What was she thinking? (Mischa + Lindsay)

Τι χρόνο ζωής έχουν αλήθεια τα party girls?

Θυμάμαι κάποτε όταν κυκλοφορούσε η Mischa Barton κοιτούσα να δω ποιος σχεδιαστής της δάνεισε πάλι μια fabulous δημιουργία του, πόσο fresh δείχνει το μακιγιάζ της και ποιο trend ακολουθούσε εκείνη την εποχή. Από το bohemian μέχρι το rock και το flower power, δεν ήταν όλα πετυχημένα πάντα, αλλά παρουσίαζαν σίγουρα ενδιαφέρον. Εδώ και πολύ καιρό (αλήθεια με τι ασχολείται τώρα πια η Mischa εκτός από το να πηγαίνει ως celeb guest σε promotion parties, που λανσάρουν κινητά και βιντεοκονσόλες?) δεν είναι κανένα πετυχημένο και το μόνο ενδιαφέρον που παρουσιάζουν είναι αυτό του «omg! Μα Τι Φοράει?». Δεν υπάρχει περίπτωση πριν φύγει από το σπίτι της να κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και να είδε τη σακακιά (παίζει να είναι Alexander McQueen? ), που έκλεψε από το σετ του «Master and Commander» το φόρεμα που στην ούγια έχει ζωγραφισμένο ολόκληρο τον Παρθενώνα και τη χρυσοποίκιλτη πλεχτή κορδέλα στα μαλλιά και να της είπε ο στιλίστας της «φτου σου κορίτσι μου, κούκλα είσαι!»

Ομοίως και η Lindsay Lohan. Από το rehab μέχρι την πλαστική στο αφύσικο πλέον στήθος της, τρέχει από πάρτυ σε πάρτυ, τόσο που ένα κομμωτήριο δεν το προλαβαίνει και φτιάχνει τα εξτέ της μόνη της μέσα στη limo. Αυτή της η εμφάνιση θυμίζει το ρόλο της ως ξεχασμένη σε άλλη δεκαετία white trash από τη καινούρια σεζόν του Ugly Betty (στον οποίο ρόλο εμένα μου άρεσε, αν και τα gossip λένε ότι την πέταξαν από το show πριν την ώρα της) καθώς συνδυάζει φούξια κραγιονάκι-κολιεδάκι-βραχιολάκι-μποτάκι για να είναι ασορτί, κοτσάρει και ένα pixelized λουλουδικό (μου θυμίζει περσινή collection Basso and Brooke) ενώ ασφυκτιά σε κολάν σούπερ-ήρωα (στάνταρ από τη δική της σειρά που έβγαλε στην αγορά). Δεν υπάρχει περίπτωση πριν φύγει από το σπίτι της να κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και να της είπε η Samantha Ronson «φτου σου κορίτσι μου, κούκλα είσαι!»

4 fashion statements :

Post a Comment

Music Inspired T-shirts for boyfriends

Παλιά όταν μας άρεσε ένα αγόρι, του γράφαμε κασέτες, του αφιερώναμε τραγούδια και χορεύαμε μαζί του «μπλουζ» στα πάρτυ. Σήμερα, του αγοράζουμε t-shirt με μουσική θεματολογία (και αν επιμένετε ακόμα να του χαρίσετε ένα mixed tape με το soundtrack της σχέσης σας, δεν υπάρχει πιο fun gadget από το αυτό το usb που μπαίνει σε μια χαρτονένια κασέτα και αναβιώνει νοσταλγικές εποχές, από το wishingfish.com)


για κιθαρόπληκτους, που είτε ξημεροβραδιάζονται παίζοντας guitar hero είτε ονειρεύονται κρυφά να ανέβουν στη σκηνή και να τα σπάσουν όλα σαν τον Pete Townsend των The Who

για djs –επίδοξους, φτασμένους, ερασιτέχνες, makes no difference

για όσους προβληματίζονται πού μπορεί να πάει κανείς για να ακούσει ‘καλή μουσική’

για old fashioned οπαδούς των Beatles

2 fashion statements :

Post a Comment

Patricia Field for Marks&Spencer

Διάβαζα τις προάλλες στο Catwalk Queen ότι η Patricia Field σχεδίασε αποκλειστικά για ταMarks & Spencer τη συλλογή ρούχων ‘destination style new york’ -τύπου δηλαδή πώς να ντυθείτε στην Ευρώπη, αλλά να μοιάζετε με νεοϋορκέζες. Βέβαια καλά έκανε, εδώ που τα λέμε, αν σκεφτεί κανείς ότι όλοι πια ‘σχεδιάζουν’ από τη Heidi Klum (κοσμήματα) μέχρι τη Lindsay Lohan (μασαζοκαλσόν ή μάλλον κολάν ή κάτι τέτοιο) ενώ οι συνεργασίες μεγάλων ονομάτων με οικονομικές αλυσίδες μαγαζιών (το Νοέμβριο περιμένουμε αυτή μεταξύ Comme des Garçons και H&M) είναι πλέον must και τέλος πάντων αν η συμπαθής P.Field δεν εξαργυρώσει τώρα την επιτυχία της υπερμεγέθους μπουτονιέρας, πότε θα το κάνει?
Όσο, λοιπόν, αργόσχολες Αγγλιδούλες στήνονταν έξω από τα καταστήματα και έκαναν ουρά για να έρθει η ώρα τους να αποκτήσουν κι αυτές το κατιτίς τους, εγώ χάζευα την collection στο site, χωρίς να εντυπωσιάζομαι ιδιαίτερα. Το οποίο site βέβαια δεν κάνει αποστολές στην Ελλάδα, οπότε έπρεπε να σκεφτώ σε ποιο ‘κονέ’ μου στο Νησί θα φορτωθώ να μου κάνει μια παραγγελία, μέχρι που έμαθα ότι τα Marks & Spencer (της Ερμού τουλάχιστον) έφεραν τη συλλογή -για άλλη μια φορά μένω έκπληκτη για το πόσο εξελίσσεται η Αθήνα σε αυτόν τον τομέα, εδώ μέσα στην οικονομική κρίση και ανοίγουν μπουτίκ Marc Jacobs και Manolo Blahnik στο Κολωνάκι...
Στο θέμα μας τώρα. Πάντα καχύποπτη εγώ, σκέφτηκα τι θα 'χουν φέρει? Δυο τρία κομμάτια και σε σπασμένα νούμερα. Και για δεύτερη φορά έμεινα έκπληκτη. Έχουν φέρει το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής (μάλιστα τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια που θυμόμουν από το site υπήρχαν) και σε όλα τα νούμερα, από 6 μέχρι 16. Αυτό το τελευταίο, θα το επαναλάβω. Όλα τα νούμερα, από 6 μέχρι 16! Γιατί μπορεί η Patricia Field να έντυνε χρόνια τώρα τη κοκαλιάρα Carrie, ωστόσο τα Marks & Spencer ντύνουν χρόνια τώρα γυναίκες όλων των μεγεθών.

