Τις προάλλες εκεί που χαζολογούσα σε ένα site με καλλυντικά, βλέπω να διαφημίζει ένα δώρο κανονικού μεγέθους αν παραγγείλεις την ώρα του μεσημεριανού συν διάφορα άλλα δείγματα. Ξαφνικά, νιώθω ότι πρόκειται για καταπληκτική ευκαιρία, που ΔΕΝ πρέπει να χάσω κι αν υπολογίσεις και το free shipping, σα να κλέβω εκκλησία, που λέει ο λόγος. Σκέφτομαι τι να παραγγείλω, τι να παραγγείλω, αποφασίζω για ένα lip gloss, πρώτον γιατί δε μπορείς ποτέ να έχεις αρκετά, δεύτερον γιατί ήταν από τα πιο φτηνά προϊόντα και τρίτον γιατί δεν έχω κοραλλί gloss, και omg! Πώς θα βγει η σεζόν χωρίς κοραλλί gloss? ( ας μη ξεχνάμε κι εκείνο τον περίεργο οδηγό του Α5 που θα με κοιτάξει εξονυχιστικά από πάνω μέχρι κάτω και θα πει «μωρή άσχετη! Πάλι salmon pink gloss φοράς? Χάθηκε ένα κοραλλί?»).

Εκεί που παραγγέλνω όμως, δε μου βγάζει τα δωράκια μου στο τελικό review, ενώ εγώ ήδη έχω επιβεβαιώσει την παραγγελία. Θυμώνω, νιώθω σα να με κλέβουν, κι αυτό δεν είναι Οκ! (ενώ πριν που τους έκλεβα εγώ ήταν μια χαρά!) και κινητοποιώ έναν ολόκληρο μηχανισμό για να ακυρώσω την παραγγελία. Μέχρι να γίνουν όμως οι συνεννοήσεις, μαθαίνω ότι η παραγγελία έχει ήδη δρομολογηθεί και δεν ακυρώνεται, ενώ τα δωράκια δεν μπήκαν γιατί έπρεπε να είχε γίνει μια συγκεκριμένη ώρα Λος Άντζελες, ενώ εγώ είχα υπολογίσει ώρα ανατολικής ακτής –και πάλι πολύ ήταν, γιατί η μόνη acceptable ώρα πρέπει κανονικά να είναι η ώρα Greenwich, για να μπορούμε κι εμείς σαν άνθρωποι να πίνουμε το απογευματινό μας τσάι την ίδια ώρα με τη βασίλισσα.

Ξέφυγα από το θέμα όμως. Το οποίο θέμα είναι όταν έρθει η παραγγελία να τη στείλω πίσω και να το ξαναπαραγγείλω τη σωστή PST μαζί με τα δωράκια, χα είναι τι με πιάνει με τις προσφορές και το on line shopping? Δε με φτάνει δηλαδή το κανονικό, που αν βγω στα μαγαζιά, το κατιτίς μου, από μια γούνα μέχρι μια καρφίτσα που λέει ο λόγος θα το πάρω. Και σπίτι να κάτσω, πώς να αγιάσω όταν μπαίνω net (για να παίξω Restaurant City στο Facebook μη νομίζετε) και τσεκάρω τα mail μου και είναι τίγκα μέχρι πάνω το ψηφιακό μου γραμματοκιβώτιο με προσφορές για free shipping, discount coupons, offer codes και όλα για limited time?!

Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την ώρα που κάνεις απλά ένα κλικ (ή τέλος πάντων 5 διαδοχικά enter και μια εγγραφή γιατί το χεις κόψει, θα γίνεις returning customer…) δε νιώθεις ακριβώς ότι ψωνίζεις. Είναι όπως το market του RC που λες, σήμερα πουλάει μήλα, και μου λείπουν 2-3 για να φτιάξω εκείνο το χοιρινό με σως μήλου, ας πάρω μερικά με τα theoretical dollars που έχω βγάλει βάζοντας τους φίλους μου να δουλεύουν ακατάπαυστα με ένα διάλλειμα μόνο ανά 20 λεπτά για να πιουν ένα ποτήρι νερό.

Δεν είναι όμως έτσι, γιατί τα χρήματα είναι αληθινά. Έστω κι αν φεύγουν κατευθείαν από το λογαριασμό μισθοδοσίας σου στην πιστωτική, χωρίς να τα πιάνεις στα χέρια σου στο μεσοδιάστημα. Και επιπλέον, δεν είμαι πάντα απόλυτα ικανοποιημένη από τις παραγγελίες μου. Άλλα είναι πιο μικρά από ότι φαίνονταν στις φωτογραφίες, αλλά λιγότερα λαμπερά, σε άλλα λέω «τώρα τι το θελα αυτό; Α, αν το είχα δει από κοντά σε μαγαζί, δε θα είχα παρασυρθεί και δε θα το είχα αγοράσει!».

Ναι αυτά σκεφτόμουν σήμερα όλη μέρα στη δουλειά -lazy Friday: κυκλοφορούσα με ένα ντοσιέ και ένα πακέτο φωτοτυπίες και όλοι νόμιζαν ότι δουλεύω σκληρά, ενώ στην πραγματικότητα σκεφτόμουν ότι πρέπει να μάθω επιτέλους να ελέγχω αυτή την παρόρμηση τα βαρετά απογεύματα που τα μαγαζιά είναι κλειστά, να ψωνίσω στο διαδίκτυο. Και μέχρι να πεις "add samples to basket" ήρθε η ώρα να πω 'καλό Σαββατοκύριακο !' και να γυρίσω σπίτι.

Εκεί με περίμενε το τελευταίο κολιέ που παρήγγειλα από το etsy, με ένα φλαμίνγκο και ένα φοίνικα. Και ήταν τόσο χαριτωμένο! Και τότε θυμήθηκα αυτή τη χαρά που νιώθω κάθε φορά που επιστρέφω κουρασμένη από τη δουλειά (ναι… τις υπόλοιπες μέρες δε καταφέρνω να τους κοροϊδέψω ικανοποιητικά) ή έχοντας φάει τρελή κίνηση/ζέστη/κρύο/αγένεια στο δρόμο και στο γραμματοκιβώτιο (το κανονικό αυτή τη φορά) με περιμένει ένα μικρό πακετάκι, σα δώρο από το πουθενά (ή έστω σα δώρο που είχα ξεχάσει ότι είχα αγοράσει)… και το ανοίγω όλο λαχτάρα… και το ξετυλίγω… και είναι όπως το ήθελα… και το δοκιμάζω… και το περιεργάζομαι… και το καμαρώνω… και… όλα αυτά που με κάνουν να λέω «για να δούμε, τι προσφορές έχουν σήμερα τα on line καταστήματα???»

(mental note: να μη ξεχάσω να τσεκάρω τι ώρα είναι, για να δω αν ισχύουν οι προσφορές… αλλά μιας και είπα 'ώρα', πρέπει να τέλειωσε επιτέλους το maintenance στο Restaurant City! Got to love the internet.)

