you go... το Shopping Therapy και όλοι οι υπόλοιποι, που μεταξύ μας γνωριζόμαστε, κάνουμε σχόλια και συμπάσχουμε για διακαείς shopping πόθους εδώ και καιρό, παρέα σε τρεις σελίδες.

Θες το υποτονικό κλίμα μέσα στο οποίο πέρασαν οι γιορτές, θες η οικονομική κρίση, που παρόλο κι αν δεν αγγίζει όλους ακόμα, δημιουργεί κακή ψυχολογία και μουδιασμένη ατμόσφαιρα, θες που και οι προσωπικές μου προτεραιότητες έχουν αλλάξει όσον αφορά τη σπατάλη/αποταμίευση χρημάτων τον τελευταίο καιρό, δεν έχω και τη μεγαλύτερη αγωνία για τις φετινές εκπτώσεις. Αφήστε που ακόμα και στα μεγάλα malls εν μέσω εορταστικής περιόδου, βρήκα ουκ ολίγα brands που πουλούσαν τα προϊόντα τους σε μειωμένες τιμές και έκανα ήδη αγορές, συγκρατημένες εννοείται.

Φυσικά, όπως κάθε φορά την εβδομάδα πριν τις εκπτώσεις, βγήκα για μια χαλαρή βόλτα, προκειμένου να ψαχουλέψω το διαθέσιμο εμπόρευμα και για άλλη μια φορά, τα μεγάλα καταστήματα εφάρμοζαν το σύστημα κρατήσεων, με μια μεγάλη διαφορά. Ήξεραν ακριβώς το ποσοστό έκπτωσης που θα κάνουν την Πέμπτη, σε αντίθεση με πέρυσι πχ που απλώς το υπέθεταν στο περίπου. Τι καλύτερο λοιπόν από το να δοκιμάσεις, να ψάξεις και να τριγυρίσεις με την ησυχία σου αυτές τις μέρες, και ότι θελήσεις να το βάλεις on hold, πάντα αφήνοντας προκαταβολή και να ξανακατέβεις στην αγορά από την Πέμπτη κι έπειτα (καλύτερα «κι έπειτα» από άποψη πολυκοσμίας) απλώς και μόνο για να εξοφλήσεις και φυσικά –the best part!- να παραλάβεις.
Οι κανόνες των εκπτώσεων είναι γνωστοί, αλλά ανέπτυξα μερικές θεωρίες ακόμα, τώρα πια που έχω στήσει τη βασική μου γκαρνταρόμπα και δεν ψωνίζω από ανάγκη, αλλά για το fun, την ομορφιά και την αυτοπεποίθηση:
Οκ. Οι τιμές είναι χαμηλότερες: 20% στα κοσμήματα, 30% στις τσάντες, 40% στα ρούχα... Παρόλα αυτά αν οι αρχικές τιμές ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ σε σχέση με το budget μας και έχουμε την αίσθηση ότι στις εκπτώσεις είναι ευκαιρία να αγοράσουμε ότι υπό φυσιολογικές συνθήκες είναι απλησίαστο ισχύουν τα εξής:

Μπορεί η μειωμένη τιμή να παραμένει αρκετά υψηλή, αλλά αν θεωρείς ότι το συγκεκριμένο αντικείμενο την αξίζει, δικαιούσαι να το αποκτήσεις. Το ότι κάτι «αξίζει» είναι καθαρά προσωπική υπόθεση. Για μένα ένα μοβ δερμάτινο περικάρπιο ακριβώς στο σχέδιο και μέγεθος που έψαχνα καιρό τώρα αξίζει 60€, όσο κι αν όλοι με κοίταξαν περίεργα όταν το επέδειξα την επόμενη μέρα. Το αγόρασα γιατί θεωρώ ότι άξιζε αυτά τα χρήματα και όχι γιατί παρασύρθηκα από το γεγονός ότι ήταν μισοτιμής. End of story. Ένα παλτό που άγγιζε τα 200€ μετά την έκπτωση θεώρησα από την άλλη ότι δεν άξιζε, παρόλο που ήταν μια τιμή στην οποία κυμαίνονται αρκετά παρόμοια είδη. Δεν άξιζε όμως, καθώς δεν διέθετε τίποτα το ιδιαίτερο ή ευφάνταστο σε χρώμα ή κόψιμο, απλώς ανήκε σε ένα συγκεκριμένο label που δε φημίζεται για φτηνά ρούχα.