Δοκίμασα αρκετά φορέματα, αλλά ένα πολύ κυριλέ με λουλούδια [The Bronze Jacquard Dress] (119€) ήταν ότι έπρεπε για dinner parties με τα πεθερικά (μόνο που δεν είμαι παντρεμένη και ούτε διοργανώνω dinner parties).
Το στενό λύκρα με το ένα ώμο έξω και το τεράαααστιο απλικέ λουλούδι [The Iconic Orchid Corsage Dress] (129€) ήταν κομματάκι slutty (και τέλος πάντων φοράς ένα οποιοδήποτε φόρεμα με τον ένα ώμο έξω και του κοτσάρεις μια γλάστρα για μπουτονιέρα αν θες να αντιγράψεις το στυλ), ένα με πούλιες από πάνω μέχρι κάτω [The Bold Backless Sequin Dress] μου φάνηκε κάπως ...περσινή ιδέα, ένα με βολάν [The Ravishing Ruffle Dress] δε με έπεισε ως προς την απόχρωση τού (ένα περίεργο μοβ) και τέλος κατέληξα σε ένα λούρεξ με halter neck [The Glitzy Gold Dress], που θεωρώ ίσως την καλύτερη αγορά που μπορεί να κάνει κάποια από αυτή τη συλλογή. Έχει καλή εφαρμογή (συνήθως τα halter είναι πολύ αποκαλυπτικά στο στήθος), είναι βραδινό, χωρίς να είναι extravagant, δε θα βγει out of style, το ύφασμά του είναι τέτοιο που παρόλο που δεν έχει φόδρα (είχα ορκιστεί να μην ξαναγοράσω φόρεμα χωρίς φόδρα) δεν διαγράφει και ήταν πιο φτηνό από τα υπόλοιπα (79€).
Άρχισα να λιγουρεύομαι και τις στέκες με τα λουλούδια [The Corsage Headband] καθώς επίσης και ένα πολύ ωραίο μεγάλο φουλάρι, αλλά λυπήθηκα τα 30€ που στοίχιζε και προσπέρασα.
Τέλος, μια super nice ταμίας μου είπε και για την κάρτα πόντων Marks & Spencer, με την οποία έκανα τις σημερινές αγορές μου με έκπτωση 10%.
Απολογισμός:
Συλλογή: so and so
Τιμές: προσιτές
Marks & Spencer: two thumbs up
Μέρα στα μαγαζιά: εποικοδομητική και εντός budget

3 fashion statements :

Post a Comment

Grunge πουκάμισα

Όσον αφορά τις τάσεις της μόδας δεν αντέχω να ακούω (από fashion editorials) «φέτος στη μόδα είναι <εδώ βάλε κλασσικό trend που φοράμε από γεννησιμιού μας>» και από (fashion lovers) «φέτος επειδή είναι στη μόδα <εδώ βάλε το προαναφερθέν trend> και θα γίνει σούπα, εγώ δε θα το βάλω». Δηλαδή, αν εμένα μου αρέσει το μοβ -για παράδειγμα- και έχω μια γκαρνταρόμπα full σ'αυτό και μου πηγαίνει και ξαφνικά φέτος η βιομηχανία το παράγει λυσσαλέα και γεμίζουν οι βιτρίνες μέχρι κορεσμού, εγώ θα το απαρνηθώ? Ίσα ίσα, με τόση ποικιλία θα βρω ευκαιρία να εμπλουτίσω τη συλλογή μου.

Κάτι αντίστοιχο έγινε φέτος με το καρό – γνωστό και ως tartan. Αλλά, anyway, τι πάει να πει «φέτος είναι στη μόδα το καρό»? Και πέρυσι και πρόπερσι που έγραφα το blog, ήταν στη μόδα το καρό και αν υπήρχαν τα blog πριν δέκα χρόνια τα ίδια θα έγραφα! Διάβολε, έχω φωτογραφία γενεθλίων με πέντε κεράκια στην τούρτα, που φοράω καρό φουστίτσα! Τι πάει να πει αυτό? Ήμουν trend setter από τότε?

Στο μεταξύ, ψάχνω να βρω τον καινούριο τρόπο με τον οποίο φοριέται το καρό these days, και πέφτω συνέχεια πάνω σε φωτογραφίες της δίδυμης Olsen ντυμένη τόσο grunge λες και έχει μπει ο Kurt Cobain μέσα της. Ευτυχώς η LC το φέρνει λίγο στην εποχή του, γιατί παρόλο που το πουκάμισο παραμένει ίδιο (και oversized), το συνδυάζει με skinny jeans και του δίνει πιο καθώς πρέπει αέρα με την κλασσική πανακρίβου καπιτονέ Chanel τσάντα. Δεν είναι πολύ του γούστου μου, αλλά τουλάχιστον δείχνει personalized και updated.

H Natalie Portman εφαρμόζει τη shirt-dress εκδοχή του, για μια σπορ εμφάνιση πηγαίνοντας να δει τένις, αλά επειδή διαθέτω καρό πουκαμισο-φόρεμα, δεν είναι ιδιαίτερα ευκολοφόρετο. Είναι πολύ χαρακτηριστικό και καθώς δε μπορείς να το μπλέξεις σε συνδυασμούς, αν το φοράς συχνά όλοι το θυμούνται και είναι σα να κυκλοφορείς με το ίδιο φόρεμα όλη τη σεζόν. Το ίδιο λογικά θα ισχύει και με αυτό το φόρεμα της Amber Stevens ως Ashleigh, που έχει ενσωματωμένο πουκάμισο, αν και το στυλ είναι πολύ περισσότερο little lady goes to the office.

Personally, ανοίγοντας τη ντουλάπα μου βρήκα πολύ πράγμα σε καρό, ωστόσο δεν αντιστάθηκα στην αγορά ενός ακόμα πουκαμίσου, που διαθέτει μικρά βολάν, έτσι για να δείχνει φρέσκο και ενημερωμένο. Μάλιστα μπήκε σε remodeling project και του άλλαξα τα κουμπιά από άσπρα σε κόκκινα, για να γίνει ακόμα πιο χαριτωμένο. Παρόλα, αυτά δε θα αφήσω στην άκρη ένα από τα αγαπημένα μου πουκάμισα σε ροζ και γαλάζιο καρό (!) που αποπνέει ένα mild western feeling, ενώ μπορεί πάντα να ενδώσω σε ένα ζευγάρι καρό peep toes ή μια τσάντα (θα ξεχάσω που πέρυσι είχα ερωτευτεί μια τσάντα-μίνι βαλίτσα από την Pepe και όταν πήγα να την αγοράσω είχε τελειώσει και δεν τη βρήκα ποτέ και πουθενά?)

2 fashion statements :

Post a Comment

Strawberrynet: φτηνά καλλυντικά on line

Got to love the strawberries!
Το strawberrynet.com είναι ίσως το πιο διάσημο on-line μαγαζί καλλυντικών. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει μεγάλη ποικιλία σε όλα τα brand names και δε φέρνει άμεσα τις νέες σειρές. Έχει όμως χαμηλότερες τιμές σε σχέση με τα εγχώρια καταστήματα, χωρίς κρυφές χρεώσεις, γιατί δεν έχει έξοδα αποστολής (σπάνιο και τόσο μα τόσο υπέροχο!) και εννοείται ότι όλα του τα προϊόντα είναι γνήσια.