Αχ, Ολυμπιακή. Τότε που ο Τσεκλένης σχεδίαζε στολές για τις αεροσυνοδούς, τα free drinks πήγαιναν κι έρχονταν ακόμα και στην τουριστική θέση και μια αεροσυνοδός μπορούσε να γίνει Πρώτη Κυρία. Τα πράγματα όμως αλλάζουν, η Ολυμπιακή που ξέραμε ανήκει πλέον στη MIG και το κοινό καλείται να ψηφίσει on line ποια από τις τρεις επικρατέστερες προτάσεις σχεδιαστών (Ν. & Σ. Κριθαριώτη, ΑΚΤΟ team, ομάδα π2) για τη νέα στολή των ιπτάμενων προτιμά, έπειτα από την ολοκλήρωση του ανοιχτού διαγωνισμού της εταιρίας (με 89 συμμετοχές!)

Εγώ δεν έχω κατασταλάξει ακόμα, γιατί έχοντας εργαστεί στο παρελθόν σε δουλειά που απαιτούσε στολή μπλε ταγιέρ, διαπίστωσα ότι ένα καλόγουστο ensemble δεν αρκεί, πρέπει δυστυχώς να είναι και πρακτικό. Έτσι για παράδειγμα, ένα φουλάρι δείχνει τόσο κομψό, αλλά είναι τόσο άβολο, φεύγει συνέχεια από τη θέση του και νιώθεις να σε πνίγει, αν πρέπει να το φοράς για ώρες και μάλιστα ενώ εργάζεσαι. Ποια στολή είναι από ανθεκτικό ύφασμα που να μη τσαλακώνει; Ποιο φόρεμα στρώνει καλύτερα στο σώμα μιας γυναίκας, που φοράει γόβες με τακούνι μεσαίου προς χαμηλού ύψους; Ποια στολή προσαρμόζεται καλύτερα σε διαφορετικές θερμοκρασίες; Ξέρω μπανάλ ζητήματα, αλλά αν οι ιπτάμενοι συνοδοί και φροντιστές νιώθουν άβολα με τα ρούχα που φοράνε, η επιθυμία τους για εξυπηρέτηση μπορεί να εξαντλείται πιο γρήγορα. Οι πιλότοι, ας φοράνε ότι θέλουν. Έτσι κι αλλιώς δε με καλούν ποτέ στο κόκπιτ!

Anyway, αν ψηφίσετε μέχρι τις 7 Ιουνίου, μπορεί να κερδίσετε δωρεάν αεροπορικά εισιτήρια. Περισσότερες πληροφορίες στο http://www.oafashion.gr/, από όπου είναι και οι φωτογραφίες.

Όλα ξεκίνησαν όταν αγόρασα ένα ζευγάρι πέδιλα Killah σε ένα φωτεινό πετρόλ και αποφάσισα ότι θέλω να τα συνδυάσω με σκιά στο ίδιο χρώμα! Και βρήκα το pigment των MAC σε απόχρωση teal. Τα pigments –σε περίπτωση που δεν ξέρετε- είναι σκιές σε σκόνη με υψηλή περιεκτικότητα σε χρωστικές για ακόμα πιο έντονο και βαθύ αποτέλεσμα. Εγώ προσωπικά τις απλώνω με ελαφρώς βρεγμένο πινέλο και τις χρησιμοποιώ για βραδινό μακιγιάζ, όταν έχω τα κέφια μου γιατί είναι κομματάκι μπελαλίδικες.

Έλα όμως που το κάθε βαζάκι pigment κοστίζει κάπου κοντά στα 25 ευρώ -έχει βέβαια ατέλειωτη ποσότητα, αλλά τι να το κάνεις; Εγώ ήθελα το teal να το βάλω πέντε – έξι φορές, έτσι να μου φύγει η επιθυμία… και τότε θυμήθηκα για το site www.thebodyneeds2.com, που πουλάει δείγματα από τα γνήσια pigments MAC, σε όλες τις αποχρώσεις, ακόμα και τις πιο καινούριες από τις πρόσφατες συλλογές, προς 1,79$. Ακόμα πουλάει δικά του lip balms και άδεια πλαστικά βαζάκια αποθήκευσης.

Και λέω δε το δοκιμάζω; Παρήγγειλα λοιπόν 3 pigments (δείγματα πάντα, υπενθυμίζω), ένα lip balm με άρωμα key lime pie και 4 άδεια βαζάκια. Σύνολο 12,5$ (6,55$ η παραγγελία και 5,95 τα μεταφορικά), ενώ επέλεξα για ασφάλεια να πληρώσω μέσω paypal. Προφανώς, συμφέρει να παραγγείλει κανείς περισσότερα δείγματα και όχι όπως στην περίπτωσή μου, που τα έξοδα αποστολής ήταν σχεδόν όσο το κόστος των προϊόντων, αλλά ήμουν κάπως διστακτική όταν πατούσα το “order now” και είπα για καλό και για κακό, να μην το παρακάνω.

Τέσσερις μέρες μετά, η παραγγελία είχε ετοιμαστεί και είχε φύγει και έκανε άλλες δέκα μέρες να φτάσει στο σπίτι μου με το ταχυδρομείο (συνολική διάρκεια δηλαδή: 2 εβδομάδες). Ήταν όλα προσεκτικά πακεταρισμένα (το balm δε το συστήνω καθόλου, τελικά μυρίζει περίεργα και δεν ενυδατώνει καλά), ενώ πρέπει εδώ να επισημάνω πως τα βαζάκια δεν ήταν γεμάτα μέχρι επάνω με προϊόν, καθώς όπως ενημερώνει το ίδιο το site τα δείγματα είναι όσο το ¼ από το κουταλάκι του τσαγιού ("του γλυκού" δε το λέμε εδώ στην Ελλάδα;), αλλά όπως και να έχει, η ποσότητα αρκεί για πολλές χρήσεις, καθώς αρκεί λίγο pigment κάθε φορά.
Επιπλέον, αν παραγγείλει κανείς μέσα στο Μάιο έχει έκπτωση στα pigment samples 15% με τον κωδικό MAY.
Πάω να δοκιμάσω τα καινούρια μου χρώματα!

Νομίζουμε ότι τίποτα άσχημο δε θα μας συμβεί. Αμελούμε απλές προληπτικές εξετάσεις. Διστάζουμε να μιλήσουμε για ότι μας ανησυχεί.
Η εκστρατεία «Η Μόδα Πολεμά τον Καρκίνο του Στήθους», μια εκστρατεία αφύπνισης και αισιοδοξίας μας προσκαλεί όλες να επισκεφθούμε τη σελίδα www.ginesimmaxos.gr, να ενημερωθούμε και να γίνουμε σύμμαχοι με στόχο: μαζί με τις αδελφές, τις φίλες και τις συναδέλφισσές μας παραγγέλνουμε το t-shirt του «Στόχου». Εμείς κερδίζουμε δώρα και «Η Μόδα Πολεμά τον Καρκίνο του Στήθους» εξοικονομεί τους απαραίτητους πόρους, ώστε να ενημερώσει το κοινό και να προσφέρει δωρεάν προληπτικές εξετάσεις σε όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες.
Ακόμα, φωτογραφιζόμαστε όλες μαζί φορώντας το t-shirt του «Στόχου» και η φωτογραφία θα δημοσιευθεί στο www.ginesimmaxos.gr, ενώ κάθε εβδομάδα θα ανακοινώνεται η μεγαλύτερη συμμετοχή.