Όλα έχουν να κάνουν με το προσωπικό σύστημα αξιολόγησης όσον αφορά το shopping. Αλλά τίποτα δεν αξίζει αν παρά τη μειωμένη του τιμή παραμένει overpriced κι αυτό σε κάνει να νιώθεις ότι σε κοροϊδεύουν. Ακόμα και το τελειότερο ρολόι που ταιριάζει άψογα με την υπόλοιπη γκαρνταρόμπα μου, όταν στις ΗΠΑ, τη χώρα κατασκευής του στοιχίζει σχεδόν τα 3/5 της τιμής εδώ-μετά την έκπτωση, δεν αξίζει γιατί νιώθω ότι εξαπατώμαι και ως εκ τούτου εξάπτομαι!
Και τέλος, φυσικά designer ή couture κομμάτια, ε όσο και να μειωθεί η τιμή τους, παραμένουν μακρινό όνειρο. Καλά ψώνια και ψυχραιμία.

Λιγότερο glamorous σε σχέση με τα Όσκαρ, η απονομή των Χρυσών Σφαιρών δεν παύει να είναι ένα event γεμάτο με καταπληκτικά βραδινά και επίσημα φορέματα που καμιά φορά ονειρεύομαι όταν κοιμάμαι. Όπως αυτό της Eva Longoria, κόκκινο, 'γοργονέ' και με ουρά. Τόσο εντυπωσιακό από μόνο του, που δε χρειάζεται ούτε φανταχτερά κοσμήματα ούτε ευφάνταστα χτενίσματα για να αναδειχθεί.

To αρχαιοελληνικό συνεχίζει να αποτελεί επιλογή (βλέπε Madeline Zima και Lara Spencer) και συνεχίζει να μου αρέσει, όταν αποκτά φρέσκια άποψη χάρη σε ένα αναπάντεχο χρώμα, για παράδειγμα.

Το χρώμα που νομίζω έγραψε καλύτερα ήταν ένα βαθύ μπλε, στο φάσμα του μοβ, σαν αυτό που διάλεξαν η Maria Menounos (ακολουθώντας και το trend του ενός ώμου), η Hayden Panettiere (always love her hair...) και η Anne Hathaway (*κλικ για καλύτερες φωτογραφίες).

Φυσικά δεν έλειψαν τα αστραφτερά κοσμήματα, τα οποία και ερωτεύτηκα πάραυτα, όπως το βραχιόλι της Maria Menounos και τα σμαραγδένια σκουλαρίκια δάκρυ (although I guessed Harry Winston, ήταν Fred Leighton τελικά) της Debra Messing.

...και ενώ προσπαθώ να καταλάβω τι μου άρεσε τόσο πολύ σε αυτές τις ροζέ ρομαντικούρες της Demi Moore και της Elizabeth Banks (κάτι μάλλον δεν πρέπει να πηγαίνει καλά με τις ορμόνες μου...)

...διαπιστώνω ότι ατυχείς ήταν οι εμφανίσεις (και το λέω με έκπληξη) των Christina Applegate και Cameron Diaz, που αμφότερες ντύθηκαν κουμπάρες στο γάμο...

αλλά (και το λέω με αποτροπιασμό) και των Angelina Jolie και Jennifer Lopez, η πρώτη με στραφταλιζέ ασημί και κόψιμο διόλου κολακευτικό στο επάνω μέρος και η δεύτερη με εκτυφλωτικό χρυσό και κόψιμο υπερβολικά αποκαλυπτικό. Μάλλον δε μπορείς να τα έχεις όλα!

...αλλά γιατί, γιατί να μη μπορείς να έχεις μια τέτοια πανέμορφη τουαλέτα; (Kate Beckinsale, Eva Mendes, Sandra Bullock)

(πάνω αριστερά και clockwise: Brooke Shields, Kate Mara, Lindsay Price, Lauren Conrad)

Ξέρεις ότι μπήκε για τα καλά χειμώνας, όταν τα ροζ και τα φούξια στα νύχια έχουν αντικατασταθεί εξ’ ολοκλήρου από μπορντοροδοκόκκινα βυσσινιά, μαύρα, καφέ και μοβ. Φέτος, στα πάνω τους είναι και αρκετά cloudy σκούρα χρώματα και επειδή θέλω κάτι καινούριο, αύριο σκοπεύω να αναζητήσω ένα θολό γκρι-ανθρακί. Ταιριάζει και με τον καιρό.