Εντάξει, σε ορισμένες περιπτώσεις είναι φτηνότερο απλώς λίγα ευρώ. Σε άλλες περιπτώσεις όμως (επομένως πρέπει να ξέρεις τις εδώ τιμές, για να κάνεις τις συγκρίσεις σου) μπορεί να γλιτώσεις πολύ περισσότερα, ειδικά αν πετύχεις τις προσφορές που κάνει ενίοτε, γι΄αυτό πρέπει να το τσεκάρεις συχνά. Επίσης έχει άλλα διάφορα με τα οποία φροντίζει τους πελάτες του, όπως δωράκι με την πρώτη παραγγελία και loyalty bonus, δηλαδή 1% έκπτωση στη δεύτερη αγορά και αναλόγως, 5% σε παραγγελία 3 προϊόντων, ενώ αν έχεις πολύυυ καιρό να παραγγείλεις, έρχεται και mail που σου προσφέρει μια μικρή εκτπωσούλα για να μη τους ξεχνάς.

Επομένως, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να περάσεις μια lazy Κυριακή που τα μαγαζιά είναι κλειστά, από το να κάνεις λίγο on-line shopping. Και εκεί που το έχεις ξεχάσει, τσουπ, μια βδομάδα μετά, σου έρχεται το χαρτάκι από το ταχυδρομείο για να παραλάβεις το δωράκι σου!

Έχω παραγγείλει μόνο δύο φορές από εκεί, αλλά έμεινα και τις δύο απόλυτα ικανοποιημένη και ταυτοχρόνως happy που αγόρασα luxurious προϊόντα περιποίησης στη μισή τιμή από ότι τα έβρισκα εδώ! Την πρώτη φορά ήταν το Creme Brulee Souffle Body Creme (seriously, θες να το φας) της Laura Mercier (απλησίαστα εδώ) και η δεύτερη -πολύ προσφάτως- το Heavenly Gingerlily Shimmer Oil της Molton Brown που ήταν σε προσφορά 20€ από 40, ενώ στο κατάστημα της Πανεπιστήμιου που ρώτησα, στοιχίζει 45.

Αυτό το λαδάκι το είχα σταμπάρει σίγουρα δυο χρόνια πριν, όταν είχε αρχίσει να διαφημίζεται πολύ από τα περιοδικά, αλλά όσες φορές έφτανα μέχρι το stand για να το αγοράσω, τελευταία στιγμή λυπόμουν τα χρήματα. Μυρίζει υπέροχα (καλά γούστα είναι αυτά, μυρίζει υπέροχα αν σου αρέσει το ginger!), έχει ιριδίζοντα στοιχεία και λόγω σύστασης και μυρωδιάς μου κάνει χειμωνιάτικο και εορταστικό μαζί. Θα προσπαθήσω να το κρατήσω, λοιπόν, για τις διακοπές των χριστουγέννων. Είναι υπέροχο να συνδυάζεις τις διακοπές σου με μια συγκεκριμένη μυρωδιά!

2 fashion statements :

Post a Comment

Black Satin: a memoir

Μαύρο σατέν
(το παρακάτω κείμενο είναι ridiculously ρηχό. Αν λοιπόν στον ελεύθερο χρόνο σας ξεχνιέστε με ένα Χάιντεγκερ, well… προσπεράστε)


Δε θυμάμαι σε ποια είχα πρωτοδεί μαύρα νύχια και ήθελα εναγωνίως να βάψω έτσι και τα δικά μου. Το πιο πιθανό είναι να τα είχα δει στην Courtney Love, γεγονός όχι ιδιαίτερα τιμητικό για μένα, αλλά προς υπεράσπισή μου, those were really troubled times…

το θέμα δεν είναι ότι εγώ ήθελα να βάψω τα νύχια μου μαύρα, αλλά ότι εκεί που έμενα δεν έβρισκα πουθενά μαύρο μανό! Ρωτώντας, έφτασε στα αυτιά μου η φήμη για ένα μαγαζί σε γειτονική πόλη ( ! ) που πουλούσε (πως λέμε σήμερα ‘έμαθα ότι στον Γέρακα υπάρχει ένα βενζινάδικο με φτηνή βενζίνη’ και τρέχεις?), με αποτέλεσμα να ταξιδέψω λίγο περισσότερο από μισή ώρα (κανονικά με υπεραστικό λεωφορείο κλπ), παρόλο που η πληροφορία μου ήταν ανεπιβεβαίωτη. Και ευτυχώς βρήκα (τσίμπησα μαζί και ένα μπλε, γιατί πες ότι μεθαύριο μου ερχόταν να τα βάψω μπλε, μη ξανατρέχω στα ΚΤΕΛ τώρα). Τη μάρκα δε τη θυμάμαι, αλλά παίζει να ήταν κάτι μεταξύ «ντέμπορα» και «ντιζάιαρ», πολύ 80’s δηλαδή για ονομασία (εκτός κι αν έτσι έλεγαν μια ντίσκο που είχε κλείσει).

Τέλος πάντων, γυρίζω περιχαρής στο σπίτι, τύπου ήρθαν τα χριστούγεννα, για τέτοια χαρά μιλάμε, και αφιερώθηκα στο έργο μου. Ψέματα δε θα πω, παιδεύτηκα γύρω στο τρίωρο για να έχω ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Βλέπετε, το μανό ήταν τόσο υπερβολικά πηχτό που γινόταν χάλια αν το περνούσες και δεύτερο χέρι και έπρεπε να πετύχεις full και τέλειο coverage με την πρώτη, ενώ εγώ δεν ήμουν ακόμα εξοικειωμένη με μανικιούρ και τοιαύτα μεγαλεπήβολα σχέδια. Αλλά u know, ο επιμένων νικά, practice makes it perfect κλπ οπότε στο τέλος τα κατάφερα.

Το επόμενο μεσημέρι καθόμαστε στο τραπέζι να φάμε (ξέχασα να πω: ήμουν ακόμα στο σχολείο τότε....). Βλέπω τον πατέρα μου να καρφώνεται στα κατάμαυρα νύχια μου. Γυρίζει το βλέμμα του στα γεμιστά (μπορεί να ήταν και μπάμιες, θα σας γελάσω, δε θυμάμαι τώρα και τι τρώγαμε...) και με αδιάφορο ύφος σχολιάζει «...και που να ρθει ο καύσωνας». Η μητέρα μου ξερόβηξε. Ούτε αυτή ενέκρινε προφανώς, αλλά το προτιμούσε από το να έβαζα σκουλαρίκι στη μύτη σα τη Μυρτώ Αλικάκη- Αναστασία. Και δεν ήταν η μόνη. Το αγόρι που μου άρεσε γύρισε και είπε στην κολλητή μου «πες στη φίλη σου να μη βάφει έτσι τα νύχια της» (ήταν η εποχή που κάναμε φλερτ μέσω τρίτων, χαχα), αλλά ευτυχώς εκείνη όχι μόνο με υπερασπίστηκε, αλλά με βοήθησε να διορθώσω τα νύχια του δεξιού χεριού, καθώς εγώ δυσκολευόμουν με το αριστερό. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, δεν πτοήθηκα.