Την Παρασκευή 26 Ιουνίου φοράμε τον «καλύτερό μας εαυτό», δηλαδή το t-shirt με σήμα τον «Στόχο». Υπενθυμίζουμε έτσι πως η προληπτική εξέταση του στήθους και η μαστογραφία, οδηγεί στη έγκαιρη διάγνωση. Και έγκαιρη διάγνωση σημαίνει καλύτερη εξέλιξη.
Περισσότερες πληροφορίες στο www.ftbc.gr

50's Cosmetic Icon νεσεσέρ-κύλινδρος με ενσωματωμένο καθρέφτη Lulu Guinness, 35€

Είναι πρακτικά αδύνατο να συμφωνήσουμε σε οικουμενικό επίπεδο και ομοφώνως για το τι είναι ΟΜΟΡΦΟ. Εξαιρείται ο Παρθενώνας και η Shiloh (Pit-Jolie). Τα υπόλοιπα αμφισβητούνται.

Ακόμα και η ίδια η βιομηχανία της μόδας δεν λανσάρει πετυχημένα πρότυπα ομορφιάς. Τα υπερβολικά skinny μοντέλα και το ανελέητο airbrushing στις φωτογραφίσεις αλλοιώνει την κοινή πεποίθηση για το ποια εικόνα γυναικείου σώματος είναι αποδεκτή ή όχι.

Αλλά και το ποια εμφάνιση είναι γενικώς αποδεκτή, είναι υποκειμενικό και συχνά όπως λέω, "τοπογραφικό" θέμα, καθώς εξαρτάται από το πού κυκλοφορεί κάποιος. Eitherway, το πώς ντύνεται ο καθένας μας εκφράζει αρκετά για την προσωπικότητά και το χαρακτήρα του. Αν δε νοιάζεται καθόλου, είναι ίσως γιατί θεωρεί τα ζητήματα στυλ επιφανειακά και ρηχά, γιατί έχει άλλες σκοτούρες στη ζωή του από το αν ταιριάζει το μαύρο με το καφέ ή γιατί προτιμάει να ξοδεύει τα (λίγα ή περισσότερα) χρήματά του σε άλλα πράγματα που τον ευχαριστούν.

Αν από την άλλη, αν κάποιος ενδιαφέρεται υπερβολικά για το τι φοράει ο ίδιος και οι γύρω του μπορεί να είναι ένα επιπόλαιο άτομο. Ή...μπορεί να είναι και τόσο έξυπνο, που έχει καταφέρει κι έχει λύσει όλα του τα προβλήματα στη ζωή του και τώρα ασχολείται με το πού θα βρει δυόσμο για να φτιάχνει πετυχημένα μοχίτο και τι πρέπει να φοράει, ενώ πίνει ένα πετυχημένο μοχίτο.

Αν κάποιος ασχολείται με την εμφάνισή του, αλλά το αποτέλεσμα είναι "περίεργο αισθητικά" (-> έχοντας ως κριτήριο το glossy lifestyle), οκ ας τον πούμε απλά κακόγουστο. Ποιον πειράζει; Είναι όπως κάποιος που όσα μαθήματα φωνητικής και να κάνει, πάλι δε θα μπορεί να πιάσει νότα. Αλλά, δε μπορούμε να του απαγορεύσουμε να τραγουδάει καραόκε σε εκείνο το μπαρ πίσω από τον πύργο των Αθηνών...

*ο τίτλος είναι από το theme song του Mad Men

Τελικά ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι... ή το φοράς:

gladiator not so chic, χοντροκομμένα σανδάλια (Nine West), which I ended up buying. Προς υπεράσπισή μου, το σκέφτηκα μια ολόκληρη εβδομάδα από τη πρώτη φορά που τα δοκίμασα, είναι (έκπληξη!) άνετα, θεωρώ πως θα κάνουν απόσβεση και oh, wait! γιατί με υπερασπίζομαι? Απλώς αγόρασα τα παπούτσια του καλοκαιριού. This summer I'm gonna be tall!

Το τέλειο ρουζ για το καλοκαίρι…
*πρέπει να έχει ιρίδιζοντα στοιχεία, αλλά να είναι διακριτικά
*να διαθέτει στην παλέτα του μια ροζ και μια μπρονζέ απόχρωση
*τα χρώματα του να μην ταιριάζουν μόνο στα μάγουλα, αλλά και στα μάτια (ως σκιές) για να εξοικονομούμε χρόνο στο νεσεσέρ των διακοπών
*να μην είναι έντονο, αλλά αν δουλευτεί να μπορείς να κάνεις build up στο χρώμα (έτσι ώστε να φοριέται πρωί και βράδυ, στην αρχή πριν μαυρίσεις και στο τέλος αφού έχεις μαυρίσει)

Το πρόβλημα μου δεν είναι να βρω το τέλειο ρουζ, αλλά το ότι το έχω βρει τρεις* φορές και το αγόρασα και τις τρεις!
*και είναι όλα ατέλειωτα

Αυτή τη σεζόν λοιπόν «είναι στη μόδα» τα μενταγιόν άγκυρα, αλλά huge άγκυρα… ενώ πρόπερσι ήταν τα μενταγιόν με διακριτική άγκυρα… δηλαδή ας πούμε ότι μου 'χει ξεμείνει εμένα ένα από τότε και το φοράω… και πάω να μπω στο Α5 και γυρνάει ο οδηγός και μου λέει «πού πας μωρή βλάχα βλαχάρα τελειωμένη με αυτό το μενταγιόν? Δε ξέρεις ότι είναι last last year?»…ε μάλλον το σενάριο δεν παίζει… ωστόσο επειδή μου άρεσε πολύ το look της Blair, ψέματα δε θα πω, έψαξα τριγύρω για μια χοντροκομμένη αλυσίδα με ναυτικές αναφορές, αλλά δε βρήκα τίποτα που να μου αρέσει.

Οπότε, εμπλούτισα τη συλλογή μου με navy pins και μικροσκοπικά σκουλαρίκια – άγκυρες από το Accessorize και ένα red , white and blue βραχιόλι από τα Mabo Sensual Fx και νομίζω είμαι εντάξει για φέτος. So, ποιος έχει κότερο να πάμε μια βόλτα?

photo credit: www.rp-online.de

Δεν ήταν η πιο σέξυ και ταυτόχρονα σικ παρουσία χτες;

μπαλκόνι στη γειτονιά μου

Το πετυχημένο στυλ μπορεί να είναι αποτέλεσμα γνώσης του αντικειμένου, αλλά και έμφυτης αισθητικής. Έτσι και ένας μη ειδικός μπορεί να το χτίσει με εντυπωσιακή επιτυχία, αρκεί να διαθέτει γούστο, χρόνο, ερεθίσματα και resources.

