Σε αυτό το outfit φοράω μπλούζα (2008) και εσπαντρίγιες (2011) Tommy Hilfiger, φούστα H&M Wateraid Collection (2011) και
ζώνη Fullah Sugah (2011).
Τα φόρεσα για επίσκεψη σε φιλικό σπίτι όπου με τρατάρανε γλυκό καρπούζι και έμαθα όλα τα κουτσομπολιά, ποιος παντρεύτηκε, ποια γέννησε, ποιοι χώρισαν από την «παλιά μου γειτονιά» και κατέληξα πως αν και πάντα νόμιζα πως μοιάζω στη Μιράντα (ναι, ναι, πρακτική, κυνική + επικριτική), τελικά πιο πολύ στην Κάρυ φέρνω, περιμένοντας μπας και με παντρευτεί μετά από δεκαετίες ο Μίστερ Μπιγκ σε μια σεμνή τελετή όπου θα φοράω παπούτσια των 700€ (συμβιβάζομαι και με κάτι φτηνότερο).
Τα κομμάτια αυτού του outfit δεν έχουν μεγάλη ιστορία πίσω τους και εκτός από τη μαρινιέρα είναι οριακά 1.5 ετών, πάνω κάτω μισό μήνα, οπότε νομίζω είναι legit για
αυτό το project.
Όσο για τη μαρινιέρα, πάει πίσω στην πρώτη
Sex and The City ταινία, όταν είχα δει την Κάρυ να φοράει μία (
εκεί που διαβάζει ένα παραμύθι στην κόρη της Σάρλοτ, από αυτά που μας έχουν κάνει να περιμένουμε τον πρίγκηπα) και μου άρεσε τόσο πολύ, που έψαξα παντού να βρω τη μπλούζα με τη σωστή ρίγα και τη σωστή απόχρωση κόκκινου. Τυχαία και χωρίς κόπο, εντόπισα αυτή και την αγόρασα α-μέ-σως. Την έχετε ξαναδεί παλιότερα
εδώ και
εδώ.
Οι
εσπαντρίγιες της ίδιας εταιρίας αγορασμένες με έκπτωση χάρη σε κουπόνι περιοδικού (which is nice γιατί αγοράζεις κάτι στην αρχή της σεζόν και προλαβαίνεις να το χαρείς), όχι ότι πιο fashion forward σε παπούτσι, προφανώς, αλλά από τα ελάχιστα που δίνουν ύψος τόσο ξεκούραστα!
Η φούστα είναι από τη συλλογή Wateraid των H&M: την είχα σταμπάρει από το
preview στο showroom και περπάτησα δυο φορές πέρα δώθε τη διαδρομή Ερμού-Σταδίου για να τη βρω όταν κυκλοφορήσε (εξαιτίας προσωπικής βλακείας).
Πρώτα πέρασα από το κατάστημα της Ερμού, αλλά επειδή δεν είδα τη συλλογή στη βιτρίνα, θεώρησα πως δεν την είχαν φέρει και λόγω βιασύνης δε μπήκα να ρωτήσω. Τρέχω, κάνω τις δουλειές μου και περπατάω μετά μέχρι το κατάστημα της Σταδίου για να ενημερωθώ πως η συλλογή έχει έρθει μόνο στην Ερμού! Ξαναπερπατάω πίσω, μια μέρα που ψιλοέβρεχε - ψιλοσταματούσε συνέχεια (μες τα νεύρα και χωρίς ομπρέλα), φτάνω στην Ερμού, όλη η συλλογή κρυμμένη στον πάνω όροφο, αρπάζω το καρεκλάκι, τη κουβέρτα, την ομπρέλα, όλα τα ήθελα και λέω στον εαυτό μου «καλάαα, το καλύτερο πικνίκ θα διοργανώσεις, αλλά δε παίρνεις κιόλας την φούστα, που όσο να ‘ναι μάλλον πιο χρήσιμη θα σου βγει από μια κουβέρτα;»
Έτσι κι έγινε, στην επιστροφή με ξανάπιασε βροχή, μπήκα στον πειρασμό να ανοίξω την ομπρέλα, αλλά ήδη ο κόσμος στο δρόμο με κοιτούσε περίεργα με το καρεκλάκι παραμάσχαλα, τύπου «παραλία πάει η μουρλή;» κι επειδή ήταν κομματάκι βαριά τα συμπράγκαλα, πήρα ταξί και πήγα σπίτι.
Τα άπλωσα, όπως είναι αναμενόμενο,
μέσα στο καθιστικό και μετά τα μάζεψα και έκτοτε την κουβέρτα δεν την έχω χρησιμοποιήσει ποτέ, γιατί δεν έχω πάει για πικνίκ, την ομπρέλα σπάνια γιατί αν σπάσει θα στεναχωρηθώ και το καρεκλάκι δε βόλεψε ιδιαιτέρως στη θάλασσα.
Συμπέρασμα: πρέπει να τα πάω για πικνίκ που είναι και ο φυσικός τους χώρος.
*όπως είδατε δεν κρατάω τσάντα, υπάρχουν ακόμα μέρη που δε χρειάζεται να έχεις κλειδιά (θα σου ανοίξουν άλλοι), χρήματα (στάνταρ θα σε κεράσουν) ή κινητό (δεν έχει 3g) μαζί σου.
(λέγεται πατρικό)
εκεί ανακάλυψα μια φωτογραφία της μητέρας μου με ριγέ πουκάμισο και midi φούστα (oh, mom, γιατί δεν κράτησες τίποτα από τότε;) και φωτογραφίες μου παιδικές με τον
κίτρινο αγκαλίτσα (live δεν τον βρήκα. χμ... ελπίζω να είναι σε αυτή τη φάρμα που πάνε όλα τα stuffed animals όταν γεράσουν).