Και σιγά σιγά, θες η Courtney θες οι tv celebrities, έγινε μόδα και δεν ήμουν η μόνη που κυκλοφορούσε με σκούρα χρώματα στα νύχια. Μπλε, μοβ, καφέ, μπορντώ, βυσσινιά, μελιτζανί και δε συμμαζεύεται....ένα απόγευμα βγήκε σε μια εκπομπή με προξενιά ένας τύπος που έψαχνε μια κοπέλα όπως να ναι, αρκεί να μη βάφει τα νύχια της μαύρα και «είναι σα να της τα έπιασε η πόρτα από το Ντάτσουν»! Την άλλη μέρα, όλα τα αγόρια μας κορόιδευαν με αυτή την ατάκα. Πράγμα κάπως γελοίο, αν σκεφτείς πού την άκουσαν...εγώ πάντως, πάλι δεν πτοήθηκα. Απλώς κάποια στιγμή άρχισα να βαριέμαι το μαύρο. Εξάλλου η ποικιλία στα χρώματα ήταν πια απερίγραπτη, υπήρχε ακόμα και κίτρινο μανό (ίσως το μοναδικό που δε δοκίμασα ποτέ).

So many nail lacquers so little time, δηλαδή, με εμένα να αναζητώ το τέλειο κόκκινο κάθε Δεκέμβρη, που είναι ο επίσημος εορταστικός μου μήνας, τα καλοκαίρια να ταυτίζονται με φούξια, κοραλλί, κερασί και φραουλένιες αποχρώσεις, οι καθημερινές στη δουλειά να απαιτούν πιο διακριτικό προφίλ με παλ, γαλλικό, περλέ και μπεζ κ.ο.κ. Αλλά το μαύρο δε το είχα ξεχάσει. Κάθε φορά που ένιωθα «κάπως» και μου έβγαινε μια μαυρίλα, ε, στο χρώμα των νυχιών μου έβγαινε. Και παρόλο που είχαν περάσει τόσα χρόνια, συνέχιζε να μην αρέσει σε πολύ κόσμο: «Αυτά τα νύχια δεν αρέσουν σε κανέναν άντρα», άκουσα μια μέρα. Ο ίδιος μου είχε επίσης να μη φοράω body lotion με glitter γιατί «ούτε αυτό αρέσει στους άντρες». Εκεί πείστηκα ότι ήταν gay, γιατί πού στο διάβολο ήξερε τι αρέσει στους άλλους άντρες γενικά? Χα. Anyway, η απάντηση μου ήταν "hallooooo ! Δεν το κάνω για τους άντρες. Ούτε καν για τις άλλες γυναίκες. Αλλά για μένα." Κι αν εγώ νιώθω in the mood for black, θα τα βάψω μαύρα!

Και φυσικά δε τα βάφω μαύρα με ότι κι ότι αλλά με το cult πλέον black satin της Chanel. Είναι η απόχρωση που έχει σα προσωπικό της trademark η Lauren Conrad και κάθε φορά που την έβλεπα στο The Hills, ήθελα να το αποκτήσω (το γιατί βλέπω The Hills ανήκει στην ίδια κατηγορία των Μεγάλων Τηλεοπτικών Ερωτημάτων μαζί με το γιατί οι συμμαθητές μου έβλεπαν Χρυσό Κουφέτο) και προφανώς δεν ήμουν η μόνη, γιατί στην απέναντι πλευρά της λίμνης του Ατλαντικού είχε προκύψει ένας αληθινός μικρός πανικός στα stands της εταιρείας και για ένα διάστημα είχε εξαντληθεί! Και αυτό δεν είναι το τρελό της ιστορίας. Το τρελό είναι ότι το συγκεκριμένο nail polish κοστίζει 20€.

Ναι, είναι υπερβολιά ρηχό να νιώθω την ανάγκη να αποκτήσω ένα 5 $ Shake 20-euro-μανό. Αλλά, well, ανήκει στo προσωπική μου comfort zone… μαζί με όλα εκείνα τα πράγματα που κάνω όταν δε νιώθω καλά, όπως να παίρνω ταξί για να πάω στη δουλειά, να βάζω extra σιρόπι καραμέλας στο macchiato μου, να αντικαθιστώ το μεσημεριανό μου με μπισκότα choco orange και λεμονάδα και να περνάω το απόγευμα μου βλέποντας το 'Roman Holiday'. Έτσι την επόμενη φορά που θα με δείτε με μαύρα νύχια μη μου κάνετε κήρυγμα για το πόσο goth ή pas chic δείχνουν ή πόσο απαράδεκτη είμαι που έδωσα τόσα χρήματα για ένα μανό... you’ll just know, it’s one of those days…

4 fashion statements :

Post a Comment

"Slutty, slutty, slutty"

Τέλειωσε κι αυτό το Project Runway: κομματάκι boring η 5η σεζόν, χωρίς ιδιαίτερο fun, με αρκετά challenges με unconventional materials που θύμιζαν προηγούμενα έτη, και μόνο επεισόδιο που ξεχώρισα ήταν το Good Queen Fun, στο οποίο οι σχεδιαστές έντυσαν drag queens! Οι οποίοι σχεδιαστές ήταν, ως επί το πλείστον μέτριοι, με παντελή έλλειψη κριτικής ικανότητας (μα ό,τι και να έστελναν στο runway το έβρισκαν εντελώς wow) ή κολλημένοι. Πχ η Stella – leatha που όλο κάτι κοπανούσε στο workroom, η Korto που έκλαιγε για τη χαμένη της πατρίδα, ο Suede που μιλούσε για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο, ο Blayne – cartoon που ήθελε να φύγει για να κάνει solarium, και κάτι άλλοι που δε θυμάμαι...

Ευτυχώς που υπήρχε και λίγο δράμα στο τέλος από την Kenley/ο ψωριάρης χώρια/ που έφτιαχνε πάντα το ίδιο 50’s φόρεμα, και who else…? Α, ναι, και η Leanne που, well, κέρδισε. Δεν ήταν obvious από την αρχή ότι θα έφτανε μέχρι εκεί, αλλά όσο προχωρούσε η σεζόν, εξελισσόταν, έδινε το καλύτερό της εαυτό, προσαρμοζόταν και πάντα ήταν αναγνωρίσιμη. Πολύ basic αυτό το τελευταίο. Personally, έβρισκα συμπαθητικό τόσο το χαρακτήρα της όσο και τα structured κομμάτια που παρουσίαζε κάθε εβδομάδα, οπότε ήταν μάλλον fair που νίκησε, αυτό όμως δε κάνει αυτή τη σεζόν του Project Runway λιγότερο χλιαρή –με μοναδική κορυφαία στιγμή την απόλυτη ατάκα του Michael Kors, that cracks me up EveRy SiNgle TiMe: "slutty slutty slutty"!

0 fashion statements :

Post a Comment

Φουλάρια, είναι hot

Τι δουλειά έχει μια φωτογραφία από collection του balenciaga περασμένης σεζόν? Well, correct me if my wrong, αλλά έχω την αίσθηση ότι από τότε καθιερώθηκε και επισήμως η μόδα του τριγωνικού φουλαριού, που έκανε trendy και χαριτωμένο το look άραβα τρομοκράτη –or something like that.

Κάτι τέτοιες τάσεις είμαι βέβαιη πως προκαλούν ανατριχίλες σε πολλούς original επαναστάτες, αλλά τι να πω, ακόμα κι εγώ που δεν είχα αποκτήσει κανένα μέχρι τώρα, αρχίζω και πείθομαι από την ποικιλία που υπάρχει εκεί έξω, αλλά και από την girly αισθητική πολλών από αυτών –απόδειξη ότι πολύ χαρακτηριστικά κομμάτια, που τα έχουμε συνδέσει με συγκεκριμένα στυλ, με το κατάλληλο μιξάρισμα, μπορούν να ξαναγεννηθούν και να ταιριάξουν με εκ διαμέτρου αντίθετα από το αναμενόμενο και το συνηθισμένο looks. Ουφ, άντε να προλάβω να αγοράσω ένα για μένα, όσο ο καιρός παραμένει ιδανικός για urban εμφανίσεις, που αποτελούνται από αυτή τη basic τριάδα: t-shirt, τριγωνικό φουλάρι και jeans.