Δηλαδή, το στυλ δεν είναι σπίτι, που αν δεν είσαι πολιτικός μηχανικός, ακόμα και το μπαλκόνι που πας να φτιάξεις στη Veronaville των Sims, γκρεμίζεται. Είναι, όμως, σαν εσωτερικό σπιτιού, που το διακοσμείς όπως θες, γιατί εσύ πληρώνεις και γιατί εσύ θα ζεις σ΄ αυτό. Τι κι αν το σπίτι σου μοιάζει με τσίρκουλο; Κι εσύ στη τελική μπορεί να νιώθεις κλόουν.

Δεν πέθανε κανείς από κακό στυλ. Δηλαδή, αν πας πρώτη μέρα στη δουλειά σου στο πιο influential περιοδικό μόδας, φορώντας ένα πόντσο που γράφει Guadalajara, το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να σε κοροϊδεύουν επί μιάμιση σεζόν ο Marc και η Amanda.

Το στυλ είναι κάτι που μπορείς να κάνεις μόνος σου στον εαυτό σου. Δηλαδή, δεν είναι και εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας, που πρέπει να πας στο γιατρό -αυτό το τελευταίο αναιρείται αν είσαι ο Jack Shephard.

Αν είσαι δημόσιο πρόσωπο, σήμερα που η εικόνα μετράει ακόμα και περισσότερο από την ουσία, χρειάζεσαι ένα στυλίστα, που θα παίξει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία του image making. Όμως, όπως δε μπορούν όλοι οι ζαχαροπλάστες να φτιάχνουν κάθε φορά τέλεια lemon mousse, έτσι δε μπορούν και όλοι οι στυλίστες να κάνουν πάντα καλή δουλειά. Αλλιώς το Go Fug Yourself δε θα είχε δεκάδες φωτογραφίες διάσημων κάθε εβδομάδα να εμφανίζονται σε πρεμιέρες και πάρτυ, με γελοία outfits.

Oh, και αυτό αποδεικνύει επίσης, πως ακόμα κι αν έχεις μια πισίνα με δολάρια για να ξοδέψεις σε πανάκριβα ρούχα και designer παπούτσια, αυτό δε σημαίνει πως στο τέλος θα είσαι καλοντυμένη…

Το δεύτερο μέρος της συλλογής του Matthew Williamson, που περιλαμβάνει πολύχρωμα και summery κομμάτια, όπως τουνίκ, λευκά φοκλόρ και beachwear (από γυαλιά ηλίου μέχρι πετσέτες), καθώς και ανδρική σειρά, κυκλοφόρησε σήμερα παγκοσμίως σε όλα τα καταστήματα Η&Μ.

Στις 9 ακριβώς, ο όχι ιδιαίτερα πολύς κόσμος, αγόραζε δέκα δέκα ό,τι έβρισκε (pls πείτε μου ότι αγόραζαν και για τις φίλες τους και ότι έχουν πολλές φίλες) με τους πωλητές να προσπαθούν να ανανεώσουν το στοκ κι εμείς να τους τα αρπάζουμε μέσα από την αγκαλιά τους.

Περιττό να πω, πως δέκα λεπτά αργότερα είχα ήδη στην αγκαλιά μου 2 φουλάρια που ήθελα (19,90Ε each), ένα μαγιό που δεν ήξερα αν ήθελα (14,90 το top και 14,90 το bottom) και αποφασισμένη πως δε θα ψώνιζα τίποτα άλλο, θεώρησα σωστό να κανιβαλίσω λίγο τη κατάσταση –καθόλου καθώς πρέπει φυσικά, αλλά πώς να αντισταθείς?

Αυτή τη φορά οι «ατάκες που ακούστηκαν» εξελίχθηκαν σε φαιδρό διάλογο. Πωλητής πλησιάζει με καρότσι (τύπου supermarket) γεμάτο μαγιό, πετσέτες κλπ. Εμείς με κυκλωτικές κινήσεις τον πολιορκούμε, προς το παρόν σε zombie motion. Αυτός παραμένει ψύχραιμος: «έχω δει πολύ χειρότερα» μας δηλώνει «στις προηγούμενες συνεργασίες και ΤΑ χειρότερα στου Cavalli». Χα! Κι εμείς το ίδιο. Απλώνουμε τα χέρια διστακτικά πάνω από τα στοιβαγμένα μπικίνι. «Δε θέλετε καλύτερα να τα κρεμάσω πρώτα για να σας είναι πιο εύκολο να τα ψάξετε;» προθυμοποιείται ο πωλητής και μια φωνή πολύ πίσω μου συμφωνεί «ναι ναι έτσι είναι καλύτερα!». Αντιλαμβάνομαι το ύπουλο σχέδιο της φωνής (ήταν πολύ πίσω και φοβόταν προφανώς ότι θα τα σηκώσουμε όλα προτού να προλάβει να μείνει τίποτα γι΄αυτήν.)
«Δεν έχει πλάκα αν δεν ορμήξουμε όμως» λέω εγώ ξεσηκώνοντας το πλήθος και ο πωλητής απομακρύνεται γελώντας: «το καροτσάκι το θέλουμε πίσω πάντως!»

Είδα κόσμο να ψωνίζει γυαλιά ηλίου χωρίς να τα δοκιμάζει, σχεδόν χωρίς καν να ανοίγει τη θήκη τους για να τα δει και να με προτρέπει «καλέ πάρε πάρε, πού θα ξαναβρείς;»!! Κυρία να ζητάει από άλλη άγνωστη κυρία να της φορτώσει στη κορυφή των ρούχων που είχε στην αγκαλιά της, μια μπλούζα γιατί η ίδια δεν είχε χέρι ελεύθερο να το κάνει. Και γιαγιά guest star να περιφέρεται στο κατάστημα, να σταματάει κοπέλες και με τρόμο να ρωτάει γιατί κάνουν έτσι (δλδ σα λυσσασμένες) γι΄αυτά τα ρούχα. «Ε… είναι ενός γνωστού σχεδιαστή» απαντούσαν εκείνες, ενώ η σωστή απάντηση ήταν «HALLO ΓΙΑΓΙΑ! Εσύ τι κάνεις πρωί πρωί Πέμπτης 14 Μαίου στα H&M ενώ θα έπρεπε να είσαι σπίτι και να βλέπεις Αφτιά;;;.»