______________________________________

update: τελικά ήταν πολύ πιο δύσκολο να βρω ένα καθαρά γκρι χρώμα, απ΄όσο περίμενα, παρόλα αυτά φορτώθηκα ένα μοβ-γκρι, ένα ξεθωριασμένο μαύρο και ένα σκούρο ασημί... ουφ.

Και 3 tips:

1)τα σκούρα χρώματα απαιτούν κοντά νύχια

2)η βάση (base coat) πριν το χρώμα είναι απαραίτητη, αλλιώς τα νύχια κιτρινίζουν

3)πάντα κουβαλάω το βερνίκι στην τσάντα μου, για πρόχειρες διορθώσεις, καθώς δεν υπάρχει πιο αντιαισθητικό από το ξεφτισμένο χρώμα

Η Mary-Kate δε με πολυτρελαίνει (αλλά τουλάχιστον έμαθα επιτέλους να τη ξεχωρίζω από τη δίδυμη της –κάτι είναι κι αυτό), πρέπει όμως να παραδεχτώ πως αυτή της η εμφάνιση είναι χωρίς αμφισβήτηση ‘2 thumbs up’. Βασικά είναι θέμα ισορροπιών (και σ’ αυτό συμπεριλαμβάνεται ακόμα και η αναλογία outfit/ηλικία, αλλά και outfit/event, εδώ κινηματογραφική πρεμιέρα).

Και βέβαια μπορεί εκ πρώτης να φαίνεται σαν μία ακόμα total black εμφάνιση, διανθισμένη με ένα simply fabulous φουλάρι (-trademark), ωστόσο τίποτα δεν είναι τυχαίο (και non designer επίσης…) όπως για παράδειγμα το παπούτσι -αντικείμενο τέχνης.

Οι περισσότερες celebrities δεν πρωτοτύπησαν με τις ενδυματολογικές τους επιλογές για τα πρωτοχρονιάτικα πάρτυ: μαύρο κατά κύριο λόγο, extra δόσεις λάμψης και υπέροχα δωδεκάποντα, αν και δεν έλειψαν πολλά σούπερ στενά φορέματα, από προκλητικά εώς 80’s. Πάντως Eva Longoria, Paris Hilton και Fergie τίμησαν αντίστοιχα τρεις μεγάλες τάσεις για εξίσου μεγάλες βραδιές: κρόσσια, παγιέτες και φτερά.

Δεν είναι μόνο για τα υπερατλαντικά αεροπορικά ταξίδια, αλλά και για αυτές τις μέρες που τα ξενύχτια των γιορτών είχαν σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση μαύρων κύκλων κάτω από τα μάτια. Οι μάσκες ύπνου βοηθούν να γίνεται ο ύπνος μας πιο βαθύς, γιατί ως γνωστόν ο εγκέφαλος ξεκουράζεται καλύτερα όταν κοιμόμαστε στο σκοτάδι, στην ησυχία και σε μια αγκαλιά (αυτό το τελευταίο το λεώ εγώ, όχι οι «μελέτες»).

Το μόνο που πρέπει να προσέξει κανείς είναι η μάσκα να είναι από σατέν ύφασμα και το λάστιχό της να μην είναι σφιχτό ή χοντρό. Επίσης, μια μάσκα ύπνου είναι και χαριτωμένο δωράκι, μαζί με διάφορα ‘περιττά’ treats που κάνουν την προετοιμασία για τη βραδινή μας κατάκλιση πολυτελή ιεροτελεστία, όπως μια κρέμα χεριών, χαλαρωτικό spray για το μαξιλάρι, αρωματικό κερί κ.ο.κ.
Πάρτε παράδειγμα τη Blair, που ποτέ δε σταματά να εμπνέεται από την all time favorite Holly Golightly. Βασική προϋπόθεση βέβαια είναι να βρίσκουμε χρόνο για ύπνο!