2 fashion statements :

Post a Comment

Ελληνική Εβδομάδα Μόδας, ημέρα 6η


Ντροπή μου. Σήμερα πέρασα από τη Τεχνόπολη από σπόντα, και προτίμησα να περάσω το μεσημέρι της Κυριακής πίνοντας εσπρεσσάκια μεταξύ Urban και Hoxton, συζητώντας για την παγκόσμια οικονομική κρίση τα ταξίδια που θέλουμε να κάνουμε το χειμώνα και το ποιοι φίλοι μας πήγαν να γίνουν ζόμπι στο Κακο ΙΙ.

Γενικά φέτος είχα αντι-φεστιβαλική διάθεση. Ή απλώς δεν είχα διάθεση. Να φανταστείτε ακόμα και στις Νύχτες είδα συνολικά τόσες ταινίες όσες έβλεπα πέρυσι μέσα στην ίδια μέρα. Είναι που έχω αυτή την αίσθηση πως όλα επαναλαμβάνονται. Ναι, ακόμα και φέτος που η Εβδομάδα Μόδας μετακόμισε στο Γκάζι, νιώθω ότι απλώς άλλαξε το περιτύλιγμα (και από εορταστικό glossy έγινε καφέ χοντροκομμένο) και όλα τα υπόλοιπα έμειναν ίδια. Μου άρεσε το Ζάππειο, ήταν πιο κομψό και μαζεμένο. Όπως ξαναέγραψα ωστόσο, το Γκάζι ως πιο open χώρος ταίριαζε περισσότερο στο φετινό φεστιβαλικό χαρακτήρα του project, σκοπός όμως που δε θεωρώ ότι επετεύχθη.

Για παράδειγμα, δεν άκουσα φέτος κανέναν φίλο/συνάδελφο –που μέχρι πέρυσι αδιαφορούσε για το γεγονός- να λέει «α, θα κατέβω στην Τεχνόπολη γιατί γίνεται το τάδε happening ή η δείνα έκθεση». Όσοι πήγαν πέρυσι στην εβδομάδα μόδας, πήγαν και φέτος (ορκίζομαι στα καινούρια μου suede flats, αναγνωρίζω πλέον τις ίδιες φάτσες). Κατ’ εμέ, δεν υπήρξε επομένως ισχυρό κίνητρο να τραβήξει νέο κόσμο. Ξέρετε ποιο θα ήταν το κίνητρο? Να ανοίξουν τα shows των σχεδιαστών και ΟΚ, ας κρατήσουν τις καλές θέσεις για το press και τους buyers και το front row για τους celebrities. Γιατί όταν ο άλλος βάζει τα καλά του, μπαίνει στο μετρό και κατεβαίνει στην Τεχνόπολη, προς τιμήν του κάθε σχεδιαστή το κάνει. Και δεν νομίζω να υπάρχει σχεδιαστής που να προτιμά το χλιαρό coolness μιας μισογεμάτης αίθουσας από την έστω και ασφυκτική ενέργεια μιας κατάμεστης.
Anyway, για τα Parthenis έφτασα όχι απλώς αφού είχε ξεκινήσει η επίδειξη, αλλά λίγο πριν το μεγάλο χειροκρότημα του φινάλε. Πρόλαβα όμως τα μοντέλα έξω, και διαπίστωσα ότι η Ορσαλία Παρθένη έκανε στροφή 180 μοιρών σε σχέση με την τελευταία της collection και από μαύρα latex πέρασε σε χαλαρές και φαρδιές φόρμες, σε μαλακό ζέρσεϋ και σε λευκό, μπλε του κοβαλτίου και τυρκουάζ, ενώ δεν έλειψαν οι navy αναφορές και τα αποκαλυπτικά μαγιό –χαρακτηριστικά του οίκου.
Φεύγοντας, πέρασα από το catwalk B, και γνώρισα τη lopi. Δε μπορείτε να πείτε, τελικά δεν ήταν τόσο χαμένη αυτή η μέρα.

1 fashion statements :

Post a Comment

Ελληνική Εβδομάδα Μόδας, ημέρα 5η


Κοσμοσυρροή έξω από το catwalk A, για το show του Vrettos Vrettakos. Δεν εννοώ ότι δεν περίμενα να έχει κόσμο, εδώ το πάει για διεθνή καριέρα και θα παρουσιάσει το Φεβρουάριο στην εβδομάδα μόδας του Λονδίνου. Απλώς, ενώ έφτασα πέντε λεπτά μετά την προγραμματισμένη έναρξη, οι πόρτες δεν είχαν ανοίξει ακόμα και όλοι περίμεναν υπομονετικά απ΄έξω. Και πιστέψτε με σε αυτό το υπομονετικά, γιατί χρειάστηκε αναμονή μισής ώρας έξω και δεκαπέντε λεπτών μέσα για την έναρξη της επίδειξης, υπό τον τίτλο “The Gilded Lady”.
Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, το θέμα της collection ήταν να συνδυάσει ευρηματικότητα και φαντασία, με τέτοιο τρόπο που το σώμα να νιώθει αυτοπεποίθηση και άνεση μέσα στα ρούχα και με αυτόν τον τρόπο, η κάθε γυναίκα να μπορεί να επικοινωνήσει με όποιον έχει απέναντι. Αυτή είναι και η μαγεία του ρούχου.
Οι λεπτομέρειες που ξεχώρισαν ήταν λαμπερά στοιχεία από γνήσια κρύσταλλα swarovski, κρόσσια με κίνηση, φορέματα με έναν αέρα 20’s meet today’s disco και patterns που σχημάτιζαν πρόσωπα.