9:14 διαπιστώνω ότι πρέπει να φύγω γι΄αυτό το πράγμα που πάω κάθε πρωί και με πληρώνει για να μπορώ να ψωνίζω (=δουλειά) και τρέχω να πληρώσω προτού μαζευτεί ουρά στο ταμείο. Πρέπει να ήμουν από τις πρώτες, πάντως, γιατί ο υπεύθυνος με ρώτησε πως μου φάνηκε η συλλογή.

Πολύ πιο ωραία και χαρούμενη, από την πρώτη, αλλά οι τουνίκ ακριβές, του είπα. Έτσι γίνεται, μου απαντάει, όταν είναι σχεδιαστή. Ναι, designer δε λέω. Αλλά μαζικής παραγωγής.
Και η απορία παραμένει, το θέλω τελικά το μαγιό ή όχι;

F@ck it, πάω να το επιστρέψω.

H Tarina Tarantino -διάσημη στην άλλη πλευρά της λίμνης του Ατλαντικού- άρχισε να σχεδιάζει πολύχρωμα fun κοσμήματα κάνοντας τη διαφορά μέσα στο μινιμαλισμό των 90’s, για να φτάσει σήμερα να αποτελεί επιλογή πολλών celebrities, όπως οι Pink, Katy Perry, Taylor Momsen και Heidi Klum! Όπως αναφέρει και το επίσημο site αγαπάει το ροζ και το πλούσιο χρώμα που έχουν τα κρύσταλλα swarovksi και αφιερώνει ολόκληρες συλλογές στη Barbie, τη Hello Kitty, και την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων.

Εκεί λοιπόν που χαζολογούσα στο site, είδα αυτό το χοντροκομμένο μπρασελέ, από τη σειρά Kidrobot, που ονομάζεται "Things That Hurt", εξαιτίας του charm που το συνοδεύει. Και το κουφό της ιστορίας? Αν το παραγγείλεις δε ξέρεις τι charm θα σου πετύχει! Γεγονός, που το θεώρησα λίγο σαχλό. Αστείο μεν, αλλά σαχλό, γιατί μπορεί να σου πετύχει η χειροβομβίδα που είναι ψιλοχάλια. Και αφού το πληρώνεις, να μη διαλέξεις? Anyway, δε το φιλοσόφησα και παραπάνω…

…μέχρι που λίγο καιρό μετά, το ξαναπετυχαίνω στο http://www.hqhair.com/, ένα on line κατάστημα, που εδρεύει στην Μ. Βρετανία απ΄ όπου έχω ξαναπαραγγείλει στο παρελθόν με επιτυχία. Και λίγο που με έτρωγε να ψωνίσω, λίγο που είχα κέφια και άρχισε να μου φαίνεται αστείο το γεγονός ότι πρόκειται για “blind” παραγγελία (αρκεί να μη μου πετύχει η χειροβομβίδα), ε την έκανα την αμαρτία -γιατί φτηνό δε το λες: κόστισε σχεδόν 60 ευρώ, πάνω κάτω όσο στο site της σχεδιάστριας, συν τα έξοδα αποστολής 4,25 (για το first item, μετά μειώνονται).

Και ήρθε! Καταρχήν το hq είναι σούπερ, άμεση αποστολή, δωράκι κάτι samples Fekkai, να είχε και στάνταρ δωρεάν ταχυδρομικά, τέλεια θα ήταν. Το μπρασελέ πάλι, not so much. Εντάξει δε λέω, βαρύ είναι, έχει και τη λεπτομέρεια στο δέσιμο με το κεφάλι του kidrobot, αλλά το charm είναι εντελώς πλαστικό και καθόλου shiny. Και επιπλέον, τόσα λεφτά και η συσκευασία του είναι ένα φτηνό τούλινο πουγκάκι - ούτε ένα pop κουτί ή έστω κάτι πιο περιποιημένο; Απογοητεύτηκα λιγάκι. Ευτυχώς, δηλαδή, που δε μου έτυχε και η χειροβομβίδα!

Με αφορμή αυτό το post, άνοιξα τα κουτάκια του μανικιούρ μου, έκανα μια εκκαθάριση και να τι μου έμεινε:
Όπως βλέπετε, ψηφίζω OPI. Έχουν ποικιλία στα χρώματα, απλώνονται ομοιόμορφα, χωρίς να κάνουν γραμμές, το αποτέλεσμα είναι έντονο solid χρώμα, πολύ ποσότητα που δε πάει χαμένη γιατί δεν πήζουν και έχουν τα πιο αστεία ονόματα (όπως «the Tasmanian devil made me do it»!). Η μόνη μου ένσταση (και είναι μεγάλη) είναι ότι εδώ πωλούνται –αν δε κάνω λάθος- γύρω στα 14 ευρώ και στις ΗΠΑ 8,5 δολάρια… Με εκνευρίζει πολύ επειδή ονομάζεις κάτι «επαγγελματικό» ή έχεις το μονοπώλιο, να το κοστολογείς ξεδιάντροπα όσο θέλεις.

Η έννοια «επαγγελματικό» πάντως στα νύχια αποκτά άλλες διαστάσεις: γνωστά και αξιόπιστα ονόματα είναι τα orly, essie, jessica, china glaze –ως επί το πλείστον, τα βρίσκει κανείς σε ινστιτούτα και salon, αλλά αρκετές φορές οι τιμές είναι τσουχτερές, ενώ πολλές κοπέλες που ξέρω προσανατολίζονται σε on line παραγγελίες, για παράδειγμα από το site http://www.head2toebeauty.com/.

Από την άλλη κλασσικές εταιρίες που διαθέτουν επαγγελματικό μακιγιάζ, περιέργως, δεν έχουν τόσο καλά βερνίκια νυχιών, όπως τα MAC. Αν και στοιχίζουν 13 ευρώ, πήζουν πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με τα υπόλοιπα, οπότε θεωρώ ότι αξίζουν, μόνο αν πρόκειται για καμιά πολύ trendy limited απόχρωση.

Η υψηλή τιμή δε συνεπάγεται πάντα ποιότητα. Δυο φορές έχω κάνει δώρο στον εαυτό μου, βερνίκια της Chanel, προφανώς για το hype της υπόθεσης και μόνο. Για 20 ευρώ, κρατάνε πολύ λίγο, αλλά στα υπέρ τους, το ένα το έχω τρία χρόνια (!) τώρα και δεν έχει πήξει καθόλου.

Πάντως, όταν δε θέλω να διαθέσω πολλά χρήματα και ψάχνω ποικιλία σε χρώματα, τα πρώτα που κοιτάζω είναι τα seventeen, που τα βρίσκεις και παντού. Τώρα, το μόνο που μου μένει είναι να βρω ένα ξεβαφτικό νυχιών που να μην περιέχει ασετόν, για να θρέφει τα νύχια, ενώ όπως διαπιστώνετε δεν έχω δοκιμάσει ποτέ spray ή σταγόνες σταθεροποίησης ούτε extremely fast dry top coats, που στεγνώνουν γρήγορα για να μπορώ να επιστρέψω σχεδόν αμέσως στις υπόλοιπες δραστηριότητές μου. Είμαι της κλασσικής σχολής, τα αφήνω να στεγνώνουν μόνα τους, όσο χαζολογώ στην τιβί!
Προτείνω να μοιραστείτε τα δικά σας αγαπημένα!

A while ago, η xara μου ζήτησε να κάνω ένα crash test στα βερνίκια νυχιών, αλλά δίσταζα γιατί δε θεωρώ ότι ξέρω τόσα πολλά. Από την άλλη, και για άλλα πράγματα δε ξέρω τόσα πολλά, αλλά μπορώ να γράφω την προσωπική μου γνώμη, σύμφωνα με τη δική μου εμπειρία -αν και είμαι σίγουρη πως κάθε κοπέλα, μπορεί να έχει διαφορετική άποψη ή tips, που είναι πάντα καλοδεχούμενα. Για να πω, όμως, την αλήθεια, δεν έχω άλλη όρεξη να πειραματιστώ με βερνίκια νυχιών. Εξάλλου η προσφορά τους είναι πιο εφήμερη κι από τη δροσιά ενός ice tea στον καύσωνα, μιας και δε κρατάω το ίδιο χρώμα στα νύχια περισσότερο από τρεις μέρες. Οπότε η διάρκεια δεν είναι το ζητούμενό μου.

Αλλά έτσι κι αλλιώς, η διάρκεια εξαρτάται όχι μόνο από το βερνίκι αυτό καθ’ αυτό, αλλά από τη διαδικασία του μανικιούρ: δηλαδή μαλακώνετε τα χέρια σας σε χλιαρό νεράκι; Κάθεστε με το ξυλάκι να σπρώξετε τα πετσάκια προς τα πίσω ή αν είστε της κλασσικής σχολής, να τα κόψετε; (αν και δε θεωρείται πια σωστό). Βάζετε μετά ενυδατική; Σκουπίζετε καλά τα χέρια ώστε να μη μείνει καθόλου λιπαρότητα; Περνάτε βάση; (όποια μάρκα και να είναι αυτή). Περνάτε δυο στρώσεις βερνίκι; Περνάτε top coat από πάνω; Περιμένετε τουλάχιστον είκοσι λεπτά μέχρι να στεγνώσουν τελείως; Αν τα κάνετε όλα αυτά, το αποτέλεσμα θα πλησιάζει το επαγγελματικό. Εγώ συνήθως, ακόμα κι αν έχω χρόνο, βαριέμαι.

ενυδατικές κρέμες: dry skin hand creme και honey and lemon hand cream, L'Occitane, peppermint foot lotion,
coconut foot creme και banana hand creme, Burt's Bees

Να όμως τι κάνω σταθερά:
Η ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ: Περνάω πάντα και απαραιτήτως βάση (χωρίς ιδιαίτερη προτίμηση σε καμία), γιατί τα σκούρα βερνίκια κιτρινίζουν τα νύχια. Αν δεν έχω βάση, την ίδια δουλειά κάνω με ένα οποιοδήποτε διάφανο βερνίκι. Αν η βάση αρχίζει να πήζει και δε σώζεται ούτε με διαλυτικές σταγόνες, την πετάω, γιατί αν δεν απλώνεται ομαλά, τότε ούτε το βερνίκι θα απλωθεί καλά.

PRACTISE MAKES IT PERFECT: Μετά από μια δεκαετία που βάφω νύχια, το αριστερό χέρι βάφει το δεξί σχεδόν τέλεια. Για λαθάκια, κάνω διορθώσεις με μια μπατονέτα βουτηγμένη σε ασετόν.

ΕΝΥΔΑΤΩΝΩ – ΕΝΥΔΑΤΩΝΩ – ΕΝΥΔΑΤΩΝΩ: Βάζω πάντα ενυδατική χεριών πριν πέσω για ύπνο, αλλά έχω και μια μίνι συσκευασία μαζί μου στην τσάντα μου και όποτε θυμάμαι, βάζω και από αυτή στη διάρκεια της μέρας. Στο νιπτήρα του μπάνιου μου, έχω αφήσει μια ακόμα ενυδατική, ώστε να βάζω κάθε φορά μετά το πλύσιμο των χεριών.

Τα λαδάκια κάνουν θαύματα. Το καλύτερο είναι το αμυγδαλέλαιο με 1,50 ευρώ από το φαρμακείο! Είμαι ακόμα οπαδός του Body Shop, Almond oil, nail & cuticle treatment σε υφή «βαζελινούχα», ενώ εύχρηστα πολύ είναι τα λαδάκια σε στυλό.

θεραπείες: αμυγδαλέλαιο από το φαρμακείο, Almond oil nail & cuticle balm και treatment, The Body Shop,
λάδι νυχιών μύρο, Κorres

ΚΑΙ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ: μία με δύο μέρες μέσα στην εβδομάδα, αφήνω τα νύχια μου άβαφα και τα λειαίνω/γυαλίζω με ένα buffer.

ΠΡΟΝΟΩ: Κουβαλώ στη τσάντα μου το βερνίκι που έχω χρησιμοποιήσει. Σε μικροατυχήματα, μπορώ να το επιδιορθώσω προσωρινά, ώστε να μη φαίνεται ένα αντιαισθητικό μισοξεβαμμένο νύχι.
Όταν ξέρω, ότι θα έχω μια βδομάδα με λίγο ελεύθερο χρόνο, βάφω τα νύχια μου σε ένα παλ ουδέτερο ημιδιαφανές χρώμα. Ακόμα κι αν φθαρεί το βερνίκι, δε θα πολυφαίνεται.

ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΧΡΟΝΟ: το μανικιούρ (και το πεντικιούρ) θέλουν χρόνο. Βάφω τα νύχια μου και μετά περιμένω να στεγνώσουν, ενώ βλέπω ένα επεισόδιο της αγαπημένης μου σειράς (40 λεπτά). Δε τα βάφω το βράδυ πριν κοιμηθώ, γιατί δε προλαβαίνουν να στεγνώσουν και κολλάνε στα σεντόνια. Το πεντικιούρ αποτελεί αφορμή για να κυκλοφορώ με τις havaianas για τρεις ώρες. Κάνω γαλλικό μόνο αν έχω αν έχω για σκότωμα μισή μέρα (not very often δηλαδή) κ.ο.κ

Coming up next: μια κριτική στα βερνίκια που έχω στο οπλοστάσιο μου...

Όταν ήμουν μικρή παίζαμε με τις ώρες playmobil – αστροναύτες κι εγώ ήθελα διακαώς τη διαστημική βάση, γιατί ήταν πιο μουράτη από το διαστημόπλοιο, πιο ακριβή και κανένα άλλο παιδάκι στη γειτονιά δεν την είχε. Όταν όμως πήγα στο παιχνιδάδικο για να την αγοράσω, τα χρήματα που είχα μαζέψει στον κουμπαρά μου, μιας και εκείνες τις γιορτές δεν είχα βγει για κάλαντα, έφταναν μόνο για το διαστημόπλοιο. Κι έτσι πήρα το πρώτο μου μεγάλο μάθημα: you got to work for your right to shop.