Επίσης ξεχώρισε η Τάμτα με μακριά πυρρόξανθα κυματιστά μαλλιά (is this the look she’s going for, nowadays?), με κολάν, μπερέ με πούλιες και τσάντα σε κόκκινο ταρτάν σε ένα brit look.
Personally, χειροκρότησα το μοντέλο που παρουσίασε μια δυσκολία με τα ψηλοτάκουνα -τι στο καλό μόνο όταν γκρεμοτσακίζονται στα show της Prada θα τις χειροκροτούνε?
Στο catwalk B –που δεν είχε γεμίσει- παρουσίαζε αμέσως μετά η Αfroditi Hera τη δική της συλλογή για την άνοιξη – καλοκαίρι 2009, γεμάτη ethnic επιρροές, έντονα χρώματα εμπνευσμένα από τα βάθη της Ασίας, σε φίνο μετάξι και υψηλής ποιότητας βαμβάκι.
Εμένα το tribal, οι πολλές φούντες και τα παραδοσιακά στολίδια δεν είναι του γούστου μου, ωστόσο ήταν μια δυναμική επίδειξη, που διέθετε, επίσης, maxi φορέματα, δύο κατηγοριών: σχεδόν διάφανα, αέρινα μαύρα και υπέροχα γεμάτα πεταλούδες, οι οποίες ναι, είναι του γούστου μου.
Τέλος, ενδιαφέρον είχε το ‘ανάποδο’ στήσιμο του show, με τα μοντέλα να βγαίνουν ανάμεσα από τους φωτογράφους και όχι απέναντι από αυτούς!
Αμέσως μετά, κατευθύνομαι με άνεση πίσω στο catwalk Α, για την επίδειξη του Yiorgos Eleftheriades, διότι αν και είμαι 40 λεπτά αργοπορημένη σε σχέση με την επίσημη έναρξη, είμαι σίγουρη ότι θα έχει τρελή καθυστέρηση. Φτάνοντας ακριβώς από έξω και ενώ κόσμος συνεχίζει να μπαίνει στην αίθουσα, ξαφνικά κλείνουν οι πόρτες και μια τσιριχτή φωνή μας ενημερώνει αυστηρά ότι Δε Θα Μπει Κανένας Άλλος. Δε ξέρω αν ήταν τόοοσο full η αίθουσα που δε χωρούσε κανένας ακόμα ή αν αποφάσισαν πως δε θα έβαζαν καθόλου όρθιους ή αν ξεκινούσε το show και δεν ήθελαν να βάλουν κανέναν μετά την έναρξη, πάντως either way εγώ –κρίμα – δε μπήκα.
Επειδή είχα αρχίσει να βαριέμαι και ταυτοχρόνως να κρυώνω, αποφάσισα να μη μείνω για το show του φετινού επίτιμου προσκεκλημένου Jean Charles De Castelbajac, που επιπλέον επιμελήθηκε εικαστικά τη διαμόρφωση των χώρων της διοργάνωσης. Πάντως το open stage ήταν πολύ όμορφα στημένο.

1 fashion statements :

Post a Comment

Ελληνική Εβδομάδα Μόδας, ημέρα 3η


Αναρωτιέμαι, γιατί άραγε κατεβαίνω δυο φορές το χρόνο στην εβδομάδα μόδας? Για να μάθω τις καινούριες τάσεις? (απίθανο, γι΄αυτό το λόγο υπάρχουν οι επιδείξεις στο Μιλάνο και στο Παρίσι). Για το fun, τον κόσμο και τον τζερτζελέ? (αμφίβολο, παραμένω περισσότερο παρατηρητής). Μάλλον κατεβαίνω για να δω κάτι που αντικειμενικά είναι αισθητικά ωραίο (μεγάλος μύθος ότι η ομορφιά –στην κλασσική της έννοια- είναι υποκειμενική).

Και δεν είχα κανένα ενδοιασμό ότι αυτό θα συνέβαινε στο show της Κατερίνας Καρούσου. Ομολογώ ότι δεν είχα δει επίδειξή της στο παρελθόν, καθώς μου αρκούσε να χαζεύω τα υπέροχα καπέλα της, που δάνειζε σε συνεργασίες με άλλους σχεδιαστές. Ήταν όμως αριστουργήματα, σωστά έργα τέχνης.

Και επειδή είμαι οπαδός των καπέλων (έχω και μια υποτυπώδη συλλογή την οποία δεν τιμώ ποτέ, με τη δικαιολογία ότι «στην Ελλάδα σε κοιτάζουν περίεργα αν φοράς καπέλο»,

ενώ η αλήθεια είναι ότι απλώς δε με βολεύουν) φέτος αποφάσισα να παρακολουθήσω τις καλοκαιρινές περιπλανήσεις της Katerina Karoussos. Summer Wanderings το θέμα της collection και ένα τζόκεϋ καπέλο με το logo της σχεδιάστριας μας περίμενε διόλου τυχαία στις καρεκλίστες, μαζί με –ω τι τύχη- ένα cd με snapshots των ρούχων, από όπου και πήρα τις μόνες καθαρές εικόνες που υπάρχουν πιο κάτω.

Στην πρώτη περιπλάνηση, λινές φούστες, παντελόνια και ζιπ κιλότ σε γήινα και σκονισμένα χρώματα και καπέλα από ψάθα συνθέτουν το αστικό τοπίο του καλοκαιριού, υπό τους ήχους του Summer In The City.
Στη δεύτερη περιπλάνηση, το έντονο χρώμα αποθεώνεται με μαγιό, σαλβάρια και φορέματα από βισκόζη. Να σκεφτείτε εγώ το σαλβάρια τα σιχαίνομαι. Αλλά όταν είδα το μοντέλο να εμφανίζεται ξυπόλητο φορώντας σαλβάρι και τυρμπάν στα μαλλιά, αναφώνησα «α καλοκαίρι». Και αν μια επίδειξη σε ταξιδεύει, ακόμα κι αν τα όσα βλέπεις δεν ταιριάζουν απόλυτα με το προσωπικό σου γούστο, τότε έχει πετύχει το σκοπό της.
Στην τρίτη περιπλάνηση, παντελόνια, τοπ και φορέματα από μετάξι και βαμβάκι σε παλ χρώματα δίνουν μια ονειρική διάσταση στην πασαρέλα και τότε εμφανίζονται τρεις μπαλαρίνες (πραγματικές) που με χάρη, χαμόγελο και τούλινα φορέματα ...
...θα μας οδηγήσουν στην τέταρτη περιπλάνηση, με φορέματα γιορτής από οργάντζα. Τι υπέροχη πραγματικά ιδέα.
«ποτέ δεν έχω δει πουθενά αυτή την αναμνηστική πόζα δημοσιευμένη» παραπονιέται η σχεδιάστρια στους φωτογράφους μετά το τέλος της επίδειξης
...ενώ εγώ κατευθύνομαι προς τις γιγαντοοθόνες του MAD BARELL, για να παρακολουθήσω το ντοκιμαντέρ MARC JACOBS & LOUIS VUITTON του Loic Prigent, στα πλαίσια του Fashion In Cinema, το οποίο επιμελήθηκε ο Filep Motwary. Κρίμα που δεν είχε περισσότερο κόσμο. Ίσως να έφταιγε η φθινοπωρινή ψύχρα, που με έπεισε να φύγω νωρίτερα απ΄όσο προγραμμάτιζα.

3 fashion statements :

Post a Comment

Ελληνική Εβδομάδα Μόδας, ημέρα 2η


Έχω ένα vision: ξεκινάει λέει η ελληνική εβδομάδα μόδας και για 7 ημέρες σε όλες τις πασαρέλες παρουσιάζονται collection του Βασίλη Ζούλια. Γιατί συγκεκριμένα αυτές? Γιατί είναι γλυκά νοσταλγικές και ταυτοχρόνως τόσο της εποχής τους, είναι υπεράνω trends και ταυτοχρόνως trend από μόνες τους, είναι αναγνωρίσιμα μοναδικές και ταυτοχρόνως τόσο οικίες. Αλλά oh well, το show είναι μόνο ένα και προσπαθώ να μη το χάνω, ξεκινώντας με τη προσωπική μου ιεροτελεστία (να βγάλω το μαντήλι mrs Tependris by Kakanias από το κουτί του, γιατί ήρθε η ώρα του να το φορέσω) και να μη ξεχάσω τα γυαλιά ηλίου, γιατί πάντα το 'πάρτυ' ξεκινάει νωρίς.

Σήμερα, καθώς η κίνηση ήταν εξωφρενική (έκανα πολύ περισσότερη ώρα obviously να φτάσω στο Γκάζι από όσο κράτησε η ίδια η επίδειξη) ένιωσα ανακούφιση που κατάφερα να είμαι εκεί μόνο με μια εικοσάλεπτη καθυστέρηση, γεγονός που σήμαινε ότι μέχρι να γνωριστώ με τις γιαγιάδες δίπλα μου, θα ξεκινούσε και το show (άλλο cult classic, οι γιαγιάδες που κατεβαίνουν στολισμένες και καλοντυμένες με τύπου Chanel σακάκια και λαμπερές καρφίτσες και μετά αρχίζουν τις ερωτήσεις α-τα ρούχα που θα δούμε είναι για χειμώνα ή για καλοκαίρι β-που έχει ατελιέ ο σχεδιαστής? γ-πόσο κοστίζουν τα ρούχα του? και δ-πόσα χρήματα βγάζει ο δήμος Αθηναίων από την εβδομάδα μόδας?).

Anyway το show ξεκινά και το κοινό για άλλη μια σεζόν χαμογελάει. Το θέμα φέτος ήταν “Pool Side”, αλλά μη σκέφτεστε lounge 00's πισίνες με μουσική café del mar. Think κοσμικές πισίνες στα resort, όπου μαζεύονταν το διεθνές jet set προηγούμενων δεκαετιών, λουλουδάτα σκουφάκια και μπλαζέ διασκέδαση.
Τα υφάσματα που χρησιμοποίησε ο σχεδιαστής ήταν μεταξωτό λινό, ταφτάς και soie sauvage (άγριο μετάξι) και οι λεπτομέρειες που έκαναν τη διαφορά στα cocktail dresses (για τα οποία όπως μας ενημέρωνε το πρόγραμμα «ποτέ δεν έχεις αρκετά!») ήταν τα αγαπημένα πουά του σχεδιαστή (μικρά όμως), ο ένας ώμος έξω, ο λαιμός-χαμόγελο σα το φόρεμα που έβαλε η Ντενίση στη δεξίωση του γάμου και αναμένεται να γίνει μεγάλο hit, οι tulip skirts και οι υπερμεγέθεις φιόγκοι, τύπου Blair Waldorf meets Christian Dior.
Ο Vassilis Emmanuel Zoulias εμπνεύστηκε από τη Lilly Pulitzer, την Audrey και την Ava Gardner, ενώ υπήρχαν πάντα αυτές οι extreme και τόσο εστέτ λεπτομέρειες, που λατρεύω στα show του σχεδιαστή, όπως ένα σακάκι από γνήσιο 60’s ύφασμα φτιαγμένο από μαθητές του Andy Warhol και ένα φόρεμα ,το μεταξωτό μπούστο του οποίου, απεικόνιζε την σνομπ mrs Tependris. Έλειπαν οι τσάντες-that-make-me-drool, ενώ τα τεράστια soft σκουλαρίκια από το ίδιο pattern με τα ρούχα, ήταν της Maria Mastori.
Βέβαια, εγώ τόσα χρόνια μετά και δεν έχω αξιωθεί ακόμα, όχι να αγοράσω μια φωτογραφική της προκοπής, αλλά ούτε καν να δανειστώ μία και ευτυχώς που πάντα τα μοντέλα ποζάρουν για μια αναμνηστική όλα μαζί, αλλιώς δε θα είχα ούτε μια φωτογραφία να θυμάμαι τι είδα.
Μετά το show χαζολόγησα λίγο τριγύρω και σε installation από αυτά που δεν καταλαβαίνω (βέβαια εγώ δεν καταλαβαίνω γενικά την τέχνη, τους άνδρες που φοβούνται τη δέσμευση και τη μανία με τα κουλούρια θεσσαλονίκης, οπότε μπορείς να πεις πως generally είμαι ανίδεη) που μου θύμισε μια φορά στη Μαδρίτη όπου το έκθεμα ήταν ένας πάγκος αποδυτήριου γεμάτος βρώμικες πετσέτες. Ewwwww! Δηλαδή ο καλλιτέχνης έφερε τις βρώμικες πετσέτες και τις ονόμασε τέχνη, ενώ εγώ αν τις αφήσω σπίτι μου, αυτός είναι ικανός λόγος να έρθει το υγειονομικό και να μου κλείσει το μαγαζάκι και η πρόνοια να μου πάρει την επιμέλεια των stuffed animals. Αλλά ξέφυγα από το θέμα μου.
Το οποίο είναι, ναι τριγύρω στην Τεχνόπολη υπάρχουν γενικά διάφορα πράγματα να δεις, όπως η έκθεση UN/DRESS_CODE από εργασίες φοιτητών του τμήματος Αρχιτεκτόνων του παν/μιου Θεσσαλίας (εγώ έδωσα το δικό μου βραβείο στο ζεύγος Ken-Barbie, γιατί έχω ένα προσωπικό φετίχ με τους γυμνούς Ken -τους χρησιμοποιώ ως βιβλιοστάτες) και όταν πια άρχισα να αποκτώ κόμπλεξ κατωτερότητας βλέποντας τα ΠΑΝύψηλα και ΠΑΝαδύνατα μοντέλα, να κυκλοφορούν με τεράστιες πλατφόρμες χωρίς να γκρεμοτσακίζονται στο πλακόστρωτο, αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να φύγω και για σήμερα.

1 fashion statements :

Post a Comment

Ελληνική Εβδομάδα Μόδας, ημέρα 1η


Μπαίνω στο μετρό και wtf, αυτή τη φορά αντί να κατέβω στο σύνταγμα, πρέπει να πάω μέχρι κεραμικό, καθότι στην Τεχνόπολη στο Γκάζι μετακόμισε φέτος η όγδοη κατά σειρά Ελληνική Εβδομάδα Μόδας

– δε καταλαβαίνω γιατί, μια χαρά ήταν στο Ζάππειο! Αν οι νεοϋρκέζοι έχουν το Bryant Park, εμείς έχουμε τον Εθνικό Κήπο, είναι το μοναδικό spot που πραγματικά μπορεί να είναι elegant να βλέπεις τα μοντέλα να τρέχουν στο περιστύλιο και εμένα να κουτουλάω μεθυσμένη στις κολώνες, και όλο αυτό το ντεκόρ σε έκανε να θες να φωνάξεις «δεν έχουμε μόνο κούκλες μοντέλα, δεν έχουμε μόνο γ@μ@τους σχεδιαστές, έχουμε και μια Ακρόπολη και μια ιστορία, χα! in your face Marc Jacobs!», την ίδια ώρα που με έπιανε μια έμπνευση και ήθελα να γράψω στο blog για την «καλλίπυγο Εβελίνα Παπαντωνίου» και «την αιθέρια αύρα των αρχαιοελληνικών πλισέ».

Τώρα αν κυκλοφορώ τρεκλίζοντας στο Γκάζι, το πιο πιθανό είναι να με περάσουν απ΄αυτούς που παίρνουν μπίρες από το περίπτερο και κάθονται απέναντι από το πεζουλάκι του Hoxton να τις πιουν, ενώ anyway, τώρα που ξεπεράσαμε το Γκάζι ακόμα και εμείς τα αμετανόητα παιδιά της πόλης, τώρα το ανακαλύπτουν οι άλλοι ως the trendy place to be? Me yawns.
Still, παραδέχομαι ότι ο χώρος είναι λιγότερο σνομπ, ως εκ τούτου πιο ταιριαστός με την φετινή επιθυμία των διοργανωτών να «ανοίξουν τις πόρτες στο κοινό», κάνοντας το όλο thing πιο προσιτό –ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- και αναμφίβολα η Τεχνόπολη ενδείκνυται για αυτό το street party feeling με τα installations και τα happenings, που συμπληρώνουν φέτος την ελληνική εβδομάδα μόδας. Δεν ενδείκνυται όμως για τακούνια όλο αυτό το πλακόστρωτο. Πήγαινε η fashionista με τη δωδεκάποντη τη γόβα-κόσμημα τη miu miu (περσινή –μη νομίζεις) και αγωνιούσες: τώρα θα γυρίσει τον αστράγαλο, τώρα δε θα τον γυρίσει τον αστράγαλο.

Εν τω μεταξύ, εμένα αυτό το πόστερ με την πολύχρωμη σημαία, πιο πολύ μου θυμίζει τη σημαία-rainbow (if you know what I mean), αλλά heck, στο Γκάζι είμαστε!
Anyway, στις 8 ήταν προγραμματισμένο το show του Μιχάλη Ασλάνη και είμαι εκεί ακριβώς στην ώρα μου. Μπαίνω στο catwalk A, ένα κτίριο τύπου αποθήκη (σ΄αυτό πρέπει να είχα κάνει χάλια το στομάχι μου από τις μπόμπες στο πάρτυ της Eurovision) και αυτόματα μετανιώνω για όλα όσα έχω σούρει στην τέντα. Ο χώρος απλώς ΔΕΝ. Ο σχεδιαστής ωστόσο προσπάθησε κάτι πρωτότυπο, μια παρουσίαση περισσότερο installation και λιγότερο (πολύυυυ λιγότερο catwalk), γεγονός που εκτιμώ (ένας σχεδιαστής του μεγέθους του Μιχάλη Ασλάνη, κλασσικός με το δικό του κοινό να προσπαθεί για το διαφορετικό και το μοντέρνο, σημαίνει ότι είναι ένας πραγματικός designer, δηλαδή επηρεάζεται και επηρεάζει την εποχή του), αλλά προσωπικά, λόγω κακών συγκυριών δε με βοήθησε.

Αναλυτικά: οι τοίχοι ήταν στολισμένοι με αυτοσχέδια κολάζ (πόσες εργατο-ώρες χρειάστηκαν για να γίνουν?) γεμάτα φωτογραφίες από μοντέλα με ρούχα του οίκου, ακόμα και 20ετίας και με μυριάδες κρυσταλλάκια να τις στολίζουν ~κάτι μεταξύ χαριτωμένου project παιδικού σταθμού και μεξικάνικου shrine στην Παναγία~ στη μέση manikins με νυφικά του σχεδιαστή και πουθενά πασαρέλα και καρέκλες.
Μπροστά μια μικρή εξέδρα, όπου τα μοντέλα έβγαιναν, πόζαραν χαμογελώντας και εγώ δεν έβλεπα τίποτα. Είχαν μαζευτεί βλέπετε οι φωτογράφοι –που όσο να ναι ένα μπόι το έχουνε και οι γονείς και φίλοι των μοντέλων –που όσο να ναι μια αγωνία την έχουνε και εγώ στεκόμουν πίσω και έβλεπα μόνο κεφάλια. Μα τη Chanel, στη συναυλία της Madonna, καλύτερα έβλεπα. Προσπάθησα να στριμωχτώ λιγάκι, μα αντιλαμβάνεσθε, δεν είναι σικ να σπρώχνεις. Εβδομάδα μόδας είναι και όχι καθαρή Δευτέρα με τον Ψωμιάδη να μοιράζει λαγάνες. Μιας και από πίσω όμως έπαιζε τις Θαλασσιές τις Χάντρες και στο καπάκι Satisfaction των Stones και μιας και τα μοντέλα φορούσαν κορδέλες στα μαλλιά, υπέθεσα πως το θέμα ήταν αναβίωση των 70’s, παιδιά των λουλουδιών και έκρηξη χρωμάτων.
Επειδή στο τέλος η ζέστη και η ορθοστασία εξανάγκασαν πολλούς να αποχωρήσουν πριν τη λήξη, χώθηκα κι εγώ λίγο καλύτερα και αντίκρισα μαύρα φορέματα για τις γυναίκες και μαύρα γιλέκα για τους άνδρες με απίστευτα στολίδια, λαμπερά πετραδάκια και τεράστιες παγιέτες και κάπου εκεί η επίδειξη τέλειωσε με ένα πανέμορφο νυφικό και το σχεδιαστή με τα μοντέλα του να περνούν ανάμεσα στον κόσμο. Να το πω? Θα το πω! Εμένα μου άρεσε ο κλασσικός Ασλάνης. Είχε μια πασαρέλα ένα χιλιόμετρο. Και έβγαιναν τα μοντέλα (όλες οι ελληνίδες κούκλες) και περπατούσαν. Και περπατούσαν. Και περπατούσαν. Κι εγώ τα θαύμαζα. Πείτε με συντηρητική. Αλλά το σημερινό show δεν το ευχαριστήθηκα. Και πολύ βασικό –δεν είδα τα ρούχα!
Βγαίνοντας έξω, ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται για το opening ceremony. Αλλά seriously, δε θα γκρινιάξω για όλη αυτή τη πλαστικούρα? (υπόσχομαι φωτο από τις ροζ πλαστικές καρέκλες του fashion stage στον εξωτερικό χώρο). Pas chic!

4 fashion statements :

Post a Comment

Γκρίζα εποχή

Με το που είδα αυτή την τσάντα στην καινούρια συλλογή της Coach την ερωτεύτηκα και άρχισα να τη φαντάζομαι παρέα με κασκόλ που στοιχίζουν όσο ένα αεροπορικό εισιτήριο στο Εδιμβούργο και αντιστοίχου κόστους, αλλά και χρώματος αξεσουάρ που θα την πλαισίωναν, ακόμα κι όταν θα ξεκουραζόταν στο σπίτι!

Επειδή όμως οι εποχές είναι γκρίζες, όχι μόνο από άποψη μόδας, αλλά και οικονομικών (γιατί νομίζετε παίζω "make me a celebrity" στο facebook? για να βγάλω theoretical dollars και να κάνω theoretical αγορές, εφόσον δε μπορώ να κάνω κανονικές!) , για κάθε πανέμορφη γκρι designer τσάντα που έβρισκα, έψαχνα και για μία εξίσου όμορφη και απείρως φτηνότερη, από τα γνωστά value for money shops.

Και επειδή προτιμώ actually να κάνω αυτό το ταξίδι στο Εδιμβούργο, ξόδεψα τα χρήματά μου σε μια τσάντα που κοστίζει όσο 4 καφέδες starbucks (και σε ένα φουλάρι όσο 2 raspberry cheesecake και σε ένα ζευγάρι παπούτσια όσο... oh, you get the point!) –γιατί μπορεί φέτος να δηλώνω ερωτευμένη με μια γκρι μεγάλη city bag, είναι πιθανόν ωστόσο μέχρι την επόμενη σεζόν να την έχω απατήσει.

1 fashion statements :

Post a Comment

Subscribe to: Posts ( Atom )

Window Shopping

Blogger Template by Clairvo modified by ShoppingTherapy | Social Media Icons