Είκοσι χρόνια μετά, αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που σηκώνομαι για να πάω στη δουλειά, με ένα καφέ starbucks στο χέρι (αν πάρω τρεις, ο τέταρτος είναι δώρο), ανακοινώνοντας ότι το μεσημέρι θα πάω να ψωνίσω καλλυντικά γιατί έχουν εκτάκτως εκπτώσεις (διότι - Rebecca Bloomwood mode on- με αυτό τον τρόπο actually κερδίζω χρήματα) για να πάρω ως απάντηση τα γνωστά συνοφρυωμένα βλέμματα. Προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι μεγάλωσα μαθαίνοντας να ψωνίζω.

Μεγάλωσα σε μια εποχή που επικρατούσε οικονομική ευμάρεια ακόμα και στις μικροαστικές οικογένειες και που οι γονείς, γεμάτοι ενοχές από τα δικά τους βιώματα, δεν αγόραζαν τίποτα για τους ίδιους, παρά τα ξόδευαν όλα για τα παιδιά τους. Μεγάλωσα στην εποχή της εικόνας και του MTV, και σήμερα δε μπορώ να διανοηθώ να ακούσω μουσική στο σπίτι, αν δεν είναι σε μορφή video clip. Μεγάλωσα στη χρυσή εποχή των media, της υπερπροσφοράς καναλιών από την ιδιωτική τηλεόραση, της εκρηκτικής ανόδου των life style περιοδικών και της καθιέρωσης πολυέξοδων editorial μόδας, όπου πανέμορφες κοπέλες σε πανάκριβα ρούχα πόζαραν με σνομπ διάθεση και αψεγάδιαστο styling. Και επειδή δε μπορούσα να κάνω airbrush στη real life εικόνα μου προκειμένου να λουστώ κι εγώ σ’ αυτό το υπέροχο ιλουστρασιόν χρώμα, πείστηκα ότι μπορώ να τους μοιάσω αν αγοράσω τουλάχιστον τα designer παπούτσια τους, χάρη σε ένα μικρό πλαστικό κομμάτι, που λέγεται πιστωτική. Έζησα την εφηβεία μου σε μια εποχή που η logomania ήταν ‘τάση’, που ‘είμαστε ότι φοράμε’, που ‘ψωνίζεις άρα υπάρχεις’, και που ακόμα και η grunge επανάσταση της απαιτούσε αποκλειστικά dr martens, με αντίτιμο ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό.

Προσπαθώ να εξηγήσω σε όλους ότι μεγάλωσα μαθαίνοντας να ψωνίζω: όταν είμαι στεναχωρημένη, κι όταν είμαι χαρούμενη, όταν παίρνω προαγωγή, κι όταν χάνω τη δουλειά μου, όταν ερωτεύομαι, κι όταν χωρίζω, όταν πάω ταξίδια, όταν μπαίνει ο μήνας, όταν βαριέμαι, όταν θέλω μια αλλαγή, όταν θέλω να με παρηγορήσω, κι όταν θέλω να με κανακέψω -όταν θέλω να νιώσω τη ζωή μου να ομορφαίνει. Όπως είπε και η Τζέσσικα Ράμπιτ, ‘δε φταίω εγώ αγάπη μου… έτσι με σχεδίασαν’. So, don’t put the blame on me.

H Lindsay Lohan έχει απασχολήσει αυτό το blog, αρκετές φορές με τις εμφανίσεις της, τα εξτένσιον της ή ακόμα τη συλλογή με κολάν που σχεδίασε. Αυτό όμως που δε περίμενα ποτέ είναι να κυκλοφορήσει σε συνεργασία με τα Sephora το Sevin Nyne Tanning Mist, ένα self tan που υπόσχεται ότι δίνει φυσικό καραμελένιο χρώμα και plus δε μυρίζει απαίσια.
Χμμμ...αν θυμάμαι καλά η Lindsay κυκλοφορεί στο κάτασπρο φυσικό της ή σε ένα αφύσικο πορτοκαλί του solarium, οπότε το να βγάζει στην αγορά self tan που υποτίθεται χρησιμοποιεί μια καινούρια φόρμουλα τύπου airbrush, δε με πείθει. Βέβαια, αν και οι περισσότερες κριτικές στο site του αμερικάνικου sephora είναι πολύ καλές, εγώ δε μπορώ να έχω άποψη για το συγκεκριμένο, γιατί δεν το έχω δοκιμάσει (αλλά δε σκοπεύω κιόλας). Κυρίως, γιατί τα self tan, λόγω της σύστασής τους, έχουν απαράδεκτη μυρωδιά, ενώ επιπλέον απαιτούν καλή απολέπιση, πολύ χρόνο και σχολαστικό άπλωμα και το αποτέλεσμα σπανίως είναι ωραίο. Αφήστε που γενικά δεν έχει διευκρινιστεί και πόσο ασφαλή είναι.

Πάντως, αν νιώθετε άβολα σαν εμένα τη πρώτη μέρα της αποκάλυψης πάλλευκων γυμνών ποδιών, όπου το σοκ από το πέρασμα στις μίνι φούστες του καλοκαιριού εκεί που είχαμε συνηθίσει στα παντελόνια, είναι μεγάλο, υπάρχει μια λύση ανάγκης που εφαρμόζω προσωπικά: το οικονομικό Spray On Leg Foundation της Art Deco. Πολλές εταιρίες έχουν κυκλοφορήσει αντίστοιχα προϊόντα (αν δεν κάνω λάθος το Sally Hansen είναι το πιο διάσημο). Καθώς πρόκειται για μέικ απ ποδιών, είναι εύχρηστο, οπότε αν πέσει λίγο παραπάνω το τρίβεις και φεύγει, αν πέσει λίγο λιγότερο, μπορείς να προσθέσεις. Δε χρειάζεται πολύ χρόνο για να στεγνώσει (και μετά δεν αφήνει καθόλου λεκέδες στα ρούχα), φεύγει με δύο ντους, έχει διακριτική μυρωδιά και βγαίνει σε διαφορετικές αποχρώσεις, για να ταιριάξει σε όλα τα δέρματα. Βέβαια, δε παύει να είναι απλώς μια μπογιά….

Με καιρό που μέσα στην ίδια μέρα κινείται από καλοκαιρινός έως βροχερός, μαλλιά φριζαρισμένα και σανδάλια στις βιτρίνες που προκαλούν shopping crushes, βρίσκω καταφύγιο στα sneakers μου. Με κάνουν να δείχνω και τρία χρόνια μικρότερη…

Σήμερα είχα μια “επαγγελματική υποχρέωση” στην οποία ήθελα να δείχνω ουδέτερη, όχι όμως και άοσμη. Τύπου δουλεύω τόσο πολύ που δε προλαβαίνω να βαφτώ ή ο μισθός που μου δίνετε είναι τόσο μικρός, που δεν έχω χρήματα για καλλυντικά. Να πω ότι το δέρμα μου είναι λιπαρό, αρκετά ανοιχτό (και με τάση να κοκκινίζει εύκολα), οπότε το να κυκλοφορώ χωρίς καθόλου μακιγιάζ (δλδ χρώμα) είναι κάτι που αποφεύγω.
Από την άλλη το natural make up είναι το πιο δύσκολο απ΄ όλα, γιατί ο σκοπός του είναι να δείχνεις φυσική, ενώ έχεις μακιγιαριστεί!

So, να τι χρησιμοποίησα για να δείχνω περιποιημένη, χωρίς να ξεχωρίζω:
Μάτια: σκιά Bobbi Brown (απόχρωση stone). Αυτή η σκιά είναι ελαφρώς ιριδίζουσα, στο χρώμα της ξεπλυμένης πέτρας, οπότε ξεφεύγει από το επίπεδο ματ καφέ, χωρίς όμως να είναι υπερβολική. Τη συνδύασα με ένα μολύβι ματιών της Clinique σε καφέ-γκρι (charcoal brown), που τονίζει τα μάτια, αλλά είναι πολύ διακριτικό. Ε, έβαλα και λίγη μάσκαρα.

Πρόσωπο: τοπικά λίγο κονσίλερ σε ένα δυο σημάδια και στο υπόλοιπο πρόσωπο μια loose διάφανη πούδρα (Clinique, transparency). Αυτή η πούδρα, όπως γενικά οι περισσότερες loose, δεν προσφέρει κάλυψη, αλλά βοηθάει στη σταθεροποίηση του μακιγιάζ και στον έλεγχο της λιπαρότητας.
Στα μάγουλα έβαλα το τελευταίο μου απόκτημα, το color push-ups, από τη Stila, ένα ρουζ σε στικ, όχι ιδιαίτερα εύχρηστο, δίνει όμως πολύ φυσικό αποτέλεσμα και χρώμα υγείας και το ίδιο χρησιμοποίησα και στα χείλη, εφαρμόζοντας μια παραλλαγή ενός παλιού τρικ, για natural look. Απλώς πρόσθεσα από πάνω λίγο balm για ενυδάτωση, γιατί το συγκεκριμένο προϊόν είναι κάπως ξηρό για τα χείλη.

Τέλος, πέρασα πολύ ελαφρά το πινέλο πάνω από το Shimmer Brick της Bobbi Brown και κατόπιν σε όλο το πρόσωπο, για περισσότερο φως, ενώ ειδικά στο κόκκαλο των φρυδιών έβαλα ως highlighter μόνο από το λευκό χρώμα που έχει η παλέτα, ψεκάστηκα με το spray μου… και έτοιμη! Φυσικά, εννοείται ότι στα νύχια δεν είχα κανένα έντονο χρώμα, απλώς ένα ημιδιάφανο γαλακτερό ροζέ (pretty miss, MAC).

Αν είχε αποτέλεσμα; Well, αυτό που πραγματικά γράφει στο πρόσωπο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το άγχος, που όλοι εκλαμβάνουν ως γνήσιο ενδιαφέρον για τη δουλειά (ενώ μπορεί απλώς να οφείλεται στο ότι ανακάλυψα ένα ληγμένο λογαριασμό τηλεφώνου στη τσάντα μου…)

Σήμερα έληξε και η προθεσμία για το “extreme shimmer giveaway”. Σας ευχαριστώ όλες για τη συμμετοχή! Τα ονόματα που κερδίζουν είναι η Kωνσταντίνα Γ. και η Demi K. Έχουν ειδοποιηθεί ήδη, ενώ τα δωράκια τους είναι έτοιμα (again, I hope you like the packaging… ).
Stay connected γιατί έχω στο νου μου ένα ακόμα giveaway, που νομίζω θα αρέσει. Ευχαριστώ ξανά για τη συμμετοχή!

Δεν είμαι zara girl. Δηλαδή άσε με ακόμα και Σάββατο μεσημέρι σε pull&bear, h&m ή bershka και μπορεί να ψωνίσω –με το zara δε τρελαίνομαι. Αλλά το καινούριο κατάστημα στην Κοραή είναι και άνετο και μεγάλο και ανάμεσα στις στάνταρ στάσεις μου σε Accessorize και Starbucks (άσχετο: δοκιμάζοντας τρία νέα τους ροφήματα, παίρνεις το τέταρτο δώρο). Οπότε τις προάλλες όχι μόνο μπήκα στο Zara, αλλά εξερεύνησα τρεις ολόκληρους ορόφους, βρήκα summer dresses όλων των ειδών, ανοιξιάτικες φούστες και ένα φουλάρι τύπου λεοπάρ, σαν αυτό που φορούσε η δίδυμη Olsen και μου είχε αρέσει πολύ.

Τέλος πάντων, βάζω όριο να μην αγοράσω τίποτα πάνω από 25 ευρώ –αλλά όχι και όριο πόσα κομμάτια μπορώ να αγοράσω, χαχα, μαζεύω τα κουρελάκια μου και πηγαίνω στο ταμείο. Εκεί η κοπέλα πάνω στον πανικό (τύπου εξυπηρετώ πελάτισσα, ταυτοχρόνως περιμένω να ξεκολλήσει η κάρτα της προηγούμενης, ταυτοχρόνως είμαι στο τηλέφωνο με αποθήκη και ταυτοχρόνως κανονίζω με προϊσταμένη τα διαλείμματα) δε μου δίνει ούτε απόδειξη, αλλά ούτε και ρέστα.

Επειδή ήμουν σε καλή διάθεση, δεν αρχίζω τα κλισέ «άμα εσείς δε ξέρετε να κάνετε τη δουλειά σας, εγώ δε σας φταίω σε τίποτα!», ενώ και οι ίδιοι καταλαβαίνουν ότι η βλακεία είναι όλη δική τους και είναι μεγάλη. Μου εξηγούν ότι η διαδικασία, τώρα, είναι όταν κλείσει το κατάστημα το βράδυ και κλείσει το ταμείο, θα βρεθεί το πλεόνασμα και θα με πάρουν τηλέφωνο.

Πράγματι, δέκα η ώρα το βράδυ με ένα ξερό συγγνώμη, με ενημερώνουν ότι μπορώ να πάω την επομένη για να πάρω τα χρήματά μου. Πάλι δεν έχω διάθεση να φωνάξω, παρόλο που θα χάσω δύο ώρες από τη ζωή μου, για να πάρω πίσω χρήματα που είναι δικά μου, ενώ το λάθος ήταν μόνο δικό τους. Και ρωτάω, καταστήματα τέτοιων ομίλων δε θα έπρεπε να έχουν πιο φιλική εξυπηρέτηση; Τι απέγινε το ‘ο πελάτης έχει πάντα δίκιο